RIMEKEMBJA 28/ 03/ 2006 [ ii ]

NDALU PAK, MOJ ZONJA PACK!

        Përmes shtypit u njoha me reagimin e zonjës Doris Pack
ndaj një deklarate të parapakditshme të ministrit tonë të
jashtëm Besnik Mustafaj lidhur me ndryshimin e kufijve në
Evropën Juglindore nëse bëhet ndarja e Kosovës. Reagimi i
zonjës Pack m?u duk arrogant deri në kërcënim. Ja çfarë
deklaronte zonja Pack: ?Kjo është çmenduri. Nëse atje do të
ketë pavarësi, gjithmonë e kam thënë se ajo do të jetë e
kushtëzuar. Dhe kushti më i madh që duhet të firmoset në
Këshillin e Sigurimit është se nuk ka për të pasur asnjë
ndryshim kufijsh as në Maqedoni, as në Shqipëri, madje as
në Luginën e Preshevës, në Serbi. Pra, mendoj se duhet të
jetë e qartë se kjo nuk ka për të ndodhur. Përndryshe, unë
nuk do të pranoja asnjë rezultat të pavarësisë sepse kjo
është e pamundur? Nëse duam paqe në rajon, ne duhet ta
mbajmë Maqedoninë kështu siç është, Shqipërinë kështu siç
është dhe Serbinë dhe Malin e Zi ashtu sikurse janë. Unë
mendoj se është turp që një ministër i jashtëm shpreh një
ide të tillë? (Gazeta ?Panorama?, 19 mars 2006, f.5). 
        Kur lexon këto fjalë të një personaliteti me emrin Doris
Pack, njeriu vihet në mëdyshje dhe rri e pyet veten: ore
vërtet është eurodeputete kjo zonja Doris Pack, apo mos e
kam gabim? Se me tone të tilla, madje duke përdorur edhe
kërcënime, zakonisht kanë folur komunistët e tipit
Vishinski, i cili dikur ka qenë edhe kryeprokuror, edhe
ministër i jashtëm i Bashkimit Sovjetik. Nëse nuk e kam
gabim, kjo zonja Doris Pak është nga ish-Gjermania Lindore,
një ish-koloni kjo e Bashkimit Sovjetik. Nëse është kështu,
atëherë ka shumë mundësi që zonja Doris Pack të ketë qenë
komuniste dhe, si e tillë, duhet ta zotërojë mirë stilin e
të folurit komunist. Se fjalë dhe shprehje të tilla, si:
duhet, përndryshe, gjithmonë e kam thënë, nuk ka për të
pasur asnjë ndryshim kufijsh, duhet të jetë e qartë,  nuk
do të pranoj asnjë rezultat, kjo është e pamundur, kjo
është çmenduri, kjo është turp etj. në ç?shtresë të
leksikut duhen klasifikuar? Kjo lloj terminologjie me nota
të theksuara detyrimi, kërcënimi, mendjemadhësie ka qenë
karakteristike për përfaqësuesit e diplomacisë sovjetike.
Në shkurt të vitit 1985, me rastin e përkujtimit të
40-vjetorit të nënshkrimit të Marrëveshjes së Jaltës mes
tre të mëdhenjve (Ruzveltit, Stalinit dhe Çurçillit), në
shtypin perëndimor filluan të dëgjoheshin zëra për
rishikimin e Jaltës. Atëherë diplomacia sovjetike reagoi
ashpër me një artikull që u botua në faqet e gazetës
?Novoje Vremja?, me një titull a la Doris Pack: ?Jallta
peresmotru nje podlezhit? (Jalta nuk mund të rishikohet).
Por me shembjen e sistemit komunist pesë vjet më vonë,
Jaltën, megjithëse jo plotësisht, e rishikuan vetë popujt.
Por, çuditërisht, kjo zonja Doris Pack, ka mbetur ende te
terminologjia e diplomacisë sovjetike. Me sa duket, dyzet
vjetët e sundimit kolonial sovjetik në ish-Gjermaninë
Lindore nuk paskan kaluar pa pasoja!
        Por zonja Doris Pack ka të drejtë të sillet me një ton të
tillë arrogant ndaj një deklarate të ministrit tonë të
punëve të jashtme, derisa këtë të fundit e sulmojnë aq
egërsisht ?dorispakët? e opozitës shqiptare. Tipike ishte
?zonja Doris Pack? e Partisë Socialiste, Arta Dade, e cila
iu turr zotit Mustafaj me një terminologji që nuk lidhej
fare me problemet e diplomacisë. Nuk mbeti prapa zoti
Paskal Milo, i cili dikur priti ministrin e jashtëm rus dhe
u soll me aq druajtje ndaj tij, sikur ky i fundit të mos
ishte një kryediplomat që shkonte për vizitë te një
homologu i tij, po sikur të ishte kryekomandanti i forcave
të Traktatit të Varshavës, Jakubovski, që paskej dalë për
një kontroll nëpër gubernat sovjetike të Evropës Lindore.
Të njëjtin qëndrim aspak dinjitoz mbajti edhe zoti Kastriot
Islami, i cili në dokumentin e nënshkruar pas përfundimit
të vizitës së Drashkoviçit në Tiranë, fare ?rastësisht?
harroi dhe Kosovën na e quajti pjesë të Serbisë. Mjeran
tingëlloi edhe reagimi i zotit Ilir Meta, i cili çakërdiset
në gjumë nga gëzimi  sa herë që i del në ëndërr Beogradi.
        Prandaj kjo zonja Doris Pack ngrihet e reagon me kaq
arrogancë ndaj zotit Mustafaj, se kundërshtarët më të
fuqishëm ndaj aspiratës shekullore të kombit shqiptar për
krijimin e shtetit të unifikuar kombëtar, ajo i ka në
Tiranë, në radhët e opozitës së sotme shqiptare,
trashëgimtares së denjë të Partisë Komuniste të Shqipërisë,
jo në Bruksel apo në Strasburg. Prandaj kjo zonja Doris
Pack e vë në pikëpyetje pavarësinë e Kosovës, se kundër
pavarësisë së saj është opozita e sotme shqiptare,
trashëgimtarja e Partisë së Punës të Shqipërisë, e kësaj
tradhtareje me damkë të çështjes kombëtare shqiptare.
        Kjo zonja Doris Pack, si një deputete me peshë në
parlamentin evropian, mbron me një terminologji arrogante
dhe kërcënuese ?fëmijët e jashtligjshëm? të diplomacisë
evropiane në Evropën Juglindore. Por faji nuk është i
kombit shqiptar, nëse ?fëmijët e jashtligjshëm? të Evropës,
si puna e ish-Jugosllavisë, nuk janë jetëgjatë. Përsëri nuk
do të jetë faji i kombit shqiptar, nëse ndonjë tjetër
?fëmijë i jashtligjshëm? i Evropës këtej nga Ballkani mund
të mos e ketë jetën të gjatë.
        Shtete të tilla ortodokse, si puna e Malit të Zi, Serbisë,
Maqedonisë dhe Greqisë, janë majmur dhe vazhdojnë të majmen
me toka shqiptare, se kanë gëzuar dhe vazhdojnë të gëzojnë
dashurinë zhuritëse të diplomacisë evropiane. Ndërsa kombi
shqiptar, që deri tani vazhdon të jetë i copëtuar në pesë
shtete, ka pasur dhe vazhdon ta ketë si peshqesh urrejtjen
e diplomacisë evropiane. Prandaj kjo zonja Doris Pack na e
vëka në dyshim pavarësinë e Kosovës. Po a e di vallë kjo
zonja Doris Pack që bombardimi i Serbisë nga forcat e
NATO-s ishte pasojë e krismave të pushkëve të UÇK-së? Dhe
nëse vihet në dyshim pavarësia e Kosovës, siç e vë në
dyshim edhe eurodeputetja Doris Pack, ato armët e UÇK-së
përsëri aty janë! 
        Terminologjia kërcënuese e zonjës Doris Pack të bën të
dyshosh se, me sa duket, diplomacinë evropiane e ka zënë
paniku para dëshirave në zgjim e sipër të kombit shqiptar
për krijimin e shtetit të unifikuar kombëtar në mbarë
trojet e veta etnike.

