Rollie Keith deputeti kanades jep doreheqjen - msg#00158

Previous Message by Date: click to view message preview

RE: 26

Keti Thirrjes tende i bashkohem dhe une. Nderkohe personalisht, qe para se ta hap email bej seleksionimin dhe i dergoj direkt ne kosh para se ti hap. PSH. e di qe Nelku eshte i semure mendor dhe sjell vetem idiotesira ne kete liste, ne kete menyre une bej "check" te gjitha postimet e tij e perfundojne ne kosh. E lista e emrave qe bej "delete" eshte e gjate. Ditet e fundit ne te jane shtuar dhe Kasemi dhe Ibrahimi. Have a nice day GonKeti Spahiu <Spahiu@xxxxxxxxxxx> wrote: Lista Shqiperia ka qellime kombtare, jo fetare - mos i ngaterroni temat e diskutimit, perdorini grup-listat per temat qe i perkasin... Ju faleminderit! Keti Keti Spahiu "Te fluturoj dua drejt hapesirave hyjnore, por ah kembet se c'me ngaterrohen ne hijet tokesore." Necip Fazil, '82----Original Message Follows---- From: ekasemi <ekasemi@xxxxxxxxx> Reply-To: shqiperia@xxxxxxxxxxxxxxx To: alb-muslimsisters@xxxxxxxxxxx, alb-muslimstudents@xxxxxxxxxxx, shqiperia@xxxxxxxxxxxxxxx Subject: [shqiperia] 26 Date: Fri, 29 Apr 2005 07:22:49 -0700 (PDT) Allahu i Madhëruar thotë: ?...Nëse dikush vret dikë, që s?ka vrarë askënd ose qe nuk ka bërë në tokë trazira, eshte si te kete vrarë tërë njerëzinë, dhe kush bëhet shkaktar qe dikush të jetoje, eshte sikur ti kete dhene jete tere njerezimit?. (el-Maide, 32) þTransmetohet nga Ebu Hurejre (Allahu qofte i kenaqur prej tij) se ka thënë: ?Pejg amberi (alejhi selam) puthi Hasanin, të birin e Aliut nderkohe qe tek ai ishte ibn Habis, i cili u cudit dhe tha: ?Unë kam dhjetë fëmijë dhe asnjërin prej tyre nuk e kam puthur?. I Dërguari i Allahut (alejhi selam) e shikoi dhe tha: ?Kush buk meshiron nuk do te meshirohet (nga Allahu)?. (Muttefekun alejhi) Nga Ebu Hurejre (Allahu qofte i kenaqur prej tij) transmetohet se i Dërguari i Allahut (alejhi selam) ka thënë: ?Nëse ndonjëri prej jush u prin besimtareve në namaz, le të lehtësojë, sepse në mesin e tyre mund te kete të dobët, të sëmurë dhe pleq, e kur të falet vetëm, atëherë le ta zgjasë sa të dojë?. (Muttefekun alejhi) Nga Enesi (Allahu qofte i kenaqur prej tij) transmetohet se Pejgamberi (alejhi selam) ka thënë: ?Askush nga ju nuk do të jetë besimtar i vërtetë derisa të dëshirojë për vëllain e tij atë që dëshiron për vetveten?. (Muttefekun alejhi) Pema më e ëmbël eshtë ajo që vjel me duart e tua... --------------------------------- Do you Yahoo!? Yahoo! Small Business - Try our new resources site! Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar...Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxxPer ta lene listen e-mailo: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx================================================================== Do you Yahoo!? Yahoo! Small Business - Try our new resources site! Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar... Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx Per ta lene listen e-mailo: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx ==================================================================

Next Message by Date: click to view message preview

RIMEKEMBJA 26/ 04/ 2005 [ ii ]

ZHVILLOHET “AMERIKANÇE” KUVENDI I DËSHTIMEVE TË PD-SË KUVENDI I VII, NJË MITING MË SHUMË NË RITUALIN BERISHIAN REGJIA DHE DEKORI I RI “AMERIKAN” NUK I NDRYSHUAN LITURGJINË DHE MENTALITETIN E VJETËRUAR BERISHIAN NGRIHET “KULTI I THEMELUESVE” TË DËSHTUAR SI PIEDESTAL PËR KULTIN NË RRËNIM TË BERISHËS ZHURMA PESËVJEÇARE PËR “FILLIMIN E RI” MBYLLET ME PESË RIKTHIME TË PËRJASHTUARISH E TË LARGUARISH NË PARTI “KOHA PËR NDRYSHIM”, PARRULLË PA PËRMBAJTJE KUR DIHET NDRYSHIMI RAPORTI I PERSONALIZUAR I BERISHËS SI TESTAMENTI POLITIK I ENVERIT “POLITIKA E KONCERTEVE” ËSHTË TALLJE ME SHQIPTARËT Përfundoi edhe një kongres partiak rutinor, Kuvendi i VIII i PD-së, që dihej me kohë se do të kishte vetëm vlera ceremoniale dhe burokratike-statutore, jo vlera të mirëfillta politike, edhe pse koha dhe ngjarjet kërkojnë politikë, jo ceremoni dhe kur në kushtet e Shqipërisë organizimi i “koncerteve politike” tingëllon si tallje cinike me shqiptarët. Ka kohë që nga kuvendet periodike të PD-së nuk pritet ndonjë zhvillim politik me peshë e rëndësi për ecurinë e zhvillimeve në vend, sepse këto kuvende janë kthyer në një ritual propagande të dominuar nga e njëjta demagogji berishiane. Kuvendi i tanishëm i PD-së punimet i zhvilloi nën parrullën abstrakte “Është koha për ndryshim”, parullë që mbetet një fjali boshe përderisa nuk tregohet qartë se për çfarë ndryshimesh është fjala, cilat janë ndryshimet që i duhen vendit dhe sidomos si do të arrihen ato në politikën e brendëshme e të jashtëme. Ato ndryshime me fjalë të rrumbullakosura që premton PD-ja i premtojnë edhe PS-ja, LSI-ja, madje dhe parti të tjera që nuk kanë as takatin e mizës politike në Shqipëri. Kuvendit të PD-së iu bë një “makiazh ceremonial” nga specialistë amerikanë që PD-ja i ka sjellë që t’i organizojnë një fushatë zgjedhore tërheqëse. Por ky makiazh më shumë nxirrte në pah anën groteske të realitetit politik shqiptar se zbuste ndjesitë e nervat e acaruara të njerëzve. Makiazhi politik dhe dekori skenografik i “markës amerikane” bëri që të stononte edhe më shumë liturgjia e njohur partiake dhe demagogjia bajate politike e Berishës që ua ka sjellë në majë të hundës për shumë vite me radhë shumë shqiptarëve. Fjalimet përshëndetëse dhe inkurajuese të miqëve nga jashtë nuk mund të dilnin jashtë atij ceremonialit të bezdisëshëm dhe nuk i shtonin asgjë atmosferës falso të Kuvendit. Një mik austriak i Berishës madje u tregua mjaft i pakujdesshëm kur kujtoi në Kuvend parrullën berishiane të vitit 1996 “Me ne fitojnë të gjithë”. Austriaku si duket ende nuk e kishte marrë vesh se në vitin1997 në Shqipëri ndodhën ngjarjet tragjike që përbysën pushtetin e Berishës dhe premtimet politike PD-së “me ne fitojnë të gjithë” u kthyen në realitetin e hidhur të humbjeve katastrofike për të gjithë shqiptarët. Nuk mund të quhet si “ndryshim që i duhet Shqipërisë” shpërthimi në Kuvend i pasionit të shfrenuar të Berishës për t’u brë kryeministër. Britmat “amin o Sali” të turmës së fanatizuar e të karrieristëve që mbështesnin këtë pasion, në sallën e “Pallatit të Kongreseve” nuk mund të merren si shenjë e mirë për ndryshime fatlume, sepse këto e kthenin forumin më të lartë partiak në miting rrugësh të futur në sallë. Kuvendi i PD për pretendimet që shpalos kjo parti nuk duhej të ishte as koncert politik, as ekspozitë e skenografisë amerikane, por një mbledhje serioze pune, me debate, me rrahje mendimesh. Berishën, Topallin, Boden, Topin njerëzit i kanë dëgjuar deri në mërzi duke mbajtur fjalime me parrulla nëpër mitingje, apo paraqitje televizive. Nuk mund të quhet ndryshim për mbarë dhe garanci për ndryshimet që kërkon koha as reklama që u bëri Berisha në Kuvend atyre pak kokrrave të të përjashtuarve dhe të larguarve nga PD-ja që janë rikthyer në këtë parti si triumfatorë e shpëtimtarë. Rikthimi i këtyre pak elementëve që i kanë shkaktuar dëme e gjëma të mëdha demokracisë e Shqipërisë për 15 vite me radhë nuk duhej të kalonte në Kuvendin e PD-së si ndodhi pa shqetësim, njësoj si prania e anëtarëve të KOP-it. Delegatët e Kuvendit e kishin për detyrë politike, për borxh morali politik ndaj elektoratit të PD-së, ndaj gjithë shqiptarëve të sqaronin këtë zhvillim në PD që duket qartë se e ka imponuar Sali Berisha, pasi forca të jashtëme e kanë kushtëzuar mbështetjen e tyre për ambiciet e Berishës me pranimin e Pashkos, Imamit, Zogajt, Rulit në krye të PD-së. Berisha ia imponoi Kuvendit qëndrimin e tij duke bërë disa gjeste teatrale të shpëlara për ta paraqitur këtë zhvillim si një mrekulli që po ndodhte në PD. Kjo ishte dhe skena më e pështirë që vulosi faktin se Kuvendi VIII i PD-së është kuvendi i ndërthurjes së dështimeve të vjetra e të reja. Pranimi nga Kuvendi i PD-së i rikthimit në krye të partisë i Pashkos, Imamit e shokëve të tyre dëshmon se PD-ja fshiu nga analet e saj pikërisht ato qëndrime të drejta që ishin mbajtur për të nxjerrë partinë nga kthetrat e politikës ramiziane para13 vitesh. Kuvendi i VIII i PD-së është Kuvendi i majtizimit të mëtejshëm të kësaj partie, është Kuvendi i hapjes edhe më të dyerve të PD-së për ndikimet grekofile, është Kuvendi i përdhosjes së mëtejshme të tërë politikës shqiptare, sepse tani e tutje PD-ja do të zhytet edhe më në batakun e bashkëpunimt të klaneve mafioze politike e ekonomike të të gjithë krahëve politikë në Shqipëri që filluan bashkëveprimin qysh në vitin 1991 me “qeverinë e stabilitetit” në të cilën PD-në e përfaqësonin Pashko, Ruli, Zogaj. Zogaj, Imami, Pashko u bënë dhe pushtetarë socialistë pas vitit 1997. Tani është bërë dhe më e qartë se lufta midis forcave politike shqiptare që pretendojnë të kapin pushtetin në zgjedhjet e ardhëshme është një luftë midis klaneve të vjetra komuniste labo-gjirokastrite që zhvillohet prej dekadash në Shqipëri. Tani ka dalë më në pah se kurrë se forcat politike që po kacafyten për pushtet PS, LSI, PD, PSD, PDS, PAD, PR janë përfaqësues të klaneve Hoxha, Shehu, Kapo. Përçarja në PS ishte rezultat i luftë së këtyre klaneve. Rikthimi i Pashkos dhe shokëve të tij në PD është veprim i llogaritur për rirreshtim forcash në luftën midis këtyre klaneve. Politikae Ramiz Alisë vazhdon të ndikojë në të gjithë këto formacione. Politikat dhe agjenturat e huaja ashtu si në fillimet e demokracisë në Shqipëri nxisin e mbështesin klientelizmin e tyre. Partitë politike të Shqipërisë që paraqiten si pretendentët kryesore për pushtet janë pozicionuar tani ndaj kampeve politike në Greqi njësoj si partitë shqiptare në Maqedoni ndaj kampeve politike sllavomaqedonase. Berisha e Pashko mburren se do ta nisin sërish bashkërisht punën aty ku e lanë kur u ndanë. Po ku e lanë? Bashkëpunimi i tyre mori të çara dhe u ndërpre në kohën kur PD-ja erdhi në pushtet në vitin 1992, ngaqë nuk u morën dot vesh si të ndanin pushtetin. Po tani a janë marrë vesh se si do ta ndajnë pushtetin në rast se fiton PD-ja? Berisha me vrullin e tij politik karakteristik sie ka përshkruar hokatari i politikës Namik Hoti, është lëshuar drejt kolltukut të kryeministrit. Po Pashko me çfarë do të kënaqet? Apo Berisha në fund “për hir të atdheut” dhe të këshillave të miqëve nga jashtë do të bëjë një “sakrificë” dhe postin e kryeministrit do t’ia lërë Pashkos, meqenëse ia hoqi në vitin 1992, ndërsa vetë Saliu do të komandojë nga posti i kryetarit të partisë?. Greqia kështu do të mbetej më e kënaqur. Po Imamit a ia kanë premtuar pa hile kësaj radhe postin e kryetarit të parlamentit, që ia hoqën nga duart në vitin 1992 për t’ia dhënë Arbnorit? Ardhjae Imamit në këtë post sigurisht do të kënaqte Greqinë e Serbinë njëherësh. Po a do të pajtohej me kënaqësi vallë me këtë Jozefina Topalli? A nuk do të mbeteshin të pakënaqur miqtë e saj dhe të demokristianëve në Itali? Me Rulin e Zogajn puna është më e lehtë se vende ministrash janë disa dhe ata nuk do të mbeteshin të pakënaqur të rimerrnin ato poste që kishin në qeverinë e stabilitetit, ministër financash e ministër kulture. Edhe Rexhep Uka, i rikthyeri pa zhurmë e pa bujë, tani që Berisha e rikonfrmoi vendimin për të mbajtur në fuqi Ligjin 7501 për tokën e zgjidh lehtë problemin e postit se bujqësia është specialitet i tij. Ndërsa Bamir Topi mund të synojë diçka më shumë, si zëvendës i Berishës ose Pashkos kryeministër. Aleksandër Meksi duket e ka nuhatur se mund t’i thonë që ai e ka ngrënë në vitet 1992-97 racionin e tij të tagjisë pushtetore si kryeministër dhe është vështirë të gjendet për të një post i lartë. Prandaj Meksi sillet si dhija e zgjebosur me bishtin përpjetë dhe nuk “begenis” të rikthehet haptazi në PD edhe pse zyrtarisht është anëtar i përjetshëm i këshillit të saj kombëtar. Ndarjen e posteve të pushtetit Berisha me Pashkon mund ta rinisin lehtë aty ku e lanë. Por nuk e kanë të lehtë të vazhdojnë më tej atë që Berisha në Kuvend e quajti “revolucion paqësor” të ndërprerë. Sëpari ky “revolucion” nuk ishte aq paqësor sa ia ka qejfi Berishës ta cilësojë. Nuk ishin të gjitha zhvillime paqësore ato që ndodhën në fund të vitit 1990 e muajt e parë të vitit 1991 deri kur u zhvilluan zgjedhjet e para më 31 mars të atij viti. Nuk ishte zhvillim paqësor grushti i dështuar i shtetit në shkurti 1991 pas rrëzimit të monumentit të Enverit. Nuk ishte aspak revolucion paqësor masakra në Shkodër më 2 prill 1991 kur u vranë Arben Broci e tre shokët e tij dhe u plagosën me dhjetra demokratë shkodranë. Ka pasur edhe shumë viktima të tjera nëpër Shqipëri. Nuk ishin zhvillime paqësore eksodet masive të shqiptarëve drejt brigjeve italiane duke u kacavjerrë nëpër litarë anijesh. Ka bërë ndonjë verifikim Sali Berisha se sa ka qenë numri i viktimave shqiptare? Sa njerëz humbi Shqipëria, të vdekur e të gjallë, nga ky “revolucion paqësor”? Po ato vrasjet në prag të krijimit të PD-së “revolucion paqësor” i quan Berisha?! Po ngjarjet e dhunshme të 14 shtatorit 1998? Mos vallë Berisha e Pashko për ambicjet e tyre pushtetore janë gati të quajnë “vazhdim të revolucionit paqësor” krijimin e kushteve për një përsëritje aventureske të ngjarjeve të tilla? Si do ta quajë tani Berisha kur ka në krah Imamin “revolucionin e vonuar demokratik “ të vitit 1997? Si e quan Berisha përqafimin politik të tij me Imamin e shokët e tij mocionistë-padistë që u aktivizuan në rebelimin e armatosur të vitit 1997 “frymëmarrje në punën e lodhëshme të revolucionit paqësor”? Mos vallë Berisha këtë përqafim politik me Imamin e quan një “amnisti partiake” si vazhdim i asaj ”amnistisë pushtetore” që dekretoi në vitin 1997 që të shpëtonte kriminelët nga ndëshkimi në këmbin të qetësisë për të vazhduar angazhimin e tij politik?. Kur Pashko mburret se do të vazhdojë punën që iu ndërpre kur e dëbuan nga PD-ja do të thotë se ai është i gatshëm për ndonjë “terapi të re shoku” në ekonominë shqiptare, për rikthim në ndonjë “nivel të ri zero” të zhvillimit të Shqipërisë, për të rinisur edhe një herë ndonjë avaz të ri me “çekun e bardhë”. Midis të komanduarvve politikisht nga Berisha ka shpërthyer “moda Pashko”! Nëse në radhët e PD-së nuk do të kishte shpërthyer një dalldisje për pushtet dhe një amoralitet politik se mund të bëhesh edhe me djallin për të marrë pushtetin Sali Berisha nuk do ta kishte të lehtë që në Kuvendin e VIII të PD-së ta kalonte si një “ngjarje gazmore” rikthimin e disa themeluesve, Pashkos me shokë. Berisha e kishte psikologjisur dhe nxitur këtë psikozë prandaj edhe guxoi të bënte hapin që bëri. Berisha vetë ka dalldisur pas idesë se shpatullat politike të këtyre “të rikthyerve” mund t’i shërbejnë si një piedestal ku mund të qëndrojë ende “kulti berishian “ në PD. Por të mos habiten shumë zelltarët berishianë nëse një ditë të bukur vënë re se “kulti i themeluesve” të rikthyer që po kultivon Berisha kthehet në rrënojë që zë poshtë “kultin e Berishës”. Berisha nuk duhet të jetë i sigurtë për suksesin e manovrës së tij me Pashkon edhe pasi ia imponoi me aq lehtësi Kuvendit VIII të PD-së. Zgjedhësit që kanë votuar tradicionalisht për PD-në ende nuk e kanë thënë fjalën e tyre nëpërmjet votës. Vetë Berisha jep shenja se e ndjen rrezikun që zgjedhësit t’i bëjnë ndonjë surprizë, prandaj ishte i interesuar që Kuvendin e PD-së ta trulloste sa më shumë me këngë , fjalë, dekor politik “amerikan” që bashkimin Sali-Gramoz të mos e vinte në diskutim dhe zgjedhësit të mos merrnin vesh çfarë po ndodh.. Berisha shpreh frikë nga surprizat që mund t’i bëjnë zgjedhësit kur i deklaron “Zërit të Amerikës’’ se “PD dhe unë kemi evoluar,por mbetemi të përkushtuar ndaj qytetarëve”. A mund të quhet evoluim i Berishës dhe i PD-së kthimi mbrapa tek majtizmi që livadhiste në këtë parti deri në vitin 1992 kur në krye të saj ishin edhe Imami, Pashko, Zogaj, Ceka, emisarë të zellshëm ramizianë?! Si mund të mbetet Berisha i përkushtuar ndaj qytetarëve duke u kthyer mbrapa? Në të vërtetë Berisha nuk ka evoluar qysh nga vitit 1992 kur “u nda” nga Pashko. Ka qëndruar në ato mendësi poltike të përbashkëta ku ishin. Vetëm ka ndërruar herë pas here maskën. Për të mos dalë fare hapur kjo në raportin që mbajti në Kuvend bëri një autoportret të tij politik. U përpoq të bindte njerëzit se edhe gjërat që i kanë dalë për keq, ai i ka bërë duke u nisur nga qëllime e dëshira të mira. Prandaj Berishës nuk iu dashka marrë për keq asgjë dhe iu dashka besuar edhe një herë të marrë në dorë fatet e qeverisjes së Shqipërisë. Edhe pse këtë logjikë berishiane mund ta pranojë e mbështesë një Kuvend i partisë së tij, përsëri është shumë pak që shqiptarët t’i besojnë edhe një herë. Gazeta proberishiane “SOT” raportin e Berishës në Kuvend e ka botuar nën një titull shumë të çuditshëm “Po u bëra si Nano më largoni”. Është avaz më vete të sqarohet se çfarë kupton Berisha ose gazeta me këto fjalë. Po meqenëse Berisha të keqen politike e mat me “etalonin Nano” atëherë qysh tani kemi shumë argumente për t’i thënë se në shumë gjëra ai është bërë si Nano.Në disa drejtime është bërë edhe më i keq se Nano, si në lëshimet ndaj politikës greke, në qëndrimet inatçore ndaj Turqisë mike, në marrëdhëniet me SHBA dhe Europën. Në premtimet demagogjike nuk i lë gjë mangut Nanos. Berisha mbase e ka të lehtë të lëshojë fjalët “më hiqni po u bëra si Nano”. Por shqiptarët nuk e kanë të lehtë të harrojnë se për të hequr Berishën puna shkoi deri në djegien e Shqipërisë. Nuk ka nevojë që shqiptarët me votat e tyre të krijojnë shkase për përsëritje tragjedishë të tilla. Shqiptarët tashmë kanë një përvojë 15-vjeçare me forcat politike e politikanët në Shqipërinë pasdiktatoriale. Shqiptarëve ende u dhëmbin dhe u djegin plagët në kurriz nga mbrapshtitë e politikanëve të tyre. Shqiptarët kanë pasur mjaft raste të dallojnë të ndershmin nga i pandershmi, madje dhe të rrezikshmin nga më pak i rrezikshmi. Të paktën atje ku pandershmëria, dinakëria, poshtërsia, megallomania, arroganca politike kanë dalë sheshit shqiptarët nuk duhet të gabojnë më. Mbetem i palëkundur në mendimin që kam shprehur në gazetën “Populli Po” më 8 maj 1994 : “Shoqëria jonë sot duhet të ruhet me shumë kujdes nga veprimet e dy forcave regresive: grupimet e nostalgjikëve, të kriminelëve të diktaturës dhe kastës së spekulantëve e të “lugetërve” të kohës së demokracisë”. Kush ishin të parët ishte fare e qartë në vitin 1994 dhe është krejt e qartë edhe sot. Kush ishin të dytët nuk ishte ende shumë e qartë në vitin 1994, por është shumë e qartë sot. Por edhe në vitin 1994 ishte bërë e qartë se cilët ishin disa nga “lugetërit” e kohës së demokracisë. Tani në Kuvendin e VIII të PD-së disa të demaskuar prej vitesh paraqiten nga Sali Berisha si të rikthyer me misionin e shpëtimit të Partisë. Kuvendi i VIII i PD-së na bëri të besojmë dhe se u dashkan marrë si profetike fjalët e një mocionisti e padisti, Idriz Bashës, që banon në Bruksel, shkruar në gazetën “Aleanca” të Pashkos, Imamit e Cekës më datën 27 tetor 1993: “Në PD ka përsëri mocionistë. Le të shpresojmë se këta do të priten më mirë se të parët. Në mos kështu brenda 2 vjetësh populli do të japë verdiktin e tij”. Zhvillimet e fundit, sidomos Kuvendi VIII i PD-së, provuan se “kryemocionisti në PD” paska qenë vetë kreu i PD-së Sali Berisha. Ai u pajtua përkohësisht për aryse karrieriste me luftën që i bëri krahu i djathë atij të majtit në PD në vitet 1991-93 dhe me përjashtimin e mocionistëve Pashkos, Imamit, Zogajt e të tjerëve. Atë që e paralajmëronte Basha se do ta bënte populli për dy vjet e bënë rivalët politikë të Berishës për 4 vjet, rrëzuan me dhunë pushtetin e Berishës. Mocionistët e Pashkos ishin në anën e socialistëve. Tani po këta mocionistë janë në krye të PD-së, sepse Berisha u bashkua me ta. Por këtë nuk e bën vetëm Berisha, e bëjnë të gjthë ata që shkojnë pas tij, e bën edhe Kuvendi VIII i PD-së. Për të arritur deri tek Kuvendi i kthimit të PD-së në parti të mocionistëve të vitit 1992 Berishës i janë dashur plot 5 vite manovrimesh këmbëngulëse dhe të paskrupullta.Fushata që u kurorëzua me triumfin e Pashkos e të Imamit në Kuvendin e VIII të PD-së nisi në tetor të vitit 2000 pas humbjes së PD-së në zgjedhjet lokale. Lajmëtari i kësaj fushate ishte Mero Baze me “propozimin e tij” që Berisha t’i vihej punës për të “krijuar një front të ri politik nga Zogaj, tek Baleta”( nga e majta në të djathtë). Pak më vonë fushata do të merrte një emërtim zyrtar në PD “Fillimi i ri”. Pak nga pak do të bëhej e qartë se synimi ishte rikthimi i PD-së në pozitat që ishte kur hyri në qeverinë e stabilitetit në vitin 1991 bashkë me të majtën, kur politika e PD-së ishte haptazi e majtë. Pas pesë vitesh kjo fushatë ka përfunduar me rikthimin në PD të një numri shumë të vogël ish drejtuesish të saj të përjashtuar, të atyre që e kompromentuan më shumë PD-në dhe që e sulmonin me politikë e me armë, sidomos në vitin 1997. Nga e djathta PD-ja nuk tëhoqi asgjë. “Fillimi i ri “ i Berishës ndeshi në rezistencë edhe brenda në PD. Është shumë domethënës një shkrim me titull “Ftesat, dialogu dhe idhnakët!” botuar në gazetën berishiane “55” më 9 mars 2001.Në atë shkrim shprehej pezmatim që :”Ftesa e Berishës për të gjithë demokratët e vetëlarguar, ka ngjallur çuditërisht një reagim negativ edhe tek ata intelektualë që deri dje e akuzonin Berishën si politikan të ashpër. Këta politikanë duke propaganduar me të madhe idenë që ekzistonte vetëm në kokat e tyre, atë të “totalitarizmit berishian”, u gjendën jashtë loje nga ftesa e fundit e liderit të opozitës. Çdokush është i lirë të zgjedhë ikjen nga një forcë politke, por nuk duhet të abuzojë me arsyet që e çuan në atë vendim”. Propaganda berishiane vërtitej ende në mjegullën e nismës berishiane. Madje në atë shkrim vihej dhe njëfarë kufiri që nuk mund ta kapërcenin ata që do të riktheheshin : “Edhe diçka e fundit për të ikurit dhe të rikthyerit. Dera e PD-së është hapur për të gjithë demokratët, por nuk është e moralshme që “gjeneralët” e larguar kur PD-ja ishte në opozitë, të venë kusht për rikthim, mbajtjen e gradave që kishin njëherë! Edhe po t’i tolerojë Berisha, nuk i tolerojnë demokratët e lënë në baltë nga ata, pikërisht kur rreziku ndaj PD-së ishte më i madh se kurrë ndonjëherë”. Kështu “Fillimi i ri” ishte shpallur vetëm për të tërhequr të përjashtuarit nga PD-ja, pra mocionistët. Kushte më të rënda ishin për ata që u larguan vetë kur PD-ja ra në vështirësi, për “karrigethyerit” Ruli, Shehi e më vonë për ata që krijuan PDR-në si Pollo, Shehu, Xhaferri etj. Tani të përjashtuarit janë radhitur në rrethin më të ngushtë pranë Berishës, kurse të tjerët nuk kanë marrë guximin, ose nuk pranojnë të përfitojnë nga “amnistia me kushte” berishiane. 25 prill 2005 Abdi Baleta Rubrika: “NOSTALGJIA E GAZETAVE” Më 23 prill 2005 në vigjilje të hapjes së Kuvendit të VIII të PD-së gazeta berishiane “55” për rë mburrur “poltikën e re” të Berishës një shkrim me titullin e madh “Berisha: PD dhe unë kemi evoluar, por mbetemi të përkushtuar ndaj qyetarëve”. Sipas Fjalorit të gjuhës shqipe të evoluosh do të thotë të ndryshosh, të zhvillohesh ngadalë e shkallë-shkallë. Fjalori i frëngjishte “Le Petit Robert” e saktëson dhe më mirë kuptimin e kësaj folje : të kalosh nëpërmjet një seri ndryshimesh fazash progresiste. Në fjalët e Berishës ka kundërthënie: flitet për evoluim, por ndjehet nevoja për të siguruar qytetarët se PD e Berisha mbeten të përkushtuar ndaj tyre. Mund të flitet për evoluim kur lëvizja është përpara e jo mbrapa. Kurse faktet dëshmojnë se Berisha dhe PD-ja kanë bërë lëvizje mbrapa, duke u rikthyer pas 13 vitesh në pozitat e Pashkos, Imamit e të tjerëve, të cilët PD-ja i dëboi nga radhët e saj si bartës të një politike të majtë. Qysh prej asaj kohe Pashko Imami dhe të “rikthyerit “ e tjerë të sotëm në PD e thelluan armiqësinë e tyre ndaj lëvizjes demokratike në Shqipëri. Ata u bënë pjesëmarrës aktivë e drejtues të rebelimit të armatosur në vitin 1997 për rrëzimin e pushtetit të PD-së dhe më vonë qeveritarë e këshilltarë të lartë në qeveritë socialiste. Për të kuptuar se Berisha dhe PD-ja nuk kanë evoluar, por kanë degraduar politikisht mjaftojnë disa refenca në fotografitë, titujt e shkrimet që botoheshin dikur në organin e PD-së gazetën “RD” ose në organin e PS, gazetën “ZP” që merret në mbrojtje të dëbuarit nga PD-ja. Më 9 korrik 1998 në gazetën “RD” botohej një fotografi e Arben Imamit me armë në krah bashkë me një grup rebelësh të armatosur. Fotografia madje ishte e manipuluar nga propagandistët e “RD-së” sepse Imamit i kishin vënë në kokë dhe një pështjellak si të terroristëve islamikë, çka e bënte më të egër reagimin armiqësor të gazetës së Berishës kundër Imamit. Në “Rilindja Demokratike”, 26 korrik 1998 binin në sy titujt; “Dosja e zezë e Sarandës. Ata që sot janë në pushtet, dje kërkonin të shembnin Parlamentin e t’i jepnin një mësim të mirë kryeqytetit, Imami dhe Peshkëpia: “Marshoni drejt Tiranës” Në tekst shkruhej : “Të gjithë ata që intervistoheshin merrnin 10 deri në 20 mijë dhrahmi, po kështu edhe ata që pozonin. Njerëzit porositeshin të flisnin vetëm greqisht. Edhe atyre që nuk dinin greqisht u mësoheshin fjalët qysh më parë. Njerëzit që do të intervistoheshin piketoheshin e përzgjidheshin nga veprimtarët e OMONIA-s. Krerët e Aleancës dhe Miço lëshojnë kushtrimin Etapat e revolucionit po shkonin siç dëshironin ideatorët dhe organizatorët e tij. Pas dorëzimit dhe shkatërrimit të marinës dhe pasi qe shpallur gjendja e jashtëzakonshme mbërrijnë në Sarandë për të përgëzuar kryengritësit gjeneralët Imami dhe Peshkëpia. Me këto grada ata ishin graduar realisht, siç ishin graduar dhe shumë të tjerë. Me rastin e ardhjes së tyre organizohet një tubim ku ata të dy dhe Thoma Miço bëjnë thirrje për të mos u dorëzuar, për t’u bërë ballë forcave të Berishës e Gazidedes që kishin “marshuar” drejt Sarandës dhe me zjarr e me hekur po mbytnin popullin. Ata u shprehën hapur për revolucionin popullor, kryengritje të armatosur, marshim drejt Tiranës, për të pushtuar parlamentin, për t’i dhënë një mësim të mirë Tiranës që nuk po ndiqte shembullin e Vlorës, Sarandës e Tepelenës (tre rrethe që gjer atë ditë ia kishin bërë fora). Në darkë i gjithë shtabi u vu në lëvizje, u regjistruan njerëz, u bënë gati autobusët dhe makinat e tjera që do të niseshin. Mos i kurseni djemtë, o sot o kurrë, pushteti nuk merret pa gjak. Këto ishin shprehimisht fjalë të inçizuara të Arben Imamit. Ndërsa Thoma Miço ka thënë: “Nuk kemi ç’presim më nga ky shtet dhe nga ky vend. Ju, popull i Sarandës jeni të zgjuar, jeni trima, nuk e duroni robërinë dhe