                                      Eshref Ymeri

HAPI    I   PARE   SERIOZ   NE   HISTORIOGRAFINE  
SHQIPTARE    .

Vepra   e   Bajram  Xhafes   -   Historia   e   Shqiperise 
  1912 ? 1939 .


Duke   qene  I  lidhur   me  burimet  per   historine  e 
Shqiperise   dhe   si   I  apasionuar  pas   saj   e  shoh 
vepren  e  Bajram  Xhafes   si   kryevepra  e  trajtimit 
te  problemeve   te  histories   se   Shqiperise   ne  
konteksin   e   fakteve   te   verteta   dhe   te  sakta 
pasi  ai  ka  shfrytezuar  burime   shume   te  besueshme  
te  kohes  .
Si  historian   ajo   perben   per   mua    nje  folklor  
te  sakte   te   ngjarjeve   dhe  fakteve   te   cilat  na 
kane   munguar  per  shume  kohe ,  te  cilat   na  japin 
mundesine  qe  te   ballafaqojme   figurat  politike   ne 
raport  me  interesat   kombetare . 
Vepra   e   tij   eshte   nje  dritare  e  cila   na  ben 
te   shohim  sakte   dhe   me   pamedyshje   lojrat   e  
politikes  ballkanike   dhe   me  gjere   ne   kurriz  te  
ardhmerise  kombetare  shqiptare .
Si   qytetar   I  thjeshte   une  do  te  thosha   se  
faktet   dhe  ngjarjet   me  japin   te  drejten  e 
ballafaqimit   te  tyre  me  ditet  e  sotme   dhe  si 
historian  me   bejne   te  futem   me  thelle   ne  ato 
ngjarje   per  te  punuar   me  seriozitet  te  shtuar  
per  problemet  e  asaj  kohe  qe   ishte   teper   e  
veshtire   per   ne  si  popull   dhe  si   komb.
Ne   veper  dalin   lakuriq   me  te  verteten  e  drites 
se  diellit   figurat  politike  te  kohes  dhe 
veprimtaria  e  tyre . Aty   edhe  njeriu  I  thjeshte  
kupton  se  c,fare  ndodhi  me   ne  , si   u   zhvilluan  
ato  ngjarje   tragjike   dhe  pse  vendi  yne   kishte 
ato  perfundime  tragjike .
Per  here  te  pare  ne  historiografine   tone  
shfrytezohen   materiale   te  njerezve   nga   trojet 
shqiptare   qe  I  njihnin   problemet  shume  nga   afer 
dhe   nga  ky  kendveshtrim   vepra  merr  seriozitet  
shume  te  madh .
Per  here  te  pare  ballafaqohemi  me   te  vertetat  e 
te  vertetave   per   figurat  kryesore  politike  
shqiptare  te  asaj  kohe   dhe  njihemi   me  fakte   te 
cilat   jane  me  te   vertete    shume  kokeforta .
Ndertimi  I  nje   vepre  te   tille  duhet   dhe   ndoshta
  eshte   domosdoshmeri  historike  qe   te   ndiqet  nga  
vepra   te  ketij  lloj   qe   historianet  shqiptare   te 
dine  te  trajtojne  te  vertetat  historike   me  nje 
seriozitet  te  tille   dhe   qytetaret  shqiptare  te 
dine  se  si  te  flasin   kur  te  vije   koha  per  
figurat   e  kombit .
Kjo   veper  ndihmon   edhe  politiken  shqiptare   per  
te  kuptuar  sakte  dhe  drejt   se  c,fare  pune  duhet 
bere  per  te  mundur  antishqiptarizmin   dhe  ku  duhet 
filluar  kjo pune , se  si   ne   ja  dalim  ne  krye 
punes  per  bashkimin  kombetar .
Historianet   per  mua , tek    kjo  veper  duhet  te 
shohin  se   sa  mire  eshte  mbeshtetur  tek  burimet   e 
brendeshme  te  cilat  jane  shume  me  te  besueshme  se 
sa  ato  te  huaja  te  cilat  jane  shkruar  ne  bazen  e 
interesit  dhe  te  politikave   qofte  ballkanike  apo 
evropiane   per  relizimin  e  endrrave  te  tyre  ne 
kurriz  te  interesave   shqiptare .
Kjo  veper    perfaqeson   per   ne   burim  te  vertete  
historiografik   me  ane   te  ,te  ciles   historianet 
mund  te  punojne  me  lehte   ne  punet  e  tyre   dhe 
qytetaret  shqiptare  kuptojne  me  mire   ngjarjet  dhe 
faktet  qe  kane  te  bejne  me   te  kaluaren  dhe  te 
ardhmen  e  tyre  pa  perjashtuar  ketu  te  tashmen    e 
cila  mund  te  kuptohet  me  lehtesi   po  qe  se  bejme 
analiza  dhe  krahasime  te  pa  aneshme  ne  trajtimin  e 
tyre . Pa  dashur  te   bej  asnje  levdate   dhe  padashur
 te  marr  persiper  rolin   e  nje  historiani  me  emer  
vepra  e   Bajram  Xhafes  perben  per  ne  historianet 
dhe  specialistet  e   histories    nje  veper  madhore 
per  sa  I  perket  punes  se  tij    ndonese  e  nje 
volume   te  vogel  e  cila   duhet  te  kishte  qene  
shume  me  e  madhe .
Rendesia  e  kesaj  vepre  dhe  serioziteti  I  saj 
konsiston  edhe  ne  analizat  dhe  veprimtarite  konkrete 
te  figurave  si   Noli, Boletini    apo  te  tjere  te 
cilat  vijne  tek  ne   me  shume  te   verteta  qofshin 
ato  te  hidhura  apo  te  embla .
Kjo  veper  na  drejton  ne  nga  kahu  I  duhur  I 
trajtimit  te  tyre  gje  qe  nuk  eshte  bere  deri  me 
sot  nga  historiografia   shqiptare  e  cila   ka  qene 
dhe   eshte  shume  e  prekur  nga  semundja  e 
krahinizmit  dhe   e   tifozllekut  te  semure  pa  lene   
pa  permendur   ketu  edhe   korruptimin  e 
historiografeve  nga  spiunazhet  e  huaja  te  cilat  jane
 teper  te  interesuara  per  interpretime   te   gabuara  
dhe  trajtime  te  njeaneshme  .
Te  vertetat  historike  duhet  te  jene   te  ketij  lloj 
 sepse    na   hapin  rrugen  per  pune   te  mire  ne 
mbrojtje   te  interesave  kombetare  . 
Kombi   shqiptar  dhe  historia   e  tij  kane  nevoje  te 
nguteshme  per  burime  te  tilla  sepse  keshtu  I  pritet
 rruga   edhe  ecjes  perpara  te  klasave  politike   
antishqiptare    te  cilat  per  me   shume  se  100  vjet 
 po   e   degjenerojne   popullin  shqiptar   me   punet  
e  tyre   te  mbrapeshta .
Vepra   eshte   edhe   nje   shtytje   edhe  me   e  madhe 
 per  ato  politikane   shqiptare   qe  punojne  ne  kahun 
e  duhur   te   interesave   shqiptare  sepse    ju   
lehteson  punen , ju  cliron   te   foluren  dhe   ju   jep
 krah  per  te   qene   me   te  vendosur  ne  punen   e 
tyre .
Kjo  veper   eshte   edhe  nje  seminar  I  mire  per 
historianet   e  rinj   sepse   u  jep  atyre  ne  dore  
nje   liber   ku  nepermjet  te  cilit  tregohet  se  si 
mund  te  punohet   me  lehte  dhe   me  mire  ne 
trajtimin  shkencor    te   historis  shqiptare  dhe  te 
figurave  te  saj   te  cdo  kohe   .


DYLEJMAN   MILA


MENDËSITË JUNKERE GJERMANE TË DORIS PACKUT

Prej vitesh shumë shqiptarë kanë shprehur pakënaqësitë e
tyre ndaj sjelljeve diplomatike arrogante, stilit politik
estravagant dhe deklaratave përçart që ka përdorur për të
ndërhyrë në politikën shqiptare eurodeputetja gjermane
Doris Pack, e ngarkuara e parlamentit europian për Europën
Juglindore. E kemi parë këtë eurodeputete të na vijë në
Tiranë edhe me veshje e sjellje tangërllëkse si një junkere
klasike gjermane, duke lëshuar urdhëra se çfarë duhet të
bëjnë e çfarë nuk duhet të bëjnë shqiptarët, se çfarë u
lejon e çfarë nuk u lejon ajo shqiptarëve të dëshirojnë, të
kërkojnë e të bëjnë. Për shumë arsye, sidomos për mungesë
dinjiteti e sedre kombëtare shqiptare, politikanët e gjithë
krahëve të polilitikës shqiptare janë përpjekur në
maksimumin e tyre t?i hapin rrugë junkeres së diplomacisë
parlamentare europiane. Por në raste e në kohë të ndryshme
edhe këta janë detyruar të shprehin ndonjë pakënaqësi e të
bëjnë ndonjë protestë ndaj mendësive e teprimeve në
veprimet e saj. Ndoshta Genc Pollo, beniamini politik i
Pack-ut në politikën shqiptare, mbetet tani i vetmi që ka
duruar stoikisht gjithë tangërllëqet e Dorisit, e cila me
sa kuptohet më shumë vepron me mendësi prej junkereje se me
logjikën e eurodeputetes të kohës moderne, më shumë vepron
për hobin e saj dhe për të kapërcyer komplekset e saj se
për të kryer një mision europianizmi politik e diplomatik
në Ballkan. Pikërisht këtë përshtypje na përforcon qëndrimi
i fundit turfullues, mallkues i Dorisit kundër deklaratës
së Besnik Mustafajt për punën e kufijve të Ballkanit. 
Shtresa e junkerëve gjermane të përqëndruar sidomos në
pjesën e tokave gjermanike që quhen Prusi kanë qenë shpirti
i militarizmit gjerman dhe i agresiviteti gjerman në
Europë, ishin njëkohësisht një mbështetje e fuqishme e
nazizmit, një burim fryme komandimi. Nuk e dimë mirë
biografinë e Doris Pack dhe mbase ajo nuk ka fare
prejardhje junkerësh, por ndaj shqiptarëve në këtë kohë
vepron sipas mendësive tipike të junkerit gjerman. 
Janë këto mendësi e qëndrime që kanë detyruar Prof. Dr,
Mehdi Hyseni nga Kosova, specialist i marrëdhënieve
ndërkombëtare të botojë një shkrim kundërshtues e
protestues më titullin ?Nuk vendos Doris Pack për Kosovën,
por shqiptarët?, që ka zënë plot dy faqe në gazetën ?Koha
Jonë? më 21 mars 2006?. Janë teprimet në përçartjet më të
fundit të Doris Pack-ut rreth zgjidhjes së çështjes
shqiptare që detyrojnë edhe Profesorin e filologjisë Eshref
Ymeri në Tiranë të bëjë shkrimin ?Ndalu Pak, Doris Pack?.
Kanë qenë qëndrimet e mbrapshta të Dorisit që na kanë
shtyrë shumë herë kundër dëshirës sonë të shkruajmë artikuj
kritikë në gazetën ?Rimëkëmbja?. 
Të gjithë ata që veprojnë kështu e dinë fare mirë se sa
spekulime mund të bëhen midis shqiptarëve dhe në Europë kur
shqiptarët kritikojnë një eurodeputete, për më tepër dhe
gjermane, sepse shqiptarët ende nuk janë të çliruar nga
idetë se gjermanët duhet të kenë një qëndrim në thelb më
dashamir ndaj shqiptarëve, më mirëkuptues se europianët e
tjerë ndaj të drejtës dhe aspiratës së shqiptarëve për
bashkim kombëtar. Pack e ka përgënjeshtruar shumë herë
këtë, sidomos me sulmet e saj të çakërdisura kundër
deklaratës së Mustafajt. 
Po ç?pati vërtetë kjo Doris Pack që këtë deklaratë të
Mustafajt vetëm se përmbante termat ?Shqipëria nuk garanton
mosndryshimin e kufijve në Ballkan po të copëtohet Kosova?,
e sulmoi si herezinë më të madhe diplomatike në Europë, si
mëkatin më të tmerrshëm politik, duke e quajtur ?turp?,
?çmenduri??. Nuk e ditka Dorisi se Shqipëria nuk ka qenë
ndonjë herë dhe as nuk është e zonja të vendosë, apo të
prishë kufijt e të tjerëve, madje as kufijt e vet? Nuk e
kupton Dorisi se Shqipërisë nuk i takon të jetë garante
kufijsh në Ballkan, se ende nuk ka rregulluar kufijtë e vet
dhe se fuqitë e mëdha qoftë dhe për xhelozi nuk do ta linin
të merrte këtë rol? Nuk e merr vesh Dorisi se është
poshtërsi t?i kërkosh një populli, një shteti, një individi
që të bëhet garant që gjëja e rrëmbyer të mbetet tek
rrëmbyesi? Mos vallë Dorisi mendon se politikanët shqiptarë
kanë detyrimin me traktate ndërkombëtarë të kapitullimit në
mbarim të LDB që kur zënë në gojë kufijt të shtrëngojnë
fort dhëmbët njësoj si politikanët gjermanë kur shprehen
për Sudetët në Çeki dhe për tokat polake në lindje të
kufirit Oder-Naise, apo Alzasën në Francë? Harroi
eurodeputetja  se etika diplomatike, mirësjellja njerëzore
edhe në paraqitjen e kundërshtimeve nuk është detyrim vetëm
i shqiptarëve, por edhe i gjermanëve dhe gjermankave që
bëhen deputetë të Europës? Harroi kjo zonjë se Besnik
Mustafaj është ministër i jashtëm i një shteti sovran (të
paktën formalisht i tillë) dhe jo ndonjë hyzmeqar në një
fermë junkerësh prusianë?. Kur kjo gjermankë sillet kështu
ndaj ne shqiptarëve që nuk i kemi bërë asgjë, veçse e kemi
duruar tej mase, atëherë si duhet të sillen shqiptarët ndaj
saj që kërkon t?u vejë lakun në fyt për të shuar qenien e
tyre kombëtare?!
Pse e tmerrokan kaq shumë gjermanen Pack termat për
ndryshim kufijsh në Ballkan? A e ka shpallur ajo të çmednur
heroin e ribashkimit të Gjermanisë Helmut Kol, që kryesoi
procesin e ribashkimit gjerman? A ka britur ajo nëpër
Europë, ?turp, turp, turp? kur u bashkuan dy shtetet
gjermanë dhe u ndryshua kufiri më problematik i Europës, që