dini si ta gjeni shpëtimin. Të nesërmen Imami dhe Peshkëpia kanë marshuar drejt Gjirokastrës e Tepelenës. Të hipur mbi tanke dhe të veshur ushtarakë ata kanë dhënë intervista. Imami ka deklaruar se jepte dorëheqje nga funksionet partiake dhe se vihej në krye të kryengritjes popullore. Atij i qe premtuar roli i komandantit të përgjithshëm. Akoma nuk ishte hapur divizioni i Gjirokastrës dhe nuk ishte arritur marrëveshja politike e shqiptarëve. Kjo marrëveshje këtyre gjeneralëve u erdhi si bombë, se hesapet ishin bërë ndryshe. Dhe sot gjeneral Imami e ka kthyer pllakën sikur me të dhe figurën e tij të mos ketë ndodhur asgjë. Ai e hëngri fjalën, u kthye në partiçkën e tij për t’u futur në atë strofkën e ministrit pa ministri dhe t’u japë mend shqiptarëve se si bëhet kushtetuta. Në “Rilindja Demokratike”, 9 korrik 1998 binin në sy titujt “Shtabi Qendror i Revolucionit ndërton planin e shkatërrimit të shtetit në qytetin jugor. Gjeneral Imami dhe Peshkëpia zbarkojnë nga Korfuzi. Ja si u godit policia dhe ushtria në Delvinë” Ndër të tjera shkruhej : “Media greke, Shtabi i Revolucionit dhe Gjeneralët Imami e Peshkëpia Pas hapjes së reparteve ushtarake dhe armatosjes së një pjese të madhe njerëzish, gjendja u rëndua si në qytet dhe në fshat. Krismat terrorizuan banorët ditën dhe natën. Parakalimet e turmave me makina e armatime krijuan një situatë paniku. Organizatorët e kësaj gjëme tani filluan të dilnin në prapavijë për t’i dhënë trajtat e një lëvizjeje popullore, ku partia nuk kishte punë. Në tubimet që filluan të mbahen në qendër të qytetit oratorët partiakë u spostuan me lezet dhe nxorën në skenë njerëz të tjerë që përfaqësonin kryengritjen popullore. Përveç disa emrave që janë përmendur, nisën të dalin edhe oratorë të tjerë që e mbanin veten si demokratë, si p.sh., Luan Laze, Qazim Veizi e të tjerë. Në tubimet që u bënë ritual i përditshëm, bëhej thirrje për të marshuar drejt Tiranës, flitej për shikasit që kishin hyrë në qytet me listat e njerëzve që do të asgjësohenin. E gjithë propaganda bëhej që situata të mbahej e ndezur dhe destabiliteti të thellohej akoma më shumë. Gjatë sulmit mbi batalion, mbi repartin e tankeve dhe atë të Rusanit, gjatë tubimeve ishin të pranishëm gazetarët grekë të Megës, Antenës, Skait etj. Ata dhe njerëzit që i shoqëronin diktonin veprimet që do të kryheshin. Ata paralajmëronin një ditë më parë se ç’do të ndodhte të nesërmen. “Kryengritësve” iu dha zemër ardhja nga Korfuzi ato ditë e gjeneralëve Arben Iami dhe Ridvan Peshkëpia, të cilët bënë një rikonicion në frontin e jugut dhe deklaruan se kishin ardhur për t’u vënë në krye të kryengritjes, si të dërguarit e Shtabit Qendror të Revolucionit.” “Rilindja Demokratike”, 20 prill 1994 Preç Zogaj pranon publikisht se ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit Më në fund Preç Zogaj e pranoi publikisht në gazetën e tij se ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit. Edhe pse ai përpiqet të justifikohet me “moshën e adoleshencës” dhe faktin se ka vepruar “kundër vullnetit” të tij. Deri tani akuzave që i janë bërë disa krerëve të PAD për këtë ata i janë përgjigjur me “argumentin” që kjo bëhet për hakmarrje nga PD, po tani? Me çfarë guximi do të dalë përpara opinionit P. Zogaj si politikan e gazetar, kur mban mbi vete këtë njollë të zezë. Me çfarë guximi mund të flasë PAD përpara shqiptarëve që e dijnë mirë se çdo të thotë bashkëpunëtor i Sigurimit. P. Zogaj thotë se “Zoti e ndihmoi” që të mos i bëj keq njeriut. Vështirë të besohet që të nënshkruash deklarata për Sigurimin pa i bërë keq askujt. E habitshme duket kërkesa e Zogajt për një ligj të drejtë për dosjet, pasi deklaron publikisht se kush ka qenë. Sidoqoftë Zogaj është mirë të shohë ligjet çeke ose polake për këtë. Në njërin prej këtyre ligjeve ish-bashkëpunëtorëve të policisë sekrete u ndalohet edhe të botojnë nëpër gazeta kurse P. Zogaj jo vetëm që ende vazhdon të shkruajë por guxon edhe të akuzojë të tjerët se po dhunojnë demokracinë. Njerëz të tillë me të cilët demokracia po tregohet tepër e gjerë meritojnë të marrin dënimin për atë çfarë i kanë shkaktuar një populli të tërë e jo të lejohen që me paturpësi të ngrihen sot e të japin leksione demokracie. Çfarë leksionesh mund të japin tani për demokracinë “intelektualët” e Sigurimit të Shtetit në PAD. Çiftelia e këputi telin e saj të fundit por janë ende Piktorët që mbajnë penelin në dorë e Gjelat që këndojnë. VËZHGUESI. Në “Rilindja Demokratike”, 22 maj 1998 shkruhej “Dy Spartakët (është fjala për Ngjelën e Brahon, shënim i “Rimëkëmbjes”) mund të ndeshen si gladiatorë sot, pas kaq muajsh, në një arenë luksi, që nuk ngjet fare me arenën e përgjakur, ku e katandisën vendin Braho dhe miqtë e tij vitin e kaluar. Nëse z. Ngjela ka fjetur në tokë neutrale (siç e quante ai hotel Rognerin) në kohën e krismave të marra në kryeqytet, Spartak Braho është i akuzuar disa herë nga shtypi se ka qenë yshtësi i atentatorit të Shkallnuerit, që hodhi bombën mbi presidentin Berisha, i cili po u fliste qindra simpatizantëve të Partisë Demokratike në fushatë elektorale. Vetëm mrekullia bëri atëherë që të evitohej masakra, por është për të vënë duart në kokë, që para njeriut, i cili dyshohet si organizator i planit të një gjakderdhjeje të paprecedent në Shqipëri, t’i varet në qafë dekorata e misionarit të së vërtetës. “Zëri Popullit”, 26 qershor 1992 Ç’ndodhi dje në parlament Këto largime demonstrative krijuan një situatë të nderë në parlament. Z. Baleta si gjithnjë në situata të tilla, me një agresivitet të pashembullt, sulmoi me akuza të pavërteta të gjithë ata që u larguan nga parlamenti. Kështu p.sh., ai tha se zotërinjtë socialistë u larguan sepse e dinin që Partia Demokratike do të lexonte në fund të kësaj seance një deklaratë shumë të rëndësishme. Në fakt, siç u infromuam nga drejtuesit e grupit parlamentar të PS, askush nuk kishte dijeni për një gjë të tillë. Në mjediset e parlamentit pëshpëritej vetëm se, grupi parlamentar i PD kishte zhvilluar gjatë gjithë natës, ose deri në orët e vona të natës, një mbledhje mjaft të rëndësishme. Pas shfrimeve të tipit Baleta, befas nga salla ngrihet deputeti Minga, i cili në emër të grupit parlamentar të PD lexoi një deklaratë të gjatë në të cilën sulmonte ashpër deputetin Pashko për qëndrimin që mbajti ai në parlament, lidhur me largimin nga Shqipëria të z. Hajdari. Kjo deklaratë, e cila u filmua dhe u bë e njohur për opinionin publik nga TV dje dhe mbrëmë, ishte një sensacion i vërtetë për parlamentin, ashtu siç është në të vërtetë edhe për opinionin publik shqiptar. Nga sa lihet të kuptohet nga deklarata, në Partinë Demokratike, lufta në mes moderatorëve dhe ekstremistëve të djathtë, ka hyrë në një fazë të rrezikshme. Mbas largimit në mënyrë të bujshme të z. Ceka, braktisjes së Shqipërisë nga z. Hajdari dhe dënimit shembullor që PD i bëri z. Pashko, njerëzit pyesin të shqetësuar “Kush e ka radhën tani?”, “Çfarë po ndodh në PD?”. Rreth këtij problemi sot në Shqipëri ka shumë diskutime dhe hamendje. E vetmja gjë që mund të thuhet me siguri është: “Në këto ditë të vështira që kalon Shqipëria, në horizont po shfaqen kërcënueshëm retë e zeza të një revanshizmi të egër djathtist, i cili kërkon të vendosë një diktaturë të re, edhe më të egër se ajo që kaluam. Ndërkaq çdo gjë mbulohet me një propagandë marramendëse me ngjyrime demokratike. Në këto momente tingëllon shumë aktuale thirrja e njohur e J. Fuçik, i cili nga qelitë e burgut paralajmëronte bashkëatdhetarët e vet, në prag të luftës së dytë botërore, me fjalët proverbiale: “Njerëz ju kam dashur, jini vigjilent”. Korrespondenti i “Zërit të Popullit”. PËRSE MBANI PASHAPORTË SHQIPTARE Z. MOLLA? Të premten në mbrëmje, dt. 22 prill po ndiqja emisionin “Zonë e Lirë” në TV Arbëria të drejtuar nga gazetari Arian Çani. Të ftuarit e emisionit në fjalë ishin shumë “politikanë” të ndryshëm të cilët drejtuesi i emisionit u bënte pyetje të ndryshme lidhur me atë ç’ka ata i ofrojnë elektoratit të tyre, pasi siç dihet jemi në prag zgjedhjesh dhe interesi im për të dëgjuar se çfarë u premtojnë ata shqiptarëve më bëri që të ngulitem mirë para TV-së. Z. Çani pyetjet për secilin i kishte të goditura për shumicën prej tyre dhe pse kishte raste kur ato ishin herë ngacmuese e herë përkëdhelëse. Përgjigjet e të ftuarve herë më bënin për të qeshur e herë për të ardhur keq dhe kjo mesa kuptoj unë vjen si rezultat i vizionit të ngushtë, por dhe të varfër të “politikanëve” tanë. Pas një “ngrohje” që më dhan ëfjalët e thjeshta dhe kuptimplota të z. Dashamir Shehi, në studio i ftuari i radhës ishte Paskal Milo. Pas disa fjalësh boshe (siç e ka zakon), gazetari Çani iu drejtua me pyetjet rrufe të cilave Milo duhej t’u përgjigjej vetëm me “por” ose “kundër”. Pyetja e parë ishte: “Z. Milo a jeni pro ose kundër miratimit të rezolutës së çështjes çame në parlamentin shqiptar?”. Dhe atëherë “MOLLA” (Milo në greqisht do të thotë mollë) me paturpësinë më të madhe dhe me një lloj krenarie si të ishte para eprorëve të tij grekë iu përgjigj shkurt dhe prerë “KUNDËR”. Nuk u befasova natyrisht. Pyetjet ishin të shpejta dhe pa mundur t’i bëjë analizë përgjigjes së tij, gazetari bëri pyetjen e dytë: “A jeni pro apo kundër largimit të Hirësisë së Tij kryepeshkopit të Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, z. Milo?” “Molla” me të njëjtën krenari prej çiraku iu përgjigj “KUNDËR”. Përsëri nuk u befasova. Pyetja e radhës ishte: “Jeni pro apo kundër për hapjen e një shkolle të mesme në gjuhën greke në qytetin e Korçës?” Dhe me paturpësi prej tradhëtari “Molla” iu përgjigj “PRO”. Shumë shpejt erdhi pyetja e fundit nga drejtuesi i emisionit: “A jeni pro apo kundër për hapjen e një shkolle greke në Himarë?” Papritmas “Molla” iu përgjigj “KUNDËR”. Sinqerisht qesha. E si të mos qeshja me këtë sharlatan dhe tradhëtar të kombit që me paturpësinë më të madhe para shqiptarëve, pasi kishte marrë votat e eprorëve të tij më përgjigjet që dha dhe, natyrisht, me bekimin e pushtuesit të Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare kërkoi të na linte me përshtypjen e një atdhetari të ndershëm e patriot!!! Jo z. Molla, nuk i ha populli shqiptar këto lloj filmash që ju dhe politikanë të tjerë që njihen tashmë nga të gjithë bëni prej vitesh në kurriz të interesave kombëtare, për të cilat me shekuj janë mbrojtur me gjakun e bijve më të mirë të kombit tonë. Ç’kujtoni ju z. “Molla” se bashkë me të tjerë do të mund të shisni interesat kombëtare thua se janë orendi shtëpiake tuaja dhe mund të bëni Pazar me to? Kush jeni ju? Duhet ta dini fort mirë ju dhe gjithë ata që janë vënë në shërbim të atyre që mbajnë të pushtuara tokat çame, që kanë bërë masakër mbi popullin çam, të atyre që mbajnë ende ligjin e luftës, të atyre që me ndihmën e disa çirakëve si puna juaj shkatërruan Shqipërinë tonë duke vjedhur paratë e piramidave që ju me shokë ngritët, të atyre që vrasin, masakrojnë bashkëatdhetarët tanë emigrantë duke i shfrytëzuar ata në mënyrë ç’njerëzore, të atyre që grisin flamurin e kombit më paqedashës në Botë, të atyre që mbajnë të pushtuar (me ndihmën e çirakëve të zellshëm) kishën ortodokse autoqefale shqiptare, se shqiptarët kanë ditur dhe do të dinë të mbrojnë interesat e kombit tonë dhe çështjen kombëtare dhe nuk kursejnë as jetën dhe gjakun e tyre për t’i mbrojtur ato, ashtu siç kanë bërë ndër shekuj. Ashtu siç bënë edhe në Kosovë dhe në Maqedoni. Dhe atëherë ta dini fort mirë se as vrima e miut nuk do t’ju nxerë ju dhe të gjithë çirakët e tjerë. Natyrshëm lind pyetja: Përse mbani pasaportë shqiptare z. Molla? Agron Spahiu SI PËRDORET EMRI I MYFTARAJT KUNDËR KUJTIMIT TË AZEMIT Shtabet propagandistike berishiane me sa duket kanë mbetur shumë të pakënaqura nga ndikimi i pakët i shkrimit "Historia e marrëdhënieve të Berishës dhe të Nanos me SHBA-në", botuar nga 1-7 prill 2005 në gazetën "Republika" dhe po e ribotojnë në gazetën "SOT". Për kotësitë e mbrapshtitë e këtij shkrimi kemi shkruar në artikullin "Pse i duhen Berishës "Kundër-realitetet shqiptaro-amerikane". Tani vetëm i rikujtojmë lexuesit se shtabet propagandistike berishiane emrin e Kastriot Myftarajt e kanë përdorur si pseudonim, sepse interpretimet spekuluese që i interesojnë tani politikës së Sali Berishës për marrëdhëniet me Turqinë bien ndesh me deklaratat që ka bërë Azem Hajdari pak kohë para se të humbiste jetën në atentatin që u krye kundër tij. Në revistën e përdyjavëshme "Koha" nr. 19, datë 16 shtator 1999 është ribotuar një intervistë që Azem Hajdari i kishte dhënë revistës turke "Tempo" dhe ishte botuar në këtë organ më 5 gusht 1998. Ndër të tjera Azemit i ka qenë drejtuar edhe kjo pyetje :"A mund të na flisni për pikëpamjet tuaja për Turqinë dhe mendimin tuaj përKosovën. Në përgjigje Azemi është shprehur : "Unë jam një njeri shumë optimist. Unë dija gjithçka para ngjarjeve të 1997-tës. Historia ndryshoi para syve tanë. Ne ishim të pafuqishëm dhe s'mund të bënim gjë. Për Shqipërinë filluan të diskutonin si më 1915. Njerëzve nuk mund t'ua shpjegonim gjendjen. Në gjithë Ballkanin mbizotëronin mendimet antiamerikane. Kjo ndodhi edhe për shkak të mospërfilljes së turqëve. Më 1997 sikur qeveria turke të mos deklaronte se "Ne nuk do të lejojmë që Shqipërisë t'i cënohet integriteti territorial" Shqipëria mund të ishte ndarë". Politikën që vendosi kufijtë shqiptarë dhe atë të ndarjes së Shqipërisë e ndjek qeveria greke. Greqia ka njerëz në qeverinë shqiptare. Dhe këta njerëz pengojnë hyrjen e europianëve në Shqipëri. Serbët po luajnë rolin që kanë pasur në kryqzata mesjetare. Ata thonë se "Kosova o do të jetë e jona, o s'do të ekzistojë fare….". Shihet qartë se Azem Hajdari një vit pas ngjarjeve të vitit 1997 vlerësonte si shpëtimtar për Shqipërinë rolin që luajti Turqia dhe theksonte se rreziku vinte nga Greqia e Serbia. Kurse shtabet propagandistike berishiane 8 vite më vonë përpiqen ta paraqesin punën krejt ndryshe, sikur ishte Turqia ajo që kishte vënë në rrezik Shqipërinë dhe kishte bërë që Amerika të merrte anën e Greqisë kundër shqiptarëve. Shtabet propagandistike berishiane kur duan të përligjin servilizmin e Berishës para Greqisë vënë Kastriot Myftarajn të nënshkruajë e të botojë shkrime me trillime sikur Berisha po i përmbahet një "realpolitike të shkëlqyer" që gjoja e kishte përpunuar Azemi. Kur duan të përhapin akuza kundër Turqisë heshtin për deklaratat e botuara të Azemit dhe trillojnë se kanë marrë vesh nga të tjerë se turqit paskan pas futur në qorrsokak Sali Berishën dhe i paskan detyruar grekët të bëjnë deri ndërhyrje ushtarake në Shqipëri. Kështu "vrasësin me pagesë në publicistikë", Kastriot Myftaraj, shtabet propagandistike berishiane e përdorin pa pushim për të shtrembëruar qëndrimet politike të kun dërshtarëve të gjallë dhe të Azemit të vdekur. Kësaj veprimtarie të ulët i shërbejnë edhe gazetat që i botojnë të tilla spekulime. 24 prill 2005 Abdi Baleta "JURISTËT E MEKSIT" NDËSHKOHEN NJËRI PAS TJETRIT Në shkrime të mëparëshme në "Rimëkëmbja" kemi shkruar gjërë e gjatë për vendimin e mbrapshtë gjyqësor që dha një treshe e Gjykatës së Apelit e përbërë nga Edmond Gogo, Shpresa Beça e Tom Ndreca për të përmbysur një gjykim të drejtë të gjykatës së shkallës së parë në çështjen "Meksi kundër Baletës" dhe për të plotësuar në mënyrë të kundraligjëshme e arbitrare kërkesën e pabazuar të ish-kryeministrit "demokrat " të Shqipërisë", i cili kishte kërkuar dëmshpërblim moral në dollarë meqenëse " e kishin fyer me aludime" . Edhe sikur të duam ta harrojmë këtë çështje ku është zbuluar karakteri i ish-kryeministrit shqiptar që drejtësinë e kupton si spekulim dhe puna e mbrapshtë që bëri gjykata e Apelit në Tiranë nuk na lënë faktet që dalin herë pas here në mbështetje të këtyre konstatimeve e vlerësimeve që kemi bërë. Në shërbim të makinacionit politik të Aleksandër Meksit të kurdisur me anë të spekulimit gjyqësor u vunë disa juristë. Sëpari një avokat që kishte marrë dorë tek Janullatosi si jurist. Pastaj një treshe gjyqtarësh në Gjykatën e Apelit që ka bërë arsyetimin më absurd që mund t'i bëhet një vendimi gjyqësor të paligjëshëm dhe arbitrar. Pastaj u gjet me qiri meksian një përmbarues gjyqësor si Ilir Kiço Kapedani që vuri në veprim gjithë marifetet që dinte për të kërkuar zbatim sa më të shpejt të vendimit . Ka gati një vit që është njoftuar në shtyp se ky përmbaruesi i zellshëm Ilir Kapedani është pushuar nga puna për shkelje të rënda ligjore në kryerjen e detyrave të përmbaruesit. Këto ditë gazetat njoftojnë se pas kontrolleve që janë bërë nga inspektorët e Ministrisë së Drejtësisë në Gjykatën e Apelit në Tiranë janë vërejtur shkelje të shumta e të rënda nga gjyqtarët në zbatimin e ligjeve dhe në gjykimin e zgjidhjen e çështjeve. Deri tani Këshilli i Lartë i Drejtëisë me propozimin e Ministrit të Drejtësisë ka shkarkuar nga detyra nënkryetarin e Gjykatës së Apelit dhe po përgatiten masa të tjera ndëshkimore kundër kryetarit të Gjykatës , Muharrem Kushe, si dhe disa gjyqtarëve, duke përfshirë dhe Edmond Gogon e Tom Ndrecën ( shih gazetën "Panorama" 22 prill 2005). Pra midis shkelësve të ligjit figurojnë edhe emri i Kushes, ish bashkëpunëtor me Meksin kur ky ishte kryeministër, si dhe i gjyqtarëve Gogo e Ndreca, që u kujdesën aq shumë ta përdhosnin ligjin për të ndihmuar ish-kryeministrin Meksi e gruan e tij Dhurata të realizonin intrigën e tyre gjyqësore se gjoja ishte fyer Aleksandër Meksi kur i kujtohej fakti i vërtetë se babai i tij ka qenë oficer dhe me aludine ishte krijuar "pështhjellim fyes" për personin e ish-kryeministrit. Nuk jemi interesuar të mësojmë nëse kjo çështje përfshihet në shkeljet ligjore të konstatuara në punën e këtyre gjyqtarëve. Por vemë në dukje se nuk kemi gabuar kur disa herë publikisht kemi bërë të njohur qëndrimin tonë se nuk mund të ndërtohet shtet ligjor me "Gogo-Kondi gjyqsor". Kontrolli i Ministrisë së Drejtësisë në Gjykatën e Apelit në Tiranë po e mbështet me fakte këtë vlerësim. Në gazetën "Albania" të datës 22 prill 2005 janë veçuar si titull shkrimi fjalët kërcënuese të gjyqtarit të shkarkuar Dalip Bushi drejtuar mnistrit të drejtësisë z. Xhafa "Je në gjak me mua po më shkarkove". Ja deri ku paska mbërritur arroganca e njerëzve të gjyqsorit në Shqipëri që shpallin vetëgjyqsinë më ekstreme me terma të Kanunit kur edhe Kanuni nuk e parashikon rastin për të cilin flitet. Për këtë gjendje të mjeruar në gjyqsorin shqiptar ka "meritën"e tij të madhe edhe kryetari i këtij gjyqsori Thimio Kondi që edhe kur i kërkohet ndërhyrje për të frenuar përdhosjen e drejtësisë nga arbitrariteti gjyqsor refuzon të shqyrtojë rastin që ka të bëjë me spekulime politike nga një ish-kryeministër. Arsyet përse ndodhin gjëra të tilla mbase ka filluar t'i zbulojë vetë gjyqtari i ndëshkuar Dalip Bushi që i paska deklaruar gazetës "Albania" më 22 prill "Ju tregoj klanet kriminale në politikë e drejtësi". Bushi i ka përqëndruar akuzat e tij tek kryeministri Nano. Po ish-kryeministri Meksi si e ka sigurar gjithë atë kujdes të veçantë për të në Gjykatën e Apelit?! Kur Meksi ishte kryeministër ka pas bashkëpunim të mirë me avokatin Muharrem Kushe, që më pas u bë kryetar i Gjykatës së Apelit. Muharrem Kushe në shtyp është përfoluri për përfitime të padrejta materiale nëpërmjet veprimesh të papajtueshme me detyrën e një gjyqtari, për pasuri të vëna në mënyrë të dyshimtë. Muharren Kushe e ka tërhequr në Gjykatën e Apelit juristin Gogo, të cilit iu ngarkua ta zgjidhte çështjen "Meksi kundër Baletës" ndryshe nga sa e kishte zgjidhur gjykata e shkallës së parë dhe siç e kërkonin Aleksandër e Dhurata Meksi. Drejtësia e ngatërruar do të prodhojë me sa duket shumë histori të tilla, meqenëse "klanet kriminale" të politikës qenkan vepruese në drejtësi. 24 prill 2005 Abdi Baleta PASHKO, MEKSI, MILO, CEKA- SHTAB POLITIKO-FETAR I JANULLATOSIT Para disas ditësh në Tiranë u organizua promovimi i librit të Anastas Janullatosit "Globalizmi dhe ortodoksia". Edhe pa e lexuar një libër të tillë nga titulli e kupton që është një punim me prirje më shumë politike se fetare. Anastasi është, ashtu siç thonë, intelektual i kompletuar dhe di të bëjë mirë punën e tij politike nëpërmjet fesë. Prandaj edhe e kanë dërguar në Shqipëri më shumë në rolin e guvernatorit të një "province greke" se të kryepeshkopit ortodoks. Promovimit të librit të Janullatosit shtypi nuk i ka bërë ndonjë jehonë të madhe siç mund të mendohet për një shtyp që mezi pret t'i jepet rasti të tregojë dashamirësi ndaj çdo gjëje greke. Edhe kjo duhet të jetë rrjedhojë e mençurisë së vetë Janullatosit që e di masën sa duhen pickuar ndjenjat e shqiptarëve që të mos kalojnë në padurim. Por një kanal televiziv e bëri propagandën aq sa duhet për këtë promovim. Në ekranin e këtij kanali televizv arritëm të dallonim se kishte auditor të zgjedhur me kujdes për të nderuar autorin e libri dhe ata që bënin referate vlerësuese ( lexo lavdëruese) për librin dhe vetë autorin. Në atë mjedis na zuri syri vetë kryetarin e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, zotëri Ylli Popën, ish-këshilltarin e Janullatosit. Por më shumë tërhoqën vemendjen të ngarkuarit me referatet e rastit si ish-kryeministri i Shqipërisë Aleksandër Meksi, ish zëvendës-kryeministri i Shqipërisë Gramoz Pashko, ish-ministri i jashtëm i Shqipërisë, tani deputet Paskal Milon, ish-minstri i brendshëm i Shqipërisë, arkeologu e deputeti Neritan Ceka. Kuptohet vetvetiu që nuk mund të mungonte kryetari i PBDNJ-së deputeti minoritar Vangjel Dule që është dhe bir shpirtëror i Janullatosit. Kishte dhe të tjerë, por nëpërmjet sekuencave televizive nuk fiksohen dot të gjithë. Më shumë ra në sy reklamimi i Gramoz Pashkos që tani pas kalimit të tij në PD si vëlla siamez partiak me Sali Berishën, ka hyrë shumë e papritmas në modën politike. Janullatosi na tregoi qartë se çfarë shtabi politik me "personalitete shqiptare" ka rreth vetes dhe cilët janë më të adhuruarit e tij në politikën shqiptare. Burrat që vlerësuan lart veprën e Janullatosit janë gati të gjithë të besimit ortodoks, me prejardhje nga viset jugore të Shqipërisë që grekët i quajnë Vorio-Epir i ngushtë. Edhe Neritan Ceka me prejardhje fetare myslimane është gati njësoj i pranueshëm si ata të tjerët në dashamirësi nga Janullatosi. Grekët dinë t'u dërgojnë mesazhe cinike dhe në jetën e përtejme viktimave të urrejtjes së tyre kur pasardhës apo njerëz të lidhur me pasardhësit e këtyre viktimave i kanë tërhequr në rrethin e "Fortlumturisë greke Anastas". Ceka është dhëndër në familjen e Petro Nini Luarasit që e masakruan grekët sepse ishte atdhetar shqiptar edhe në punët e fesë e të shkollës. 24 prill 2005 Abdi Baleta JOZEFINA DHE BESNIKU NA NXORRËN MALLIN E MAJAKOVSKIT Në prag të Kuvendit të VII të PD-së, që kishte për detyrë kryesore të paiste Berishën me dy çertifikata kuvendore, atë të kryetarit të vazhdueshëm të partisë dhe të kandidatit për kryeministër, në rast se fiton PD-ja, bashkëpunëtorët më të ngushtë të Berishës në PD u mobilizuan për ta bërë fakt të kryer mandatimin e Saliut për të dyja detyrat. Më 20 prill në gazetën "Albania" lexuam dy deklarata të forta për të ngritur edhe më lart kultin e Sali Berishës në PD dhe për të motivuar pretendimet e tij për më shumë peshë në politikën shqiptare. Gazeta kishte ndërtuar një titull të madh"Jozefina Topalli: Sali Berisha, kryetar i pazëvendësueshëm i Partisë Demokratike". Poshtë këtij titulli vazhdonin në disa kolona shpjegimet e Jozefinës. Por kot t'i lexoje sepse gjithë ndjenjat e mendimet e nënkryetares për kryetarin ishin derdhur qysh në fjalët e zgjedhura si titull. Një shkrim më i vogël kishte për titull më pak të dukshëm fjalët e Besnik Mustafajt "PD-ja identifikohet me Sali Berishën". Gazeta"Albania" e kishte respektuar shkëlqyeshëm masën e trajtimit protokollar. Fjalët e nënkryetares së PD-së i kishte bërë titull të madh. Fjalët e sekretarit për marrëdhëniet me jashtë i kishte lënë si titull më të vogël. Por ama forcën e kishin njësoj, si fjalët e Jozefinës dhe të Besnikut. Të dy, me shprehjet që kishin përdorur të çonin mallin e vjershës së Majakovskit në fillim të vitve 1920 në Rusi, kur poeti nopran i revolucionit, që më vonë vrau veten, bënte vjershëm për Leninin e Partinë Bolshevike si dy binjakë që historia për mëmëlindëse u kishte dhënë dashurinë. Ata që kanë pasur rastin të mësojnë në shkollat e komunizmit vjershën e Majakovksit e dinë se çfarë emocionesh shkaktonte ajo nëse njeriu elinte veten të gllabërohej nga forca poetike e fjalës e përdorur për politikë. Ai që i ka mësuar një herë nuk mund të harrojë kurrë më vargjet e Majakovskit : "Kur themi Lenini, nënkuptojmë Partia dhe kur themi Partia nënkuptojmë Lenini". Flalët e Jozefinës e të Besnikut të citura nga "Albania" për identifikimin e Berishës me PD-në tingëllonin si recitim pasionant i këtyre vargjeve në një përkthim të lirë por në adresë të Berishës e të PD-së. Vetëm tri ditë më vonë këtë "majakovskiadë" shqiptare të Jozefinës e të Besnikut do ta banalizonte shumë Sali Berisha kur mbajti raportin e tij në Kuvëndin e PD-së ku ishte dhe kapitulli "Unë Sali Berisha…". Të nesërmen sa për të shpëtuar nderin e personalitetit njerëzor të individëve të veçantë në PD para delegatëve të Kuvendit Uran Butka do të bënte një kritikë për këtë vetëlavdërim të çuditshëm të Berishës. Natyrisht Butka e kishte davanë të humbur, sepse nuk do të ngriheshin të tjerë ta mbështesnin. Fjalët e Jozefinës "Berisha kryetar i pazëvendësueshëm i PD-së" dhe të Mustafajt "PD-ja identifikohet me Sali Berishën" ishin shumë më rënduese në mendjet e gjuhën e delegatëve. Berisha sapo ishte paraqitur si "Faraoni i demokracisë". Butka mori disa reagime zevzeke nga njerëzit e presidiumit që frigoheshin se bënin herezi po të heshtnin për kritikën ndaj "kryetarit të pazëvendësueshëm". Butka u shpërblye edhe me një koment cinik nga vetë Berisha në korridor para një kamere televizve se e konsideronte veprimin e Butkës si shprehje të demokracisë së madhe që lejohet në PD. Këtë interpretim të "kryetarit të pazëvendësueshëm" nxitoi ta përforconte me servilizëm edhe propagandisti i tij i papërtueshëm Mero Baze. Të dy këta në vend që të jepnin ndonjë vlerësim serioz se sa qëndronte kritika e Butkës, nxituan të reagonin me komente cinike për "demokracinë në PD" që ka qenë gjithmonë për t'i qarë hallin. Ata që nuk e njohin mirë "praktikën demokratike" të Berishës mund të mos e dallojnë cinizmin pas komentit që ai bëri për kritikën e Butkës. Por ata që dinë se Berisha në vitin1991 këmbënguli deri në fund në PD që grupi parlamentar të ndryshonte edhe Ligjin kushtetues që Saliu të zgjidhej president pa kandidaturë alternative i dëgjon me neveri sigurimet e Berishës për "demokracinë e madhe" që zbaton në PD dhe në politikë në përgjithësi. Jozefina e Besniku bëjnë mirë që të mësojnë ta recitojnë të plotë vjershën e Majakovskit si himn të Partisë Berishiane. 24 prill 2005 Abdi Baleta __________________________________ Do you Yahoo!? Yahoo! Small Business - Try our new resources site! http://smallbusiness.yahoo.com/resources/ ------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> In low income neighborhoods, 84% do not own computers. At Network for Good, help bridge the Digital Divide! http://us.click.yahoo.com/HO7EnA/3MnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM --------------------------------------------------------------------~-> Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar... Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx Per ta lene listen e-mailo: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx ================================================================== Yahoo! Groups Links <*> To visit your group on the web, go to: http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/ <*> To unsubscribe from this group, send an email to: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx <*> Your use of Yahoo! Groups is subject to: http://docs.yahoo.com/info/terms/