ishte vendosur për të shpëtuar Europën nga rreziku i
përsëritjes së katastrofave ku militarizmi gjerman kishte
luajtur rolin kryesor në gjysmën e parë të shekullit XX?
Apo kur bashkohen gjermanët nuk ka ndryshim mëkatar
kufijsh? Vetëm po të përmendet shkarazi , ose me aluzion 
mundësia e bashkimit të shqiptarëve, që nuk u ndanë për
fajin e tyre si gjermanët, bëhet hataja, bëhet mëkati
mullar? Po ndarjen e Sllovakisë e të Çekisë, çmenduri e
turp i ka quajtur Packu? Po shpërbërjen e Bashkimit
Sovjetik e të Jugosllavisë çmenduri e turp i quan
Packu?!Është pak të thuhet se ka lajthitur Packu. Është e
habitëshme se ajo shfaqet si politikane e diplomate që ka
pak haber nga këto zanate dhe sillet si propagandiste
beogradase.       
Nuk mund ta mbajmë për politikan të hollë e diplomat të
stërvitur kryetarin e shtetit të Shqipërisë, ish ushtarak
xhenjer, sepse në një ligjëratë që mbajti në Londër në
nëntor 2005 për ndërveprimet e nacionalizmit laik shqiptar
me nacionalizmat fetarë ortodoksë ballkanikë i bëri lëmsh
arsyetimet kur tentoi të tregonte se toleranca e harmonia
fetare midis shqitarëve ?përbëjnë një pasuri të çmuar për
ne shqiptarët...por edhe një model me vlerë në rajonin ku
jetojmë?. Qoftë dhe për respekt të këtij mendimi, në thelb
i saktë, të kryetarit të shtetit shqiptar Dorisi nuk duhej
të vërsulej, ashtu kundër fjalëve të ministrit të jashtëm
të këtij shteti. Dorisit duhej t?i kishte bërë përshtypje
edhe mendimi i kryetarit të shtetit shqiptar se për shkak
të copëtimit midis shumë shetesh në Ballkan ?shqiptarët nuk
kanë pasur mundësi të promovojnë vlerat e identitetit të
tyre historik kulturor?. Deklarata e Mustafajt nuk
përmbante ndonjë kërkesë më të fortë, as ndonjë konstatim
më ngatërrestar se nënkuptimi që shqiptarët mund të mos
durojnë dot më sa kanë duruar në rast se 5 copëtimet e
deritanishme kombëtare që i kanë raskapitur e telendisur
deri në këtë derexhe do të pasohen edhe nga një copëtim
tjetër në Kosovë. Atëherë çfarë grenxe serbo-sllave e ka
pickuar Dorisin që kërceu ashtu përpjetë dhe u vërsulet
shqiptarëve?! Mos ajo pret që shqiptarët të sillen
armiqësisht vetëm ndaj vetes së tyre, që ta ketë kollaj
Europa të kënaqë sllavët e grekët?!
Doris Pack mund të mos ketë dijeni, se nuk i mëson të
gjithë gjërat e Ballkanit, por edhe ne shqiptarët kemi
burrat tanë të shquar, mentarë që na kanë mësuar se: ?Një
popull për të hyrë në qytetërim dhe për të përparuar në
këtë fushë duhet të formojë një kombësi të bashkuar dhe një
shtet shumë a pak të madh që të drejtojë një vend e një
popull?. Këto fjalë i ka shkruar një politikan e
intelektual i dëgjuar shqiptar, Mehdi Frashëri, në librin e
tij ?Probleme shqiptare? (fq.11), botuar në vitin 1994. Ky
Mehdi Frashëri çmohej dhe nga gjermanët se në vitet e LDB,
nën pushtimin gjerman, u bë Kryetar i Këshillit të
Regjencës në Shqipëri. Fjalët e Frashërit nuk ishin gjë
tjetër vetëm se një pasqyrim i frymës së realpolitikës së
Bismarkut që realizoi bashkimin e gjermaneve të ndarë në
300 principata në shekullin XIX, dhe që u përsërit në fund
të shekullit XX me ribashkimin e dy shteteve gjermane,
njërin nga të cilët, ai perëndimor, ishte dhe  ?federativ?.
Pse tërbohet pra Dorisi kundër fjalëve të Mustafajt?!    
A e di Dorisi si janë bërë çorap kufijtë në Ballkan gjatë
15 viteve të fundit për shkak të luftrave që shpërtheu
Serbia dhe të ambicjeve të ndryshme. Di gjë Dorisi për
marrëveshjet e çuditëshme të Dejtonit më 1995 që kanë
krijuar një lëmsh të ngatërruar kufijsh në Bosnje midis tre
shtetesh që nuk ekzistonin, boshnjak-mysliman, serb e
kroat, dy prej të cilëve, mysliman e boshnjak, hyjnë dhe në
një federatë anakronike? Di gjë Dorisi se tashmë ekziston
?Berlini kosovar?, qyteti i ndarë me hile e poshtërsi i
Mitrovicës? Çfarë ka bërë Dorisi që të mos kishte ?Berlin
kosovar?pas mposhtjes së Serbisë në ndeshjen ushtarake me
NATO ?n si Gjermania në vitin 1945?! Di gjë Dorisi se plaga
e kufijve në Ballkan është hapur në Kongresin e Berlinit më
1878 dhe qysh atëherë kullon gjak e qelb mbi shqiptarët?!
Nuk e ka marrë vesh Dorisi se e ashtuquajtura ?shoqëri
multietnike? në vend të shtetit kombëtar që duan të
eksperimentojnë europianët në Bosnje e Kosovë  (por jo në
Maqedoni) është e dështuar. Të lexojë se ka plot libra.
Misha Gleni ( që më duket është serb) ka shkruar: ?Tuxhmani
kurrë nuk i kishte fshehur antipatitë për
myslimanët...Prishja e aleancës kroato-myslimane ishte
katastrofë për myslimanët.Tuxhmani vendosi se koha kishte
ardhur të bënte pazarllëkun me Milosheviçin në
Karagjorgjevo për ta ndarë Bosnjen përmes??(  ?Ballkani...?
fq.645,641) 
Në librat-bisedë ?Boshnjaku Adil Zylfikarpashiç?(Zyrik
1994) dhe ?Bosnja në pranga?(Zyrik1995), përgatitur nga
Instituti i Studimeve Boshnjake në Zvicër (të cilët janë
botuar edhe në  gjuhën shqipe  në vitin 1996 nga ?Liria? në
Lubljanë) është shpjeguar qartë pse dhe si ndodhi tragjedia
e Bosnje-Hercegovinës dhe cila është përgjegjësia e secilit
nga skenaristët, regjizorët e aktorët e kësaj tragjedie.
Shjegimet janë dhënë nga njerëz që kanë njohur mirë pjesën
e dukshme e të padukshme të intrigave që kanë çuar në këtë
tragjedi. Adil Zylfikarpashiç, boshnjak, ish-komunist
jugosllav i mërguar pas LDB në Zvicër ku kishte themeluar
Institutin e Studimeve Boshnjake në Zyrik u kthye në Bosnje
si politikan, herë në krah dhe herë në njëfarë opozite me