Previous Message by Thread: click to view message preview

RIMEKEMBJA 26/ 04/ 2005 [ i ]

QËNDRESA E LUMËS KUNDËR PUSHTUESVE SERB NË NËNTOR 1912 29 janar 2004 Sheradin BERISHA Siç dihet Lufta e parë Ballkanike shpërtheu ne tetor 1912 nga shtetet e “Aleancës Ballkanike”që e përbënin Serbia, Mali i Zi, Bullgaria dhe Greqia. Dhe shqiptarët akoma pa u çliruar përfundimisht nga pushtuesit shekullor osman, u detyruan t´i kthenin armët kundër pushtuesve të ri e të luftonin kundër tyre në kushte jashtëzakonisht të disfavorshme. Në gjysmën e dytë të tetorit 1912, ndërsa vazhdonin operacionet pushtuese të ushtrisë serbe mbi tokat shqiptare në Kosovë e gjetiu, në krahinat e Lumës, të Opojës, Vërrinit, Gorës, Hasit, Dibrës... u organizuan kuvende të shumta dhe në saje të kushtrimit të lëshuar nga mbledhja e jashtëzakonshme e komitetit ”Shpëtimi” të mbajtur në Shkup, me 14 tetor 1912, filloi mobilizimi i përgjithshëm për t´i përballuar agresionit sllav. Në javën e parë të nëntorit, armata e III serbe pasi pushtoi Rrafshin e Kosovës dhe atë të Dukagjinit, synonte pushtimin e Shqipërisë Veriore dhe atë të Mesme për të dalur në brigjet e Adriatikut. Qysh më 5 nëntor 1912 kur gjenerali Bozhidar Jankoviq hyri në Prizren me regjimentet e Divizionit ”Shumadia-1”, nisi rigrupimin e forcave të tij, për operacionet drejt Adriatikut. Për të realizuar këtë plan ushtarak, komanda serbe, kishte krijuar dy njësi të veçanta, që morën emrin”njësitë e bregdetit”dhe repartet e këtyre njësive u përzgjodhën nga divizionet ”Shumadia-1” dhe “Drina-2” të dislokuara në Prizren e Gjakovë. Njëherit, për të evituar çdo rrezik që mund të kërcnonte të ashtuquajturit ”njësitë e bregdetit” që do të operonin në drejtim të Adriatikut, nëpërmjet Luginës së Drinit (Lumës), komanda e armatës së tretë krijoi ”repartin e Lumës”, i cili mori për detyrë të pushtonte këtë krahinë dhe krahinën e Hasit, Vërrinit, Opojës, Gorës, të çarmatoste banorët dhe të godiste pa mëshirë çdo rezistencë të tyre.1 Në repartet ushtarake për pushtimin e Lumës u angazhuan rreth 16 mijë trupa, pasi sipas të dhënave të komandës serbe, pa “përuljen e Lumës”dhe zotrimin e brigjeve të Drinit nuk mund të realizoheshin planet strategjike të proklamuara nga qeveria serbe. Përballë operacioneve pushtuese të ushtrisë serbe, u gjendën mijëra luftëtarë shqiptarë të krahinave të Lumës, Hasit, Vërrinit, Opojës e Gorës, si dhe të atyre që ishin tërhequr nga thellësitë e Kosovës-pas pushtimit të saj. Me këtë rast malet e larta të Pashtrikut, (ku shtrihej krahina e Hasit dhe Malësia e Gjakovës), si dhe degëzimet natyrore të Sharrit-(malet e Gjalicës dhe të Koretnikut, matanë Drinit të Bardhë), ku gravitojnë fshatrat e trevës së Vërrinit, të Opojës dhe të Gorës, nga fortesa natyrore u shndërruan në fortesa lufte. Duke pas parasysh këto pozita gjeostrategjike, forcat shqiptare u pozicionuan në vijën frontale:Malësia e Gjakovës (Qafa e Morinës - Qafa e Prushit) — Has (Planej-Gorozhup) — Qafa e Zhurit — Vërri (Billushë - Jeshkovë - Lybeqevë - Lez) — Sharr(pjerrësit perëndimore të “Gurit të Zi” — Opojë (Gryka e Llapushnikut). Në organizimin e qëndresës shqiptare u shquan krerët: Ramadan Zaskoci, Ramadan Çeku, Qazim Lika, Islam e Sali Spahia, Hoxhë Mehmeti, Osman Lita, Cen Daci, Bajram Gjana, Dervish e Nezir Bajraktari, Myftar Nika, Nexhip agë Bilali, Sylë Elezi, Ahmet Ilaz Qehaja, Jemin Gjana të gjithë nga Luma, Elez Isufi, Cuf Xhelili e Xhafer Doda nga Dibra, Bajram Curri në Malësi të Gjakovës, Rexhë Ali Bajraktari nga Hasi, sheh Hasani nga Prizreni, Jahja Sait Sahiti nga Kuki i Opojës, Kapllan Opoja, Nail Hyseni-Dani i Rapçës së Gorës, Esat Berisha, Abdyl Osmani , Arif Krusha e shumë të tjerë.1/1 Qendrat komanduese të luftës u vendosën:1. Në Llapushnik(Brezne) të Opojës, në krye me Qazim Likën 2. Në Krumë të Hasit, në krye me Rexhë Ali Bajraktarin, 3. Ndërsa Këshilli Qëndror i Luftës në krye me Ramadan Zaskocin u vendos në Qafë të Kolesjanit, në majën e quajtur Tabe, nga ku shihej qartë Rrafshi i Lumës. Për të mos lejuar kalimin e trupave serbe matan lumit, përgjatë Drinit të Bardhë, këshilli i luftës, organizoi me kohë prita në fshatrat: Shalqin, Domaj, Gjinaj, Brut, Ura e Vezirit... Prita të tilla u ngritën edhe në brigjet perëndimore të Drinit të Zi si: në Kolsh, Mamëz, Surroj, Tejdrinë...2 Në këto pozicione ishin forcat mbrojtëse shqiptare, kur më 9 e 10 nëntor 1912 filluan operacionet e armatës III serbe në drejtim të Lumës. Beteja e parë e përgjakshme në kufijtë e Lumës u zhvillua në “Qafën e Zhurit” dhe vijoi deri në grykën e Morinës. Në këtë lokalitet ushtria serbe për 2-3 ditë rresht pësoi goditje të rëndë, duke lënë në fushëbeteja shumë të vrarë e të plagosur dhe mjaftë armë. Pas këtij dështimi ushtria serbe në shenjë hakmarrje, në fshatin Zhur i mori peng 37 shqiptarë , të cilët më pas i dërguan në Prizren me qëllim që të ushtrohet presion në popull, për të mos e përkrahur edhe mëtutje qëndresën e tyre. Ushtria serbe pas një riorganizimi me reparte të reja u nisë sërish në drejtim të Lumës. Forcat shqiptare, tashmë duke pasur përballë 12 batalione dhe një repart kalorësish serbë, për të mos u dëmtuar u tërhoqën me luftime sporadike, përgjatë brigjeve të Drinit të Bardhë dhe shpateve të Koretnikut e të Gjallicës, në mënyrë që të bëhej një përgaditje sa më e mirë për një qëndresë të fuqishme. Repartet serbe me goditjet e vazhdueshme që i bënin luftëtarëve lumjanë, nga fusha e Morinës e deri në Përbreg, hap pas hapi u futën në brendësi të Lumës - deri në Bicaj dhe u dislokuan në hapsirat fushore të këtij fshati. Tërheqja e luftëtarëve shqiptarë u bë jo vetëm për shkak të epërsisë serbe në numër të ushtarëve dhe në armatim të rëndë, por me këtë rast u përdorë procesi luftarak taktik:qëndresa-thyerja-tërheqja, si ligje objektive të luftës, për ta futur armikun nëpër kurthe në mënyrë që ta ndëshkonin më pas me mënyrat e tyre origjinale të luftimit3. Këshilli komandues i luftës i përqëndruar në Tabe(Qafë të Kolesjanit), me kohë kishte siguruar prapavijën edhe në tërthoren: Përbreg - Gjegjën - Bardhoc - Morinë - Vërmicë - Shkozë - Dobrusht - Zhur - Vërri (Billushë - Jeshkovë - Lez...), e cila njëkohsisht luante rol të dyfishtë:1.mbështetje të sulmit mbi forcat armike dhe 2.mbrojtje të shpinës së luftëtarëve në Lumë. Në mëngjesin e 15 nëntorit 1912, Këshilli i Luftës dha urdhër për të sulmuar repartet serbe nga disa drejtime të frontit. Falë konfiguracionit të terrenit malor, motit të keq (me shi e bubullim) edhe pse të varfër në mjete lufte, lumjanët të lëshuar si ortek mbi forcat armike, në kodrat e Kolesjanit arritën t'i asgjësojnë qindra ushtarë serbë, ndërsa nga radhët e tyre ranë dëshmorë: Ibrahim H.Zeqiri, bajraktar i Radomirës, Nexhip Dullë Visha nga Kolesjani, Rexhep Jonuz Taci, Selman Asllan Nërguti, Halim Shehu e Daut Basha nga Shtiqni etj.4 Ndërkoh, për shkak të rezistencës së fuqishme, forcat serbe u tërhoqën nga Kolesjani dhe kodrat e Gabricës dhe u pozicionuan në brigjet jugore të Shejës dhe në brigjet lindore të Drinit të Zi, ndërsa forcat shqiptare kaluan në vijën: fshati Mustafaj-Osmanaj-Bushat (Kodra e Bushatit). Këshilli i luftës, pas një rigrupimi të forcave shqiptare në teren, më 16 nëntor pa ndërpre vazhdoi mësymjen drejt forcave serbe dhe përleshjet gjakosëse u zhvilluan kryesisht në krahun e majtë të përroit të Shejës. Pikërisht në këto çaste kritike për kurorëzimin e suksesit, Lumës i erdhën në ndihmë qindra dibranë në krye me udhëheqësit e shquar Elez Isufin, Isuf Xhelilin, Xhafer Dodën etj, të cilët në fushat e betejës sollën edhe 2-3 topa që dikur ua kishin zënë turqve.5 Ushtria serbe e qëlluar (sulmuar) nga të gjitha anët, në panik braktisi fushëbetejën, duke lënë edhe shumë të vrarë e të mbytur në Dri dhe në përroin e Shejës. Për të përfituar nga situata e krijuar, Këshilli i luftës tashmë nga Kolesjani ishte zhvendosur në fushën e Zborit-Nangë, dhe aty përcaktoi dy drejtime sulmuese (me 3 grupe) për ndjekjen e mëtejshme të pushtuesve serbë: -Grupi i parë: u drejtua, në krahun e majtë nëpër rrugën këmbësore që të shpiente nga Nanga në Gostilë-për në Kullë të Lumës; -Grupi i dytë:në rrugën këmbësore që të çonte nga Nanga në Shtiqën, Përbreg e deri në Morinë, -Grupi i tretë:(në rolin e rezervës) u përdorë si mbështetje për të dy krahët (grupet) e sulmit6. Ndërkaq forca tjetër goditëse që kishte të bënte me fatin e Betejës së Lumës, ishte organizimi i qendresës në të dy krahët e Drinit të Bardhë: - Në tërthoren Përbreg – Gjegjën - Bardhoc - Morinë - Qafa e Zhurit - Vërri (Billushë) - Guri i Zi (Opojë) - Sharr dhe në krahun tjetër Has (Pashtrik)-Malësi e Gjakovës. Për të penguar shkuarjen e forcave të reja serbe nga Prizreni në drejtim të Lumës, luftime të ashpra u zhvilluan edhe në trevën e Vërrinit. Në vijën Dobrusht - Qafa e Zhurit-Billushë - Lez - Leskovec, pati luftime ballore dhe anësore. Repartet serbe në këto luftime përpiqeshin që të shpërthejn vijën frontale në Vërri, me qëllim të depërtimit në Opojë e Gorë prej nga mendohej të sulmoheshin nga prapa lumjanët, mirëpo nuk patën sukses. Në kulmin e qëndresës për vdekje a liri, Këshilli Komandues i Luftës që përbëhej nga Ramadan Zaskoci, Islam Spahia, Hoxhë Mehmeti, Elez Isufi, Ramadan çeku, Ramadan Kovaçi, Kadri Shahini, Jemin Gjana etj, sipas vendimeve të marra në një mbledhje, më 17 nëntor 1912 nisën operacionet goditëse në të gjitha frontet e luftës. Malësorët lumjanë, të ngujuar nëpër kullat e fshatrave:Nangë, Gostil, Shtiqën, Përbreg dhe në shpatet lindore të Gjallicës e Koretnikut (Pikllimës) si dhe në brigjet e të dy Drinave (të Ziut e të Bardhit), e të ngazllyer nga fitorja e bujshme e Qafës së Kolesjanit, forcat e armikut u sulmuan nga të dy krahët (lindje-perëndim) dhe u ndoqën këmba këmbës. Repartet ushtarake serbe u përpoqën të rigrupohen e të pozicionohen sërish në Kodrën e Galipës e në Zbor të Nangëve, por këto përpjekje gjithashtu dështuan keq. Repartet shpartalluese serbe pasi humbën edhe në këtë fushëbetejë qindra ushtarë të tjerë, braktisën edhe vijën mbrojtëse Shtiqën-Drini i Zi. Në këto sulme lumjanët trima veprojnë rrufeshëm, dhe gjatë luftimeve bien dëshmorë: Abaz Zezi, Baftjar Tahiraj, Baki Maliq Domi, Bektash Gjoka, Dervish Trota, Dullë Dema, Halil Dema, Halil Himaj, Hasan Shabani, Ismail Neziri, Jashar Shehu, Mehmet Allaraj, Mehmet Limani, Muharrem Mema, Mustafë Dogjani, Ramadan Koldashi, Rrustem Shehu, Shaqir Basha, Shaqir Dauti, Tahir Smajli, Zenel Mema, Haziz Xhaferi, e shumë të tjerë7. Luftimet përfudnimtare u zhvilluan në brigjet e lumenjve Drini i Bardhë - Drini i Zi, ndërsa ato me të përgjakshmet në Kullë Lumë. Këtu iu dha grushti përfundimtar forcave pushtuese serbe të cilat pas kapitullimit u tërhoqën nga Luma në drejtim të Prizrenit. Sipas disa burimeve arkivore dhe këngëve popullore, dëshmohet se në Betejën e përgjakshme të Lumës (14-18 nëntor 1912) i patën lënë eshtrat e tyre 12 mijë ushtarë serbë, ndonëse flitet edhe për më tepër 16-18 mijë8. Ndonëse në mëngjesin e 18 nëntorit 1912 mori fund beteja e Lumës, ku forcat shqiptare triumfuan kundër armatës III serbe, në Manastir zhvillohej një betejë tjetër ndërmjet forcave shqiptare dhe reparteve të armatës I serbe, që në histori njihet si Beteja e Manastirit. Në këtë kuadër vlerësojmë se Beteja e Lumës, Beteja e Manastirit, si dhe qëndresa shqiptare në veri (Shkodër) dhe në jug (Janinë) kanë rëndësi të madhe historike për faktin se në një mënyrë apo tjetër, mundësuan mbajtjen e Kuvendit Kombëtar në Vlorë më 28 nëntor 1912, ku u shpallë Pavarësia e Shqipërisë. Shënime 1 Th.Muzaku:Politika e serbisë Kundrejt Shqipërisë gjatë Luftës Ballkanike, Tiranë 1987, fq.145; //K.Novakoviq:Nëpër Shqipëri(Kujtime):”Dy Drinat”, 1, 1998, fq.32;//B.Ratkoviq:Prvi Ballkanski rat, Beograd 1978 , fq.261//Sh.Hoxha:Luma në luftrat për liri, Tiranë 2002, fq.173. 1/1 Sh.Hoxha:Luma në luftrat për liri, Tiranë 2002, fq182;/Sh.Braha:Gjenocidi serbomadh dhe qëndresa shqiptare(1884-1990), Gjakovë 1991, fq.148 2 Dr.V.Kasapi:Mrekulli e natyrës.Kështjellë e historisë, Tiranë 1998, fq.69 3 Po aty 4 Po aty 5 Po aty / Xh.Martini-Elez Isufi, Tiranë 1994, fq.29. 6 Po aty 7 Sh.Hoxha:Luma në luftrat për liri, Tiranë 2002, fq.187. 8 Po aty/Xh.Martini, Elez Isufi, fq.29;/Dr.V.Kasapi-Mrekulli e natyrës kështjellë e historis (Monografi për Lumë-Kukësin)Tiranë 1998, fq.76;/Sh.Braha:Beteja e Drinit kundër agresionit serb(nëntor 1912), Prizren 2000, fq.108. Duke biseduar me bankierin Shyqyri Fejzo ME DINJITETIN E SHQIPTAREVE NUK MUND TE LUHET Me zotin Shyqyri Fejzo,me te cilin kishim vite pa u takuar,u cmallem kete vere ne Shqiperi ,ne qytetin e Korces.Ne nje lokal luksoz,nen hijen e manave te Boboshtices,ku shkuam te drekonim,Shyqyriun,ekonomistin financier te talentuar,ish drejtor ne Banken e Shtetit te rrethit te Gramshit,autorin e disa librave , tregimeve humoristike dhe skeceve ku stigmatizohen dukurite negative te sistemit qe kaluam po edhe te diteve te sotme,ja ku e kam perseri perpara si dikur kur punoja ne gazette,ashtu te qeshur e plot humor,skrupuloz dhe argumentues ne bisede. Ai tani punon ne nje Agjenci per Trajtimin e Kredive ne Qarkun e Korces,me po ate passion e devotshmeri sic ka punuar edhe dikur. Biseduam per punen e tanishme te tij,per femijet e familjet tona,shoket dhe koleget. I tregova edhe une per jeten e tanishme qe bej ne Amerike,por nuk di pse me terhoqi shume biseda mbi Emigracionin,kembengulja e tij per te sfiduar jo vetem veshtiresite e punes se lodheshme fizike,por sidomos perballimi me kurajo i perbuzjeve nga te tjeret,perpjekja per te ruajtur dinjitetin e shqiptarit,jo me fjale e me te rrahur gjoksin,por me pune,me vepra,me fakte.. Ne pergjigje te pyetjes sime per kohen qe mbeti pa pune nga fillimi i viteve 90’ai gati me shtangu me pergjigjen:”Nuk u pezmatova shume.Nuk isha i vetmi,ishin qindra specialiste dhe profesioniste te zote te fushave te ndryshme qe mbeten pa pune.I thashe vetes:”Shyqo!Ke dy duar me dhjete gishtrinj,sakat nga kembet nuk je,mendjen e ke ne vend,eksperiencen po e po,atehere hajt pra perballoje jeten dhe mere ate sic te erdhi…” Dhe ja,keshtu,biseda rrodhi natyrshem,me kete njeri stoik qe e sheh realitetin ne sy,pa u trembur. -Pa he,me trego,si veprove ne fillim?-e pyes. -Si te gjithe emigrantet(qesh)Kur me dhane librezen e punes me shenimin qe tani e dine te gjithe se qe pothuajse e njejte per te gjithe ata qe largoheshin nga puna, edhe une, si shume te tjere, mora rrugen e mergimit. Punova mbi pese vjet ne Peloponez te Greqise. -Me siguri,impresionet e para,si me thene ato empiriket,te kane mbetur ne mendje,sidomos kur ke shkuar ne vendin historik ,sic eshte Peloponezi,apo jo. -Po. Natyrisht .Peloponezi eshte vendi kur dikur, ne lashtesi, kane punuar, luftuar e jetuar spartanet. Qyteti ku punoja,Kallavrita, ishte rreth 800 metro mbi nivelin e detit dhe, qe aty kryqezoheshin mjaft probleme te historise dhe lashtesise. Prane ishte stadiumi i madh i lojnave te lashtesise, ku ndizen pishtaret e lojnave olimpike, Pirgosi. Ne ato lugina kane luftuar spartanet me Leonidhen e tyre legjendar. Prej aty u nisen ata per ne Termopile per te mbetur te pavdekshem. -Qenke kenaqur,pse s’thua?-e pyeta dhe vazhdova:Une ne Maj te ketej viti isha ne Athine dhe ne Selanik pasi kam motrat aty me gjith familje.Punojne si te gjithe emigrantet.Gati cdo dite ne Selanik, kalonja nga sheshi i Aristotelit ku ndodhet edhe statuja e ketij filozofi te madh me te cilen s’ngopesha duke e soditur,kalonja edhe nga statuja e Aleksandrit te Madh,nga germimet arkeologjike te Selanikut.Po keshtu,ne Akropol te Athines,vec vlerave te tjera te padiskutueshme qe ka aty, me bene pershtypje edhe guret e shkalleve qe ishin ngrene nga ferkimi me kembet e vizitoreve. -Eh,kenaqesi zeza,thuaj-ma ktheu pergjigjen e pyetjes qe bera-. Ne emigranteve pak kohe, ose aspak na mbetej te meditonim, te pyesnim apo te studjonim per ceshtje qe i takojne Historise dhe Turizmit. Ne kishim ardhur per pune dhe ate do te shikonim si kryesore. E verteta eshte se greket ne fillim na priten shume mire.Po ashtu na dhane pune, ushqim e gjitheshka per nje jete normale ne ato kushte qe na u krijuan. Megjitheate, me dukej se ekzistonte nje vello misterioze dhe nje paragjykim per ne shqiptaret. Fjalet: “allvanoz”, “allvani”, sa vinte dhe po merrnin karakterin e percmimit,peruljes, per te mos thene me tej, te fyerjes. Greket besojne ne menyre fanatike median dhe gjitheshka qe thuhej ne TV, ne gazeta e kudo per ne shqiptaret. U dukej absolute, e mireqene. -Pse,xhanem? -Nuk e di,ndoshta eshte fiksim te disa. -Duke perifrazuar Erich Fromm-in,kete dukuri te disa greke,do ta quaja patologji fiksimi-vazhdova une-dhe si e tille eshte ne konflikt me aresyen dhe objektivitetin.Gjykimi i cunguar nga nje patollogji e tille,edhe mund te kaperxehet kur eshte fjala per perpjekjet per te poshteruar nje apo dy persona,por kur objekti i ketij poshterimi behet familja,rraca,feja apo edhe nje komb i tere,kjo te con ne perfundime te gabuara,sikur i “huaji”eshte nje “barbar”dhe duhet fyer,tallur,e merzitur. -Natyrisht-ma kthen Shyqyriu-por emigranti duhet te luftoje qe ne pune e siper te shpalose vlerat e verteta te shqiptarit:zgjuaresine,punedashesine,ndershmerine,kulturen,arsimimin,besnikerine,mikpritjen.Pastaj,pala tjeter,le te shohe me syte e vet se si eshte ne realitet e verteta. -Ne Amerike,i dashur Shyqyri-i them-mund ta ndjesh vete ,si me thene,krizen e identitetit,sidomos kur je pa pune e pa gjuhen angleze.Te duket sikur pesha jote e gravitacionit eshte zero ne raste te vecanta,por kurrsesi nuk ndjen as shenjen me te vogel te perbuzjes apo te fyerjes nga vendasit.Perkundrazi,i cdo moshe,seksi,gjinie,etniteti,rrace qofsh, ti do te ndjesh kudo e kurdohere rrespekt e miresjellje.Dhe kjo ka shpjegimin e vet ne Ameriken e madhe,pa fund,pasi eshte nje vend emigrantesh, ku punohet shume.Po ,ne Greqi,ndoshta edhe ne disa vende te tjera te Europes,si ndjehet,si manifestohet ndjenja e perbuzjes ndaj shqiptareve. -Oh,fare lehte,e ve re dhe e ndjen qe atje tutje ,si i thone fjales. Per rreth pese vjet, sa qendrova ne Greqi, mund te tregoj shume ndodhi, por do ndalem ne nje apo dy raste , ku me dukej se poshtrimi qe donin te me benin nuk ishte i vogel. Une punoja ne nje kompleks per rritjen e kafsheve. Pronari Kristo, ne pergjithesi ishte njeri i mire, dinamik, por ndjenjen e nenvleftesimit te shqiptarit e kishte ne maje te gjuhes,nuk e di sepse.Une,vec punes se perditeshme,per ta patur mire me pronarin por edhe per Hobi, perdorja dhe nje Agrotiko te vjeter”Datsun” me benzene, per nevoja te kompleksit apo per shperndarjen e ushqimeve te kafsheve. Kudo i isha pergjigjur per punen.Ne shume raste kisha bere edhe nderhyrje ne sistemin e ushqimit te makines (karburatorin), ne sistemin elektrik etj, te cilat pronari shpesh per t’i riparuar detyrohej te shkonte ne servise, ndaj cuditej se si arrija te ndreqnja difektet. Me pas ai mori ne pune edhe nje emigrant tjeter nga nje vend i Ballkanit qe nuk po e permend. Ky,emigranti i porsa ardhur, jo vetem nuk i bente keto pune, por shpesh e merrte pa leje makinen dhe naten shkonte ne qytet.Ne nje prej ketyre rasteve, ai u rrezua ne nje ferre te madhe duke demtuar mjaft makinen,aq sa kur e nxuarem prej andej nuk e njohem fare nga demtimet. -Me fal qe te nderpres,Shyqo,ty te erdhi keq se u demtuan edhe ato pjese qe i kishe riparuar vete,apo si?E them kete se tek po me tregon kete fakt,mendja me “fluturoi”10 vjet me pere kur ne nje interviste qe i bera shqiptaro-amerikanit Prof.Dr.Spiro Telit,ai ne nje moment,kur me tregonte per ndjenjen e punes,per autoritetin profesional, me solli nje rrast te tille:”Kur isha me sherbim ne Japoni,pas pune po ktheheshim ne Hotel.Jashte binte shi si purteke.Makines nuk po i punonin fshiresat e xhameve.Perballe ,ne krahun tjeter,makinat shkonin lume.Njera prej tyre qendroi dhe njeriu qe doli prej saj,me cader ne dore, na beri shenje qe te ndalonim.Nuk po kuptonim se c’po ndodhte.Personi qe zbriti nga makina tjeter,shpejt e shpejt,me veglat ne duar,rregulloi fshireset e xhamave te makines sone dhe na tha”Une punoj ne ate Uzine ku eshte prodhuar kjo makine.Nuk mund t’a duroj dot difektin qe ka pesuar makina qe kini ju ne perdorim,por qe eshte prodhuar nga une me shoket e mij”E falenderuam ate dhe nxorrem edhe nje mesim me teper per vete...”Keqardhja jote per makinen qe demtoi kolegu juaj jo shqiptar ,ka te beje edhe me kete fakt qe sapo thashe?-nderhyra duke bere shaka. -Megjithese shembulli eshte kaq domethenes, qe tregon per ndjenjen dhe pergjegjesine qe duhet te kete njeriu ndaj punes, rasti me mua nuk eshte ekzaktesisht ashtu –pergjigjet ai po me shaka-,sepse une nuk isha punonjes i Uzines ku ish prodhuar makina e pronar Kristos, por mua me beri pershtypje te madhe sepse per rastin e per emigrantin ne fjale, Kristoja nuk foli kurre keq, deri sa me ne fund ai ja vodhi makinen dhe u zhduk fare!?.Kurse me ne shqiptaret grricej kot se koti. “I degjove lajmet?-me tha nje dite- Kishin vjedhur banken e Athines dhe dyshohet per nje shqiptar”. Pas dy- tre ditesh lajmet thane se nuk ishte shqiptar, po grek dhe ishte identifikuar me kamerat e bankes. Por lajmi per shqiptarin fantazme qe i mbeti faji, asnjehere nuk u pergenjeshtrua. Pyetjes sime ironike se “ A ka me hajdute greke qe kur erdhen shqiptaret?”, ai kurre nuk i u pergjigj. Po ashtu, ne morine e puneve,sa here ne shqiptaret kryenim procese te veshtira, qe donin kualifikim te vecante, i kalonin ne heshtje, pa u dhene rendesi. Keshtu benin me gurgedhendesin e talentuar nga Korca, Thanasin; me Petron, shofer shume i afte nga Gramshi; me Rimin djale i ri i talentuar nga Mallakastra. -Ne raste te tilla brengosjeje,njeriu ka nevoje te kete sa me shume lidhje me bashkeatdhetare,me vendlindjen,me shoke e miq te afert per te “qare”ndonje hall apo per te shkembyer ndonje informacion.Ju si i realizonit keto deshira? -Po,natyrisht qe ka nevoje.Mirepo e keqja ishte sepse ne vitet 93- 94 ishte shume i veshtire komunikimi dhe kontaktet me Shqiperine.Nuk kishte kete nderlidhje qe ka sot, nuk kishte celulare as ne Greqi, pale ne Shqiperi;nuk ishte sherbimi bankar qe eshte sot. Pas vajtjes per here te pare, kam ndenjur 18 muaj pa u kthyer ne shtepi, mbasi nuk kisha te sigurte kthimin ne vendin e punes. -Mund te me tregosh ndonje rast kur puna jote, autoriteti juaj profesional, le te themi keshtu, te ndihmoi te ndjeheshe krenar dhe te triumfonte dinjiteti i shqiptarit.Me pak fjale ,si vepronje ti me qellim qe punedhenesi yt grek,te ndryshonte mendimin dhe konsideraten per ty si shqiptar? - Pas nje vit e ca pune, edhe mua m’u be nje dore e mire me para per te marre. Po ku t’ i coja se! “ I derdhim ne banke”- dha mendim Kristoja. Kur shkuam tek Agrotikotrapeza, drejtori sa e pa Kriston, erdhi e takoi dhe mori vesh cfare kerkonim. Ai pastaj, me ze pak te ulet, pyeti Kriston se ku kisha punuar. -Me thote se ka punuar ne banke.- foli pronari im me indiference duke tundur doren. -Jo te them, por ne banke kam punuar vertet-ja ktheva jo pa inat. -Urdheroni, kalojme brenda.- na ftoi drejtori. Pastaj, me takt me pyeti se ne cilin sektor kisha punuar: ne kontabilitet, arke, apo tek krediti. -Ne ate kohe, ne punonim me rotacion pothuajse ne te gjithe sektoret.- i them. -Ulu ne kompjuter!-me ftoi. -Para se te ulem dua te te bej nja dy pyetje.-fola dhe ndjeva se mornica ma pershkuan trupin.E shikoja qe isha ne nje lloj prove,dhe hajde te degjoje greket pastaj. Duhet thene se per hir te se vertetes, ata jane me thashethemexhinj se ne. -Ne cilen llogari mbani arken, kreditin, llogarine rrjedhese?- pyeta. Ai shikoi njehere lart nga tavani, u mendua pak dhe me tregoi numurat e llogarive. -Ka fjalekalim kompjuteri?- vazhdova. -Jo, jo! –me nxiti. Mbasi e hapa, po prisja ne monitor sinjalet.Kaluan sekondat e nevojshme dhe monitori u mbush. Kerkova ne” Exsel” llogarite rrjedhese dhe po ndiqja me kujdes te dhenat.Ne Shqiperi, ne shkolla kishim mesuar gjuhen ruse. Perfitova nga rasti se shkronjat e medha te greqishtes jane cirilike si te rusishtes. Kerkova Katsikopunlin dhe me del teprica e llogarise rrjedhese: mbi 70 milione dhrahmi. -Shikoni, zoterinj! Ka nje teprice te tille dhe mua me paguan vetem 150 mije dhrahmi ne muaj.