Izetbegoviçin dhe kërkoi deri në fund kompromisin me
Serbinë e me Milosheviçin. Bashkëbisedues me të për të
analizuar tragjedinë e Bosnjes ishin malalezi Milovan
Gjilas, ish-bashkëpunëtor e kundërshtar komunist i Titos(
libri Tito. Historia e vështruar nga brenda? botim anglisht
në Londër 1981) Miko Tripallo ish udhëheqës komunist kroat
me prirje nacionaliste, Ivo Banac profesor kroat në
Universitetin e Jellit ne SHBA, njohës i mirë i problemeve
ndërnacionale në ish-Jugosllavi, Vllado Gotovac, politikan
e filozof kroat i burgosur për bindje politike, gazetarët
Nadjezhda Gaçe e Mlladen  Maloça. Ata i kanë rrahur nga të
gjitha anët shkaqet e rrjedhojat e zhbërjes së
ish-Jugosllavisë dhe tragjedinë e Bosnjes dhe për këto nuk
kanë fajsuar besimet fetare, ndonëse kanë mbajtur paraysh
ndikimet e tre besimeve të ndryshme në nxitjen e flakëve të
zjarrit që  shpërtheu për motive etnike, kombëtare,
gjeopolitike.  
Në vitin 2001 në Angli është botuar libri prej 460 faqesh i
studiuesit Brendan Simms me titull: ?Ora e ligë, Britania
dhe shkatërrimi Bosnjes?. Ai ndër të tjera ka theksuar se:
?Luftrat për shkëputje nga Jugosllavia filluan si farsë dhe
përfunduan në tragjedi?. Sipas tij lufta në Kroaci nuk
ishte për të ruajtur federatën jugosllave, që të
siguroheshin serbët për të qenë në të njejtin shtet, as për
të vendosur në Bosnje një sundim serb si në Kosovë dhe në
Vojvodinë. Serbët e Pales donin që vetëm serbët të jetonin
në rendin e ri në perëndim të lumit Drina që ndan kufirin e
Bosnjes nga vetë Serbia. Më tej Simms nënvizon: ?Në
vjeshtën e vitit 1995 kjo punë rrënuese u krye nga
marrëveshjet e paqes të Dejtonit. Në praktikë Dejtoni
konfirmoi ndarjen e Bosnjes në tre shtete të vegjël
etnikë.?(fq.x). Kurse ?shqiptarët megjithëse ishin viktimat
e para të Milosheviçit nuk morën asgjë? ( Misha Gleni
?Ballkani...? fq.653).
Simms ka theksuar fort se: ?Britania luajti një rol të
veçantë shkatërrues në Bosnje, edhe më shumë se Franca...
Burrat e shtetit dhe diplomatët britanikë dukej se e
shikonin një Serbi të ?fortë? si garanten më të mirë të
paqes në Ballkan? (fq. x-xi). Simms ka bërë kritika të
forta për Lordin Deivid Ouen, ish- ministër i jashtëm
britanik që bashkë me amerikanin Sairus Vens përgatitën një
plan për ndarjen e Bosnjes në 10 kantone, që nuk
funksionoi. Në mjediset qeverisëse britanike dëgjohej shumë
fjala e Ouen, sepse ai quhej ?njeriu në terren?. Simms
qorton gjeneralin Majkëll Rouz, ministrin britanik të
mbrojtjes Rifkind dhe disa funksionarë serfbofilë që
vepronin rreth tij. Simms madje përmend se në parlamentin
britanik për ndjekjen e një politike rrënuese për Bosnjen
në interes të Serbisë ndikonin dhe ?gjermanofobët
paranojakë?. Kjo sigurisht kishte lidhje me faktin se
Gjermania ra copë për të siguruar shkëputjen e Kroacisë e
të Sllovenisë nga Jugosllavia, çka ishte ?ndryshim
kufijsh?.
Për të përligjur rolin e tij Lordi Ouen botoi pa ndonjë
sukses në vitin 1996 një libër prej 400 faqesh me titull
?Odiseja e Ballkanit?, ndërsa gjenerali Rouz në vitin 1998
një libër po aq të trashë ?Në luftën për paqe. Mësime nga
Bosnja?, pasi nacional-shovinizmi serb i kishte arritur
qëllimet që kishte përcaktuar kur shkaktoi tragjedinë e
Bosnjes. Bëri genocid. Kreu spastrimin dhe homogjenizimin
etnik serb në pjesën më të madhe të territorit të Bosnës
(jo 70% sa kërkonte) që është republikë serbe. Ndryshimet
tjera qysh në Dejton u lanë të vinë më vonë. 
Tani nga tërbimi i Doris Pack-ut, menjëherë pas deklaratave
serioze të udhëheqësve britanikë se Kosova duhet të bëhet e
pavarur, kuptojnë se po ndodh një rokadë shahistike në
lojën gjermano-britanike për Ballkanin. Tani duket se po
bëhet Gjermania e interesuara për një rol komandues të
Serbisë në atë që quhet ?Ballkani perëndimor?, sepse çmon
që kështu e shtrin më lehtë dhe e siguron më mirë pushtetin
e saj mbizotërues ekonomik në një zonë më të gjërë tregu.
Por që të mos i shqetësojnë hijet diplomatike që
vëërdallisen në Ballkan qysh nga koha e Kongresit të
Berlinit, gjermanët nëpërmjet Pack-ut trembin shqiptarët që
të mos e çojnë mendjen më tek ?kufijt?.  
Megjthatë fantazmat nuk largohen aq kollaj
Misha Gleni ka shkruar: ?Aq të fuqishme dhe të vazhdueshme
kanë qenë traditat e armiqësisë në Ballkan sa thuhej se ato
kishin bërë folenë në Unin e banorëve të rajonit?
(?Ballkani. Nacionalizmi, lufta dhe fuqitë e mëdha
1804-1990? SHBA 2000 fq.xxiv). Gleni ka cituar rrëfimin e
udhëheqësit kroat Shtipe Shuvar se si në një takim ku ishin
Milosheviçi, Markoviçi, Tuxhmani e të tjervë, pak para se
të plaste lufta, këta bënin shaka e qeshnin me
njëri-tjetrin. Shuvari ka shkruar: ?Por ndoshta ekziston
një rregull midis këtyre njerëzve që ata mund të qeshin e
të luajnë bashkë para se në lumturi të vrasin
njëri-tjetrin? (fq,630). 
Gleni ka bërë një shpjegim që vlen edhe pas shpërbërjes së
Jugosllavisë për të kuptuar pasojat që ka lënë ende mbrapa
procesi i papërfunduar: ?Jugosllavia zgjati aq gjatë sa
zgjati, sepse ekzistenca e saj jepte një zgjidhje
funksionale për dy probleme më të ndërlikuar në Ballkan,
atë të Bosnje-Hercegovinës dhe të Maqedonisë. Duke bërë
vlerësimin e Kongresit të Berlinit që u thirr ?për të
zgjidhur? Krizën e Madhe Lindore, historiani britanik
A.J..P. Tejlor ka vënë në dukje ?Maqedonia dhe Bosnja, dy
arritjet më të mëdha të atij kongresi përmbajnë farat e
rrënimeve të ardhëshme?.(fq.635). Ky paralajmërim nuk duhet