-ngacmova duke qeshur. -Asta, asta tora! (Qendro, qendro tani),ishte urdheri i drejtorit. Pastaj ai u kthye nga Kristoja dhe i tha me ze te ulet: “Eshte Bankier”Fatkeqesi per ate vend qe nuk i mban kuadrot e tij. Nuk ditka te shkruaje mire greqisht se do e kisha marre rreth dy muaj ne pune sezonale ne banke,ne kohen kur verifikojme kredite- i tha Kristos. Ate dite u ktheva ne pune me nje ndjenje tjeter,te them lumturi?M’u duk sikur isha riemeruar bankier.! Vura re,me pas edhe ndryshimin e madh ne qendrimin e pronarit ndaj meje. Ky eshte nje rast qe i ka ndodhur Shyqyri Fejzos.Por ka shume raste te tjera te tilla,qe jane demonstruar nga shume shqiptare emigrante te moshave,sekseve e profesioneve te ndryshme kudo neper Europe e ne Bote.Lexojme raste te tilla ne shtyp,degjojme e shohim ne televizion,bisedojme me miq e shoke per fakte mjaft domethenese qe me pune dhe vullnet ruhet e mbahet lart dinjiteti i shqiptarit jo vetem ne Greqi por edhe ne vende te tjera.Por ketu po tregojme vetem per rastin e ketij kuadri,me gojen e tij. Une nuk mund ta “leshonja” aq lehte zotin Shyqyri,ndaj e nxita biseden per me tutje. -Ti,vec punes si bankier,ke pasion edhe letersine.Lexon por edhe shkruan vete.Si e mbushnje vakuumin e kesaj nevoje shpirterore? -Rralle lexonja,se te tilla ishin kushtet.Per te shkruar jo e jo,por materiali qe grumbulloja ishte i bollshem per krijimtari letrare.Sapo erdha nga Greqia,shkruajte nje tregim ,te cilin Estrada e Korces e vuri ne skene dhe e shfaqi me sukses. Por,pyetja juaj me ben te kthehem edhe nje here te ndjenja e dinjitetit.Me kryetarin e gjykates te Kallavrites, isha njohur diku, ne nje feste. Nje dite me kerkoi ne pune ne shtepine e tij.Kishte nje vile kater kateshe te re, por kati i pare , perdhes, nuk ishte rregulluar fare. - “Dua te bej nje muze te shtepise. Hiqi dherat dhe hidhi atje larg. Do e cosh me germim e heqje dheu tek keto piketat”- me tregoi Taqi (se keshtu e quanin) dhe iku. Fillova pune.Kur kishte kaluar ora 15-te,e dites se pare, me thirren lart per te ngrene dreke. Ishte kthyer edhe Taqi. U ngjita ne sallen e ngrenies, lava duart e po shkoja neper nje holl te gjere e te ndricuar.Nje raft i stermadh librash hijeshonte hollin.Ai ishte me kende, i mbushur plot dhe i mbrojtur me xhama. Po e soditja gojehapur kete bukuri brenda ne shtepi, qe te krijonte pershtypjen sikur je ne nje Biblioteke moderrne.Pikerisht atehere pashe nga xhami se si vajza e madhe e Taqit qe studjonte per magjistrature ne Londer, i ben shenje se motres, demek “shikoje, shikoje argatin”. Shenja m’u duk percmuse, si nga e qeshura dhe nga xhesti qe beri me dore. Kthehem menjehere dhe i them: -Bravo! Paski edhe Gollsuorthin ketu.- Ne fytyre nuk di se si isha bere por perbrenda e di une si zieja. -Pse, e njeh Gollsuorthin?-pyeti -Ai ka vite qe ka vdekur,po nje pjese te mire te veprave te tij i kam lexuar- ja ktheva. -Cila te ka pelqyer?-pyeti si me habi. -Patjeter, Saga e Forsajteve- i them. -Cfare mban mend nga Saga?-ishte pyetja tjeter. -Vdekja e Xholionit Plak dhe qeni Baltazar, me ka bere pershtypje te pashlyeshme.- Te dy vajzat me shikuan me habi. -Po libra te tjere te Gollsuorthit, kini lexuar?- pyeti vajza e vogel. -Po,po! Kam lexuar”Lulet e Molles”. Ajo ka qene novela qe rinia jone e pelqente shume –fola. Vura re se kishte shume libra.Kishte Stendalin,” Nena” e Gorkit ndodhej aty, vepra te Moravise,”Sherbetori juaj i bindur” te Sosekit, Zhak Ventrasin, Majakovskin, Jeseninin, Pushkinin po e po. Mora ne duar nje liber me poezi te Jani Ricos. E hapa ku me duhej dhe fillova te recitoj nje strofe greqisht. Pikerisht ate strofe ku thote se hija e pemeve dhe selvive greke shkon deri ne Afrike, ne Ekuator… Habija e te dy vajzave ishte e madhe. -Mama! Ky nuk eshte thjeshte argat.-foli e vogla Qe atehere respekti ndaj meje vura re se u shtua. Nje dite kthehesha me kembe me tre shqiptare te tjere nga Kallavrita.Kishim marre disa ushqime dhe vendfjetjen e kishim rreth dy km larg qytetit,ne nje ngrehine afer kompleksit.Tek kembet tona ndaloi nje makine Audi sportiv.Ishin vajzat e gjykatesit.E madhja doli nga timoni dhe me thirri. -Ella, Ella, pame mazi. Ella, piume mia kafe.Parte to timoni, se parakallo. Kuptohet, mora drejtimin e makines dhe shkova me to ne nje kafene. Bisedonin lirshem, me nivel. Kjo mendoj se shpjegohet nga edukata e kultura qe jepej ne ate shtepi intelektuali te nderuar. Per kete mund te flitej shume,por do te ndalem vetem ne nje fakt.Ata nuk e perbuznin punen caferdolloj qofte. Taqi, kur kthehej nga puna, ne shtepi merrej me 7 krere dhi te races “Sana.”I ushqente,hiqte plehun, i qethte, i milte. Kete pune e bente me merakun e nje cobani te klasit. Pasi punuam se bashku me nje mjeshter rreth nje muaj,me ne fund muzeu ishte gati si karabina. Une ndiqja ne heshtje e tere kuriozitet se cfare do te vendose Taqi aty. Duhet thene se ai u be nje muze i thjeshte,por me vlera. Nje vend te dukshem zuri pema gjeneologjike e famijles Polideri. Kjo peme u sajua bukur nga nje skulptor me polisterol te ngjyrosur. Mangesi edhe kishte,se t’a zeme, per stergjyshrit ishin vetem emrat ose ndonje pikture e vjeter, se nuk kishte foto.Ama per gjyshrit,prindet e brezat e mevonshem, puna ndryshonte. Ne stendat e tjera te zinte syri ndonje bllok te zverdhur nga koha, arme, ikona, kandila e llampa, sahat xhepi, ndonje kostum shajaku si tonat, veshje grash me zbukurime, si dhe ndonje stoli qe ishte simboli i cifteve ne fejesa, dasma etj. Kishte ndonje djepe te vjeter, ene uji prej druri, ene guzhine etj. Veglat e cobaneve, si klica, pagura,zile, kembore etj, zinin nje vend te dukshem. E gjej me vend te zgjatem pak per ketu se gjykoj qe kjo pervoje mund te zbatohet edhe ne kushtet tona. Eshte kulture te mbash gjate sa me shume kujtime per brezat qe kane ikur,aq me teper kur ato lidhen me familjen si qeliza baze e shoqerise. Kur mbaroi muzeu i vogel familjar,Taqi beri dhe nje perurim duke ftuar miq e shoke, te aferm, sigurisht edhe mjeshtrin edhe mua, argatin qe kontribuam ne ngritjen e tij. Pasi shikuam me kujdes stendat, lame pershtypjet ne nje liber te sapo vene mbi nje tavoline dhe u ulem ne banket.Nuk desha te zgjatem , por pikerisht ketu, ndaj meje filluan disa ngacmime e romuze te cilat po e kalonin masen e shakase dhe po dilte ne pah ndjenja e percmimit qe kane disa greke per ne shqiptaret. Sado qe u ruajta, po mendohesha mire pa te flisja. Kuptova ne cast se isha bere objekt i ngacmimit ,tani qe edhe vera e birra e kishin bere punen e tyre, qe miqte te flisnin pa dogane. Kumbara i Taqit, nje mesoburre nga Athina, i cili ishte jurist, here pas here ngrinte goten e veres, me uronte dhe po i shtonte fjalet. Ne nje moment terhoqi vemendjen e te gjitheve duke i rene pjates me pirun dhe me drejtohet: - Ti me mjeshtrin punuat ketu mbi nje muaj. Kini bere vertet nje gje te bukur. Po te pyes, nuk me thua, te dha Taqi ndonje dhurate?- -Po!- i pergjigjem.- Me ka dhene pagen shume te mire dhe me e rendesishmja, kam ngrene ushqim ne nje tavoline me te dhe njerzit e tij.Mesova shume gjera ketu dhe per kete muze qe perurojme sot. Pastaj dhe pjesmarrja ime ne kete banket eshte nje dhurate.- i them. -Jo,jo! Nuk e kam fjalen per ato. E kishte per detyre t’i bente ai,por pyes, ndonje dhurate a te dha? –kembengulte me ze te larte kumbara. -Ju thashe edhe njehere! Nuk eshte nevoja per dhurata, se une jam shume i kenaqur per pagesen e punes. Pastaj dhuratat duan shkakun, kohen etj.Ky, me duket eshte nje problem tjeter..- deshat t’a mbyll une. -Degjo, bankier!-dhe mua m’u duk sikur e tha me qesendi cilesorin”bankier”- Ti sot ketu duhet t’i kerkosh nje dhurate Taqit. Keshtu mendoj une. Dhe ai me siguri do ta plotesoje deshiren- kembengulte si mushka kumbara. - I nderuar Kostas! Nuk ka arsye te kerkoj dhurata sot.Une kete nuk e bej- fola dhe ndjeva se te kuqte po me zaptonte fytyren. -Epo! kerkoje nje dhurate se nuk behet qameti de.-foli nje i moshuar. -Kerkoje!Kerkoje! -Zgjidh nje te mire, se ka Taqi….! -Kerkoje o miku im!- nderhyri edhe Taqi qe deri ate- here nuk kishte folur fare. Mbeta ne pozicion te veshtire. Mora goten me vere dhe u ngrita. -Me qe kembengulni dhe une po e kerkoj nje dhurate.Afroje tabakane ketu se dua nje embelsire.- i drejtohem vajzes se vogel qe na sherbente. -Jo nje embelsire.-nderhyne disa. -Do e kerkoj edhe dhuraten.-i qetesova. Nderkohe tabakaja me ishte afruar.Nxora nje kartmonedhe dhjetmijeshe dhrahmi dhe urova per muzeun. Te gjithe insistuan te mos hidhja para. Bera shenje me dore per qetesi dhe iu them: -Tani une do i kerkoj nje dhurate Taqit.Heshten dhe po prisnin. -T’a gezoje muzeun. U befte percues i kultures per shume breza. Dhe une mesova nga menyra e te organizuarit te nje muzeu te tille modest. Me qe insiston edhe Taqi, po e kerkoj nje dhurate.- u them. -Fole, de!-me nxiten. -Desha te vizitoj muzeun e Akilit dhe Panteonin e Athines.- u them dhe u ula. Per nje moment ra qetesi. Passtaj kumbara tundi koken dhe gati sa nuk sokelliu me inat. Taqi u ngrit nga vendi dhe me dha doren. Nderhyri me i moshuari. -Pse kerkove pikerisht kete dhurate?-pyeti ai -Zoterinj! Muze Akili dhe Panteon Athine, nje ka Bota. Ato jane ketu, ne Greqi. Une jam kaq afer tyre dhe nuk kam mundur t’i vizitoj. Me qe me dhate rastin dhe mundesine,ju falenderoj per kete.- -Ka edhe muzeume te tjera Greqia…- foli njeri -Drejt,drejt,ka.Por une desha tek Akili se sipas Homerit, ai ka qene nga Iliria, ashtu sic ka qene edhe Kollokotroni arvanitas…, qe Greqia me te drejte e ka vendosur ne 5 mijeshen dhrahmi. Mire do te ishte te kishit vene ne ndonje vend te nderuar dhe Laskarina Bubulinen -u them dhe u ula. -Jo po edhe Ali Pashane..- nderhyri ashper kumbara. -Pse jo?- Pashai yne e dhendri juaj ka qene.- ja ktheva. U krijua nje qetesi nga ato qe perzihen me tensione dhe koha duket sikur mbetet ne vend ne ato momente. Por, Taqi ishte nje ekulibrues i mrekullueshem. -Ju nuk e njihni mire mikun tim!-foli ai.-Ne kemi kembyer vazhdimisht mendime dhe une ja di pikpamjet. Ai… -Pse nuk thua! Paskemi gjitone te zgjedhur.-e mori perseri fjalen kumbara. -Miku zgjidhet.Gjitoni nuk zgjidhet,zoteri!- ja ktheva mikut nga Athina. Biseda me Shyqyriun atje ne Boboshtice, po i vinte fundi,por une desha ta “shtrydhnja” edhe me ndaj e shtyva me tej duke pyetur tek i drejtoheshim makines per t’u nisur drejt Korces: -Ju thate se fituat shume nga pervoja greke per ngritjen e Muzeve te shtepive.Po tjeter c’fituat? -Tjeter fitova se si mund te ngresh nje biznes tendin.Me t’u kthyer nga Greqia,une u vendosa me banim ne fshatin Pendavinje te rrethit te Korces.Bleva toke dhe shtepi me ndihmen edhe te djemve qe i kam emigrante ne Gjermani.Kultivoj bime te ndryshme si patate,fruta etj dhe synoj t’i eksportoj.Perpjekjet e para nuk me kane shkuar dem.. -Ju falenderoj per c’ka biseduam se toku,i dashur Shyqyri,dhe u takofshim per te mira. -Ishte kenaqesi reciproke-tha ai duke mbyllur deren e makines qe tashme u nis me shpejtesi drejt qytetit-Te tregova per kohen kur punoja si emigrant por puna e emigrimit nuk mund te pershkruhet.Vetem ai qe e ka provuar e di sa e veshtire eshte.Ama me dinjitetin nuk behej shaka. Nuk e di ku i gjeja forcat e mundesite per te ruajtur dinjitetin. Nga kjo nuk humba. Ama, kur fillova te flas me vehten, u ktheva ne Shqiperi. FIQRI SHAHINLLARI __________________________________________________ Do You Yahoo!? Tired of spam? Yahoo! Mail has the best spam protection around http://mail.yahoo.com ------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> Dying to be thin? Anorexia. Narrated by Julianne Moore . http://us.click.yahoo.com/FLQ_sC/gsnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM --------------------------------------------------------------------~-> Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar... Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx Per ta lene listen e-mailo: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx ================================================================== Yahoo! Groups Links <*> To visit your group on the web, go to: http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/ <*> To unsubscribe from this group, send an email to: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx <*> Your use of Yahoo! Groups is subject to: http://docs.yahoo.com/info/terms/

Next Message by Thread: click to view message preview

RIMEKEMBJA 26/ 04/ 2005 [ ii ]