quajtur i kapërcyer, edhe pse Jugosllavia nuk është më.
Bosnja e Maqedonia vazhdojnë të jenë litari që ka lënë
jashtë varrit diplomacia në kohën tonë. 
Por ka edhe më. Atë që e kishte lënë mangut historiani
britanik Tejlor në shpjegimin e tij paralajmërues në vitin
1954 e ka plotësuar studiuesi amerikan Deivid Fromkin në
vitin 1999: ?Popullsia e Kosovës etnikisht është shqiptare.
Çështja shqiptare që u ngrit në Kongresin e Berlinit mëse
një shekull më parë, ende qëndron pezull mbi Ballkan; dhe
si mbrojtës të 2 milionë kosovarëve SHBA dhe aleatët e tyre
do të kenë përgjegjësinë të merren me të. Miranda Vikers,
një eksperte kryesore britanike për Shqipërinë kohët e
fundit ka shkruar se shumica e shqiptarëve në Europë duan
të bashkohen në një shtet të vetëm ballkanik, në një
Shqipëri të Madhe. Një program i tillë, nëse realizohet, do
të sjellë kufij të rinj për Serbinë, Maqedoninë, Malin e Zi
dhe ndoshta Greqinë. Duke kundërshtuar ndryshimin e kufijve
autoriteti ndërkombëtar (në Kosovë) mund të ndeshet me
vullnetin e popullsisë që qeveris...? (?Nëpër Kosovë.
Realiteti i ndërhyrjes amerikane në Ballkan? Nju Jork 1999,
fq. 189).
Mjaftoi një shpjegim krejt normal i ministrit të jashtëm të
Shqipërisë, Besnik Mustafaj, gjatë një interviste në ALSAT
në  mars të vitit 2006, se po të vihet në lëvizje projekti
serb për një ndarje të Kosovës Shqipëria nuk garanton dot
pandryshueshmërinë e kufijve në Ballkan dhe shpërtheu një
furtunë serbo-maqedono-greke për ?ambicjet e Shqipërisë së
Madhe?. Kjo furtunë fjalësh kundër shpjegimit të Mustafajt,
që nuk kishte aspak natyrë sfiduese, buçiti më shumë nga
gurmazët e shqyer të disa drejtuesve të Partisë Socialiste
të Shqipërisë, kryetarit Edi Rama, Namik Dokle(viçit), të
ish ministrave të jashtëm Paskal Milo, Arta Dade, Ilir
Meta, Katsriot Islami, të mikut të Beogradit politik qysh
në kohën e Milosheviçit, Neritan Ceka, dhe sidomos të
?ujkut të ri? në politikën antikombëtare shqiptare, Ben
Kiço Blushi, që turfulloi e shkumbëzoi në parlament si të
ishte nipi i Kiri Gligorovit. Kështu u vunë në lëvizje
besnikët më fanatikë të aleancës Beograd-Athinë në
Shqipëri. Nga Europa me këta më shëmtueshëm u bashkua Doris
Pack. 
PS me sugjerimin e Ben Blushit shkoi aq larg në
antikombëtarizëm sa  propozoi  që parlamenti shqiptar të
miratonte një rezolutë për të garantuar kufijt e
Maqedonisë, si ?më e rrezikuara?, ndonëse ministrja e
jashtëme e këtij vendi ishte mburrur se Maqedonia i
garanton vetë kufijt e saj. I entuziazmuar nga qëndrimi i
Blushit dhe i socialistëve shqiptarë Presidenti maqedonas
Cervenkovski lëshoi direktivën që politika e Tiranës të
mblidhte mendjen e të ngrihej kundër deklaratës së
Mustafajt. Alfred Moisiu nuk u ndje fare për këtë çështje,
edhe pse ai herë të tjera nuk ka nguruar të bëjë ?trimëri
diplomatike?, si në rastin kur shpalli në një takim me
homologun maqedonas në Pogradec se njihte shtetin fqinj me
emrin Republika e Maqedonisë, jo FYROM si këmbëngulin
grekët. Ndoshta Moisiu pas ligjëratës që mbajti në Londër
nuk është më aq i ndjeshëm ndaj (kripto)myslimanëve
shqiptarë sa është treguar ndaj ortodoksëve maqedonas(!)
Për habinë e ?europianistëve? servilë të grekëve e të
sllavëve në Tiranë, që mezi prisnin shpërthimin e zemërimit
e ndëshkimin e Besnik Mustafajt nga Europa, asgjë e tillë
nuk ndodhi, përveç atyre fjalëve zemërake që lëshoi kuturu
parlamentarja gjermane Doris Pak, e cila kërkon raste për
t?u dukur si kujdestare e rreptë e politikës shqiptare.
Europa zyrtare mbajti një qëndrim gjakftohtë, shembullor
ndaj deklaratës së Mustafajt, sepse dinte ta lexonte mirë
këtë deklaratë që nuk kishte asgjë për t?u shqetsuar, sepse
Europa është e vetëdishme që nuk u ka ikur vlera
paralajmërimeve si ato të historianit britanik Tejlor në
vitin 1954, se e kupton mirë logjikën e shpjegimeve ai ato
të Fromkinit në vitin 1999. Ndryshe nga disa tuafë të
politikës e të diplomacisë në Shqipëri Europa e di që është
marrëzi të krijosh tabunë e ?pandryshueshmërisë? së 
kufijve, kur gjatë dy dekadave të fundit kufijtë në Europë
e në Ballkan janë ndryshuar pa pushim.
Në Europë e dinë mirë se për atë punën e ndryshimit të
kufijve në Ballkan nuk ka synim, as takat të bëjë
ngatërresa Besnik Mustafaj, por politikanë me mundësi të
shumta sherrnxitëse si Lordi anglez Deivid Ouen, njëri nga
rrënuesit e Bosnjes, që është shprehur nëpërmjet BBC në
vitin 2001 për ?ndryshimin e kufijve në Ballkan, si e
vetmja rrugë për të krijuar stabilitet në rajon?.Nuk kemi
lexuar gjëkundi, as dëgjuar si thashethem se Doris Pack e
ka quajtur ?turp? e?çmenduri? deklaratën e Ouenit. 
Në  përputhje me idetë e tij fikse antimyslimane Oueni ka
sugjeruar ndryshime kufijsh në dëm të shqiptarëve dhe favor
të grekëve, kur është shprehur si të ishte vetë Nikolas
Geixhi: ?mua më duket se nëse  Kosovës i jepet pavarësia,
atëherë myslimanët në pjesë të tjera të Ballkanit,
veçanërisht në Shqipëri duhet të pranojnë shtrëngime. Nuk
ka dyshim që kufiri shqiptaro-grek duhet të zgjidhet
njëherë e përgjithmonë?. Më gjërë këtë provokim
antishqiptar e kam trajtuar në shkrimin ?Mallkimi nga
?shenjtërimi i kufijve?, (ribotuar në ?Rimëkëmbja ? 21 mars
2006). Por kurrë tuafët e servilizmit serbo-grek në
Shqipëri nuk kanë dashur të mësojnë diçka për të ulur
nivelin e padijenisë e të poshtërsisë së tyre. Madje ata
nuk kanë dashur të mësojnë të vërtetën as kur këtë e kanë
thënë të huaj objektivë e seriozë. Specialisti francez i të
drejtës ndërkombëtare, Aleksis Vahllas ( me origjinë
greke), ka shkruar në gazetën ?Kombi? të Tiranës më 28
qershor 1994: ?Akti i Helsinkit nuk është traktat në
kuptimin e mirëfilltë të fjalës... Ai sanksionon ndarjen në
blloqe, kufjt e Perandorisë Sovjetike. Nuk bëhet fjalë për
mosndryshim kufijsh, por për mosshkelje kufijsh. Nuk ka
ndalim absolut të mosndryshimit të kufijve?. 
Nuk habitem shumë kur ata politikanë e propagandistë në
Shqipëri që nuk duan bashkim të kombit shqiptar dhe janë në
merak se mos preken kufijt e fqinjëve nuk kanë veshë të
dëgjojnë e sy të lexojnë mendime të tilla. Më shumë habitem
kur çirret si ata një parlamentare gjermane në Europë,
Doris Pack. Tani që zyrtarët më të lartë britanikë mbajnë
qëndrime të ndryshme nga predikimet antishqiptare,
prosllave e progreke të Ouenit, kur studiuesi britanik
Xhejms Petifer vjen në Tiranë dhe u mban leksione
atdhetarizmi shqiptar vetë shqiptarëve, kur ish-ministri
britanik për Europën Denis Mekshejn jep intervista në BBC
?Europianizimi i Ballkanit, sfidë në 2006? (gazeta ?Tema? e
të tjera 23 mars 2006) gjermanka Doris Pack, që është
përpjekur të hiqet si ?halla e mirë? e shqiptarëve bëhet
shumë nervoze e xheloze dhe merr pamjen e egër të një
njerke-shkinë për shqiptarët. 
Në të vërtetë të tria çështjet delikate të Ballkanit sot,
të cilave u shtohet dhe një e katërt, shkëputja e Malit të
Zi nga Serbia, e kanë në thelbin e tyre domosdoshmërinë e
ndryshimit të kufijve. Në Bosnje dhe në Kosovë ofensiva
serbe ka pasur dy synime kryesore: për të ngritur Serbinë e
madhe pas shembjes së Jugosllavisë dhe për të shkatërruar
myslimanizmin në Ballkan, të cilin politika e shtetit dhe e
kishës serbe e quajnë si fatkeqësi të tyre. Edhe kjo
ndryshim kufijsh ishte. Edhe krijimi i Unionit Serbi-Mal i
Zi, ndryshim kufijsh ishte.  Elementi gjeopolitik është i
pari në gjithë mësymjet serbe. Por as elementi fetar nuk
duhet lënë në harresë në rastin e Kosovës. 
Vendimet e Kongresit të Berlinit 1878, të Konferecës së
Londrës 1913 për cungimin e shtetit shqiptar e copëtimin e
kombit shqiotar, të Versajës 1918 për krijimin e
Jugosllavisë, pazaret në mbarim të LDB dhe vendimet 
Komisionit Badinter? e të Konferëcës së Londrës të drejtuar
nga Lordi Kerrington në vitin 1992 për Jugosllavinë kanë
rezultuar gjysmake dhe të dështuar në synimin për krijimin
e qetësisë në Ballkan. Dejtoni nuk ka zgjidhur gjë.
Rregullimet e dikurshme kanë qenë planifikuar të bëheshin
kryesisht në kurriz të shqiptarëve, deri në zhdukjen e
kombit shqiptar nëpërmjet dhunës e asimilimit. Kjo ka
dështuar. Këtë e ka vajtuar pas ndërhyrjes së NATO-s në
Kosovë analisti Deivid Fromkin: ?Ironia është temë e
historisë. Politikat shpesh nuk arrijnë atë që synonin të
arrinin, jo rrallë ato arrijnë të anasjelltën. Kështu që ka
arsye të frikësohemi se ajo që do të dalë nga ndërhyrja do
të jetë diçka që nuk e kishim ndërmend? Në qoftë se SHBA e
NATO nuk do të kishin ndërhyrë serbët do ta kishin zgjidhur
çështjen e Kosovës. Kosovarët do të ishin flakur në
Shqipëri dhe me forcë do të ishin bashkuar me popullin e
tyre. Kosova do të ishte në dorë të serbëve dhe e banuar
vetëm prej tyre. Sado monstruoze që do të kishte qenë të
lihej regjimi i Milosheviçi të përfitonte nga krimet e
luftës, çdo gjë do të kishte marrë fund?.( ?Nëpër Kosovë?,
Nju Jork 1999, fq. 187,190). 
Cinizmi që pranon zgjidhjen monstruoze është pa kufi. Por
ama edhe nëpërmjet këtij cinizmi del se ?shenjtërimi i
kufijve?, për të cilin çirret Doris Pack, nuk ka zgjidhur
asgjë. Mos vallë Pack edhe për zgjidhjen e çështjes
kombëtare shqiptare, domethënë bashkimin e një kombi në një
shtet pëlqen ?zgjidhjen gjermane? pas LDB, kur gjermanët e
dëbuar nga Sudetet, nga tokat që i kaluan Polonisë, nga
Vojvodina, nga viset e Vollgës u grumbulluan në Gjermani?
Në qioftë se Pack pëlqen një zgjidhje të tillë atëherë ajo
duhet të propozojë në Reishtagun gjerman dhe në parlamentin
europian t?i ngrihen monumente Hitlerit, sepse ishte
aventura hitleriane që e bëri bashkimin e gjermanëve, jo si
e donte Hitleri dhe me bashkimin e territoreve ku jetonin
gjermanët, por në mënyrë që i mbetet merak Fromkinit se nuk
u bë bashkimi i shqiptarëve me anë të krimeve të Serbisë.
Mos vallë Packut i ka mbetur merak që Serbia nuk arriti të
dëbonte dy milionë shqiptarë nga Kosova, sikurse dëboi
qindra mijëra gjermanë nga Vojvodina pas LDB, që edhe
Kosova të serbizohej siç u serbizuar Vojvodina?  Një
dëshirë e tillë duhet quajtur perverse dhe nuk ka
justifikim. Shqiptarët në Kosovë janë popullsi autoktone,
jo kolonë siç ishi gjermanët në Vojvodinë, në Vollgë, në
tokat që mori Polonia e ndoshta në Sudete. Kolonë madje,
shumica të vonë shumë , pas vitit 1913, janë serbët në
Kosovë. Zgjidhja e problemit të Kosovës është bashkimi i
shqiptarëve, por jo ashtu siç mendon Fromkin se mund të
ishte zgjidhur me krime lufte nga Serbia, por duke bashkuar
shqiptarët bashkë me trojet e tyre etnike në një shtet.
Drejt kësaj i shtyn ngjarjet zhvillimi historik. Nuk ka
rrugë tjetër. Strategjia e zhdukjes së kombit shqiptar ka
më pak gjasa se kurrë të realizohet qysh nga Kongresi i
Berlinit. Pack të mos tërbohet nga deklarata e Mustafajt
por t?i thërrasë mendjes së vet dhe arsyes normale
njerëzore e politike. 

26 mars 2006                                               
              Abdi Baleta



JO REZOLUTË PARLAMENTARE  PËR ?TRADHËTI KOMBËTARE?

Pas një mbledhje të Komisionit parlamentar për politikën e
jashtëme, ku u bënë ?hetimet? e rastit për tekstin e
deklaratës së përfolur të Besnik Mustafajt në ekranin
teeviziv pamë vetë Besnikun që me një qetësi olimpike dhe
me kënaqësi të dukshme vlerësoi diskutimet në Komision si
shumë profesionale dhe normale. Dukej se nga kënaqësia që
?kishte dalë mirë në provim? hiqej i tillë. Mbase e kishte
ndihmuar dhe fati që në mbledhje nuk kishin marrë pjesë
anëtarët socialistë të komisionit, inkuizitorët e Besnikut
dhe ?pyetjet me spec? e vlerësimin mistrec që kishin
pranuar t?i bënnin Paskal Milo e Neritan Ceka, që janë më
të ngathët se Arta Dade, Namik Dokle, apo Ben Blushi për
yryshe. Socialistët e kanë justifikuar mospjesëmarrjen me
respektimin e vendimit për bojkotimin e komisioneve, por jo
më pak i ka mbajtur larg mbledhjes edhe dështimi i rëndë i
mësymjes së tyre kundër deklaratës së Besnikut.
Megjithatë  edhe pas këtij takimi e këtyre vlerësimve
çështja ende nuk quhet e mbyllur, sepse marrëzia e
socialistëve ka prodhuar pisllëk që as ata nuk janë në
gjendje ta gëlltisin mbrapsht menjëherë. Kështu dëgjuam
Neritan Cekën e Paskal Milon që përsëri e përmendën
kërkesën që parlamenti të bëjë një deklaratë për çështjen e
Kosovës që të zhduket ajo frymë që u kijua nga debatet e
deritanishme për deklaratën e Besnikut. Ceka madje u përpoq
të ishte më dinak se Milo dhe sugjeroi që rezoluta e
parlamentit të bëhej jashtë kontekstit të debateve që
shkaktoi deklarata e Besnikut. 
Ministri i jashtëm u tregua në kulm i urtë e tha se
parlamenti të bëjë si të dojë ai të votojë kundër një
rezolute të tillë. Preç Zogaj, kryediplomati parlamentar, e
mohoi nevojën e një rezolute të tillë. Pas gafës së rëndë
që bënë dhe fiaskos që pësuan ngaqë Europa nuk ua vari fare
alarmeve të tyre, socialistët duhej të kishin ulur kokën
mëkatare, të mvblidhnin bishtin ngatërrestar dhe të mos e
përmendnin më punën e deklaratës për të garantuar ?kufijt e
fqinjëve?. Por ata nuk kanë mend për të bërë atë që duhet,
as takat për të lënë në mes punën që i kanë urdhëruar të
bëjnë. Ata shkojnë me idenë se po të shkëpusin një rezolutë
nga parlamenti, sido që të jetë ajo, e hedhin lumin e
tradhtisë kombëtare ku u zhytën me turfullimet e Blushit,
Ramës, Dades, Islamit, Metës dhe me nënshkrimet e Dokles,
Cekës e Milos.
Prandaj, është detyrë politike dhe domosdoshmëri kombëtare
që deputetët e shumicës në asnjë mënyrë të mos bien në
kurthet socialiste, të mos pranojnë të bëhet rezolutë për
Kosovën, apo për kufijtë në këtë çast, në çfardo forme që e
duan socialistët, apo ndokush tjetër, sepse sido që të jetë
teksti i saj me të do të spekulohet në dëm të Kosovës e të
kombit shqiptar dhe do të vihet një njollë e zezë në
diplomacinë e Shqipërisë. Neritan Ceka mund të ketë nevojë
për rezolutën se kështu e nxit nostalgjia e udhëtimit në
Beograd në vitin 1993 me ftesë të Milosheviçit. Paskal Milo
ka jo vetëm nostalgjinë nga miqësia e tij me Milutnoviçin,
por edhe nevojë politike për të vazhduar vijën e vet të
armiqësisë ndaj zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare
me bashkim dhe të mbrojtjes së atij dokumentit të fëlliqur
antikombëtar që u shpërndau ministrave të jashtëm në një
mbledhje në Tiranë para 5 vitesh për të demaskuar serbçe e
grekçe ?Shqipërinë e Madhe?. 
Paskal Milo me atë materialin ?Shqipëria e Madhe midis
fiksionit e realitetit? që e shpërndau si ?studim
personal?, por dhe si platformë diplomatike zyrtare,  duke
shpërdoruar detyrën e ministrit të jashtëm e ka damkosur
përjetësisht veten si një armik i bashkimit kombëtar
shqiptar, po aq i zellshëm sa shovinistët më të këqinj
serbë e grekë. 
Prandaj rezolutën për kufijt në Ballkan Milo e do që të
shfajsohet për atë material dhe të  përçojë edhe një herë
kontrabandë në politikën shqiptare armiqësinë e tij ndaj
bashkimit kombëtar. Pak ditë pasi u varros Milosheviçi na
është bërë ?trim i madh? Paskal Milo dhe po bën denoncimin
për ish shefin e tij në qeveri :?Nano i kërkoi vetë takim
kokë më kokë Sllobos?. Pse nuk e thoshte këtë Paskali kur
ishte Nano kryetar i PS-së, po e la për tani? Mos vallë
tani që Milosheviçi nuk ka më mundësi të nxjerë sekrete të
politikanëve shqiptarë, sikurse nxorri disa herë gjatë
gjykimit në Hagë, Milo përpiqet të shfajsohet që si
ministër i jashtën nuk pengoi takimin sekret
Nano-Milosheviç në fshehtësi dhe nuk u distancua nga ai
takim? Apo Milo synon të shfajsojë grekët se takimi
Nano-Milosheviç nuk ka qenë ?kodoshllëk diplomatik? grek?!
Milon si duket ka filluar ta trembë më shumë se këdo ideja
e rikthimit të Nanos në PS, përderisa filloi t?i nxjerrë
sekretet e takimit  me Milosheviçin dhe jep intervista që
botohen nën titullin  ?Milo:Socialistët po përgatisin
rikthimin e Nanos? (?Sot?23 mars 2006).
 PS-ja le t?i shijojë vetë frytet  e hidhur të marrëzisë që
bëri, duke u hedhur në sulme sllavo-greke kundër deklaratës
së Besnik Mustafajt. Le ta pijë deri në fund kupën e helmit
që përgatiti për të tjerët.


26 mars 2000             Abdi Baleta                     
  


__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam?  Yahoo! Mail has the best spam protection around 
http://mail.yahoo.com 




Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon 
ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, 
besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe 
 i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe 
shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder 
shqiptar...

Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: 

shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx

Per ta lene listen e-mailo: 

shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx

================================================================== 
Yahoo! Groups Links

<*> To visit your group on the web, go to:
    http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/

<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
    shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx

<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
    http://docs.yahoo.com/info/terms/