ZHVILLOHET “AMERIKANÇE” KUVENDI I DËSHTIMEVE TË PD-SË KUVENDI I VII, NJË MITING MË SHUMË NË RITUALIN BERISHIAN REGJIA DHE DEKORI I RI “AMERIKAN” NUK I NDRYSHUAN LITURGJINË DHE MENTALITETIN E VJETËRUAR BERISHIAN NGRIHET “KULTI I THEMELUESVE” TË DËSHTUAR SI PIEDESTAL PËR KULTIN NË RRËNIM TË BERISHËS ZHURMA PESËVJEÇARE PËR “FILLIMIN E RI” MBYLLET ME PESË RIKTHIME TË PËRJASHTUARISH E TË LARGUARISH NË PARTI “KOHA PËR NDRYSHIM”, PARRULLË PA PËRMBAJTJE KUR DIHET NDRYSHIMI RAPORTI I PERSONALIZUAR I BERISHËS SI TESTAMENTI POLITIK I ENVERIT “POLITIKA E KONCERTEVE” ËSHTË TALLJE ME SHQIPTARËT Përfundoi edhe një kongres partiak rutinor, Kuvendi i VIII i PD-së, që dihej me kohë se do të kishte vetëm vlera ceremoniale dhe burokratike-statutore, jo vlera të mirëfillta politike, edhe pse koha dhe ngjarjet kërkojnë politikë, jo ceremoni dhe kur në kushtet e Shqipërisë organizimi i “koncerteve politike” tingëllon si tallje cinike me shqiptarët. Ka kohë që nga kuvendet periodike të PD-së nuk pritet ndonjë zhvillim politik me peshë e rëndësi për ecurinë e zhvillimeve në vend, sepse këto kuvende janë kthyer në një ritual propagande të dominuar nga e njëjta demagogji berishiane. Kuvendi i tanishëm i PD-së punimet i zhvilloi nën parrullën abstrakte “Është koha për ndryshim”, parullë që mbetet një fjali boshe përderisa nuk tregohet qartë se për çfarë ndryshimesh është fjala, cilat janë ndryshimet që i duhen vendit dhe sidomos si do të arrihen ato në politikën e brendëshme e të jashtëme. Ato ndryshime me fjalë të rrumbullakosura që premton PD-ja i premtojnë edhe PS-ja, LSI-ja, madje dhe parti të tjera që nuk kanë as takatin e mizës politike në Shqipëri. Kuvendit të PD-së iu bë një “makiazh ceremonial” nga specialistë amerikanë që PD-ja i ka sjellë që t’i organizojnë një fushatë zgjedhore tërheqëse. Por ky makiazh më shumë nxirrte në pah anën groteske të realitetit politik shqiptar se zbuste ndjesitë e nervat e acaruara të njerëzve. Makiazhi politik dhe dekori skenografik i “markës amerikane” bëri që të stononte edhe më shumë liturgjia e njohur partiake dhe demagogjia bajate politike e Berishës që ua ka sjellë në majë të hundës për shumë vite me radhë shumë shqiptarëve. Fjalimet përshëndetëse dhe inkurajuese të miqëve nga jashtë nuk mund të dilnin jashtë atij ceremonialit të bezdisëshëm dhe nuk i shtonin asgjë atmosferës falso të Kuvendit. Një mik austriak i Berishës madje u tregua mjaft i pakujdesshëm kur kujtoi në Kuvend parrullën berishiane të vitit 1996 “Me ne fitojnë të gjithë”. Austriaku si duket ende nuk e kishte marrë vesh se në vitin1997 në Shqipëri ndodhën ngjarjet tragjike që përbysën pushtetin e Berishës dhe premtimet politike PD-së “me ne fitojnë të gjithë” u kthyen në realitetin e hidhur të humbjeve katastrofike për të gjithë shqiptarët. Nuk mund të quhet si “ndryshim që i duhet Shqipërisë” shpërthimi në Kuvend i pasionit të shfrenuar të Berishës për t’u brë kryeministër. Britmat “amin o Sali” të turmës së fanatizuar e të karrieristëve që mbështesnin këtë pasion, në sallën e “Pallatit të Kongreseve” nuk mund të merren si shenjë e mirë për ndryshime fatlume, sepse këto e kthenin forumin më të lartë partiak në miting rrugësh të futur në sallë. Kuvendi i PD për pretendimet që shpalos kjo parti nuk duhej të ishte as koncert politik, as ekspozitë e skenografisë amerikane, por një mbledhje serioze pune, me debate, me rrahje mendimesh. Berishën, Topallin, Boden, Topin njerëzit i kanë dëgjuar deri në mërzi duke mbajtur fjalime me parrulla nëpër mitingje, apo paraqitje televizive. Nuk mund të quhet ndryshim për mbarë dhe garanci për ndryshimet që kërkon koha as reklama që u bëri Berisha në Kuvend atyre pak kokrrave të të përjashtuarve dhe të larguarve nga PD-ja që janë rikthyer në këtë parti si triumfatorë e shpëtimtarë. Rikthimi i këtyre pak elementëve që i kanë shkaktuar dëme e gjëma të mëdha demokracisë e Shqipërisë për 15 vite me radhë nuk duhej të kalonte në Kuvendin e PD-së si ndodhi pa shqetësim, njësoj si prania e anëtarëve të KOP-it. Delegatët e Kuvendit e kishin për detyrë politike, për borxh morali politik ndaj elektoratit të PD-së, ndaj gjithë shqiptarëve të sqaronin këtë zhvillim në PD që duket qartë se e ka imponuar Sali Berisha, pasi forca të jashtëme e kanë kushtëzuar mbështetjen e tyre për ambiciet e Berishës me pranimin e Pashkos, Imamit, Zogajt, Rulit në krye të PD-së. Berisha ia imponoi Kuvendit qëndrimin e tij duke bërë disa gjeste teatrale të shpëlara për ta paraqitur këtë zhvillim si një mrekulli që po ndodhte në PD. Kjo ishte dhe skena më e pështirë që vulosi faktin se Kuvendi VIII i PD-së është kuvendi i ndërthurjes së dështimeve të vjetra e të reja. Pranimi nga Kuvendi i PD-së i rikthimit në krye të partisë i Pashkos, Imamit e shokëve të tyre dëshmon se PD-ja fshiu nga analet e saj pikërisht ato qëndrime të drejta që ishin mbajtur për të nxjerrë partinë nga kthetrat e politikës ramiziane para13 vitesh. Kuvendi i VIII i PD-së është Kuvendi i majtizimit të mëtejshëm të kësaj partie, është Kuvendi i hapjes edhe më të dyerve të PD-së për ndikimet grekofile, është Kuvendi i përdhosjes së mëtejshme të tërë politikës shqiptare, sepse tani e tutje PD-ja do të zhytet edhe më në batakun e bashkëpunimt të klaneve mafioze politike e ekonomike të të gjithë krahëve politikë në Shqipëri që filluan bashkëveprimin qysh në vitin 1991 me “qeverinë e stabilitetit” në të cilën PD-në e përfaqësonin Pashko, Ruli, Zogaj. Zogaj, Imami, Pashko u bënë dhe pushtetarë socialistë pas vitit 1997. Tani është bërë dhe më e qartë se lufta midis forcave politike shqiptare që pretendojnë të kapin pushtetin në zgjedhjet e ardhëshme është një luftë midis klaneve të vjetra komuniste labo-gjirokastrite që zhvillohet prej dekadash në Shqipëri. Tani ka dalë më në pah se kurrë se forcat politike që po kacafyten për pushtet PS, LSI, PD, PSD, PDS, PAD, PR janë përfaqësues të klaneve Hoxha, Shehu, Kapo. Përçarja në PS ishte rezultat i luftë së këtyre klaneve. Rikthimi i Pashkos dhe shokëve të tij në PD është veprim i llogaritur për rirreshtim forcash në luftën midis këtyre klaneve. Politikae Ramiz Alisë vazhdon të ndikojë në të gjithë këto formacione. Politikat dhe agjenturat e huaja ashtu si në fillimet e demokracisë në Shqipëri nxisin e mbështesin klientelizmin e tyre. Partitë politike të Shqipërisë që paraqiten si pretendentët kryesore për pushtet janë pozicionuar tani ndaj kampeve politike në Greqi njësoj si partitë shqiptare në Maqedoni ndaj kampeve politike sllavomaqedonase. Berisha e Pashko mburren se do ta nisin sërish bashkërisht punën aty ku e lanë kur u ndanë. Po ku e lanë? Bashkëpunimi i tyre mori të çara dhe u ndërpre në kohën kur PD-ja erdhi në pushtet në vitin 1992, ngaqë nuk u morën dot vesh si të ndanin pushtetin. Po tani a janë marrë vesh se si do ta ndajnë pushtetin në rast se fiton PD-ja? Berisha me vrullin e tij politik karakteristik sie ka përshkruar hokatari i politikës Namik Hoti, është lëshuar drejt kolltukut të kryeministrit. Po Pashko me çfarë do të kënaqet? Apo Berisha në fund “për hir të atdheut” dhe të këshillave të miqëve nga jashtë do të bëjë një “sakrificë” dhe postin e kryeministrit do t’ia lërë Pashkos, meqenëse ia hoqi në vitin 1992, ndërsa vetë Saliu do të komandojë nga posti i kryetarit të partisë?. Greqia kështu do të mbetej më e kënaqur. Po Imamit a ia kanë premtuar pa hile kësaj radhe postin e kryetarit të parlamentit, që ia hoqën nga duart në vitin 1992 për t’ia dhënë Arbnorit? Ardhjae Imamit në këtë post sigurisht do të kënaqte Greqinë e Serbinë njëherësh. Po a do të pajtohej me kënaqësi vallë me këtë Jozefina Topalli? A nuk do të mbeteshin të pakënaqur miqtë e saj dhe të demokristianëve në Itali? Me Rulin e Zogajn puna është më e lehtë se vende ministrash janë disa dhe ata nuk do të mbeteshin të pakënaqur të rimerrnin ato poste që kishin në qeverinë e stabilitetit, ministër financash e ministër kulture. Edhe Rexhep Uka, i rikthyeri pa zhurmë e pa bujë, tani që Berisha e rikonfrmoi vendimin për të mbajtur në fuqi Ligjin 7501 për tokën e zgjidh lehtë problemin e postit se bujqësia është specialitet i tij. Ndërsa Bamir Topi mund të synojë diçka më shumë, si zëvendës i Berishës ose Pashkos kryeministër. Aleksandër Meksi duket e ka nuhatur se mund t’i thonë që ai e ka ngrënë në vitet 1992-97 racionin e tij të tagjisë pushtetore si kryeministër dhe është vështirë të gjendet për të një post i lartë. Prandaj Meksi sillet si dhija e zgjebosur me bishtin përpjetë dhe nuk “begenis” të rikthehet haptazi në PD edhe pse zyrtarisht është anëtar i përjetshëm i këshillit të saj kombëtar. Ndarjen e posteve të pushtetit Berisha me Pashkon mund ta rinisin lehtë aty ku e lanë. Por nuk e kanë të lehtë të vazhdojnë më tej atë që Berisha në Kuvend e quajti “revolucion paqësor” të ndërprerë. Sëpari ky “revolucion” nuk ishte aq paqësor sa ia ka qejfi Berishës ta cilësojë. Nuk ishin të gjitha zhvillime paqësore ato që ndodhën në fund të vitit 1990 e muajt e parë të vitit 1991 deri kur u zhvilluan zgjedhjet e para më 31 mars të atij viti. Nuk ishte zhvillim paqësor grushti i dështuar i shtetit në shkurti 1991 pas rrëzimit të monumentit të Enverit. Nuk ishte aspak revolucion paqësor masakra në Shkodër më 2 prill 1991 kur u vranë Arben Broci e tre shokët e tij dhe u plagosën me dhjetra demokratë shkodranë. Ka pasur edhe shumë viktima të tjera nëpër Shqipëri. Nuk ishin zhvillime paqësore eksodet masive të shqiptarëve drejt brigjeve italiane duke u kacavjerrë nëpër litarë anijesh. Ka bërë ndonjë verifikim Sali Berisha se sa ka qenë numri i viktimave shqiptare? Sa njerëz humbi Shqipëria, të vdekur e të gjallë, nga ky “revolucion paqësor”? Po ato vrasjet në prag të krijimit të PD-së “revolucion paqësor” i quan Berisha?! Po ngjarjet e dhunshme të 14 shtatorit 1998? Mos vallë Berisha e Pashko për ambicjet e tyre pushtetore janë gati të quajnë “vazhdim të revolucionit paqësor” krijimin e kushteve për një përsëritje aventureske të ngjarjeve të tilla? Si do ta quajë tani Berisha kur ka në krah Imamin “revolucionin e vonuar demokratik “ të vitit 1997? Si e quan Berisha përqafimin politik të tij me Imamin e shokët e tij mocionistë-padistë që u aktivizuan në rebelimin e armatosur të vitit 1997 “frymëmarrje në punën e lodhëshme të revolucionit paqësor”? Mos vallë Berisha këtë përqafim politik me Imamin e quan një “amnisti partiake” si vazhdim i asaj ”amnistisë pushtetore” që dekretoi në vitin 1997 që të shpëtonte kriminelët nga ndëshkimi në këmbin të qetësisë për të vazhduar angazhimin e tij politik?. Kur Pashko mburret se do të vazhdojë punën që iu ndërpre kur e dëbuan nga PD-ja do të thotë se ai është i gatshëm për ndonjë “terapi të re shoku” në ekonominë shqiptare, për rikthim në ndonjë “nivel të ri zero” të zhvillimit të Shqipërisë, për të rinisur edhe një herë ndonjë avaz të ri me “çekun e bardhë”. Midis të komanduarvve politikisht nga Berisha ka shpërthyer “moda Pashko”! Nëse në radhët e PD-së nuk do të kishte shpërthyer një dalldisje për pushtet dhe një amoralitet politik se mund të bëhesh edhe me djallin për të marrë pushtetin Sali Berisha nuk do ta kishte të lehtë që në Kuvendin e VIII të PD-së ta kalonte si një “ngjarje gazmore” rikthimin e disa themeluesve, Pashkos me shokë. Berisha e kishte psikologjisur dhe nxitur këtë psikozë prandaj edhe guxoi të bënte hapin që bëri. Berisha vetë ka dalldisur pas idesë se shpatullat politike të këtyre “të rikthyerve” mund t’i shërbejnë si një piedestal ku mund të qëndrojë ende “kulti berishian “ në PD. Por të mos habiten shumë zelltarët berishianë nëse një ditë të bukur vënë re se “kulti i themeluesve” të rikthyer që po kultivon Berisha kthehet në rrënojë që zë poshtë “kultin e Berishës”. Berisha nuk duhet të jetë i sigurtë për suksesin e manovrës së tij me Pashkon edhe pasi ia imponoi me aq lehtësi Kuvendit VIII të PD-së. Zgjedhësit që kanë votuar tradicionalisht për PD-në ende nuk e kanë thënë fjalën e tyre nëpërmjet votës. Vetë Berisha jep shenja se e ndjen rrezikun që zgjedhësit t’i bëjnë ndonjë surprizë, prandaj ishte i interesuar që Kuvendin e PD-së ta trulloste sa më shumë me këngë , fjalë, dekor politik “amerikan” që bashkimin Sali-Gramoz të mos e vinte në diskutim dhe zgjedhësit të mos merrnin vesh çfarë po ndodh.. Berisha shpreh frikë nga surprizat që mund t’i bëjnë zgjedhësit kur i deklaron “Zërit të Amerikës’’ se “PD dhe unë kemi evoluar,por mbetemi të përkushtuar ndaj qytetarëve”. A mund të quhet evoluim i Berishës dhe i PD-së kthimi mbrapa tek majtizmi që livadhiste në këtë parti deri në vitin 1992 kur në krye të saj ishin edhe Imami, Pashko, Zogaj, Ceka, emisarë të zellshëm ramizianë?! Si mund të mbetet Berisha i përkushtuar ndaj qytetarëve duke u kthyer mbrapa? Në të vërtetë Berisha nuk ka evoluar qysh nga vitit 1992 kur “u nda” nga Pashko. Ka qëndruar në ato mendësi poltike të përbashkëta ku ishin. Vetëm ka ndërruar herë pas here maskën. Për të mos dalë fare hapur kjo në raportin që mbajti në Kuvend bëri një autoportret të tij politik. U përpoq të bindte njerëzit se edhe gjërat që i kanë dalë për keq, ai i ka bërë duke u nisur nga qëllime e dëshira të mira. Prandaj Berishës nuk iu dashka marrë për keq asgjë dhe iu dashka besuar edhe një herë të marrë në dorë fatet e qeverisjes së Shqipërisë. Edhe pse këtë logjikë berishiane mund ta pranojë e mbështesë një Kuvend i partisë së tij, përsëri është shumë pak që shqiptarët t’i besojnë edhe një herë. Gazeta proberishiane “SOT” raportin e Berishës në Kuvend e ka botuar nën një titull shumë të çuditshëm “Po u bëra si Nano më largoni”. Është avaz më vete të sqarohet se çfarë kupton Berisha ose gazeta me këto fjalë. Po meqenëse Berisha të keqen politike e mat me “etalonin Nano” atëherë qysh tani kemi shumë argumente për t’i thënë se në shumë gjëra ai është bërë si Nano.Në disa drejtime është bërë edhe më i keq se Nano, si në lëshimet ndaj politikës greke, në qëndrimet inatçore ndaj Turqisë mike, në marrëdhëniet me SHBA dhe Europën. Në premtimet demagogjike nuk i lë gjë mangut Nanos. Berisha mbase e ka të lehtë të lëshojë fjalët “më hiqni po u bëra si Nano”. Por shqiptarët nuk e kanë të lehtë të harrojnë se për të hequr Berishën puna shkoi deri në djegien e Shqipërisë. Nuk ka nevojë që shqiptarët me votat e tyre të krijojnë shkase për përsëritje tragjedishë të tilla. Shqiptarët tashmë kanë një përvojë 15-vjeçare me forcat politike e politikanët në Shqipërinë pasdiktatoriale. Shqiptarëve ende u dhëmbin dhe u djegin plagët në kurriz nga mbrapshtitë e politikanëve të tyre. Shqiptarët kanë pasur mjaft raste të dallojnë të ndershmin nga i pandershmi, madje dhe të rrezikshmin nga më pak i rrezikshmi. Të paktën atje ku pandershmëria, dinakëria, poshtërsia, megallomania, arroganca politike kanë dalë sheshit shqiptarët nuk duhet të gabojnë më. Mbetem i palëkundur në mendimin që kam shprehur në gazetën “Populli Po” më 8 maj 1994 : “Shoqëria jonë sot duhet të ruhet me shumë kujdes nga veprimet e dy forcave regresive: grupimet e nostalgjikëve, të kriminelëve të diktaturës dhe kastës së spekulantëve e të “lugetërve” të kohës së demokracisë”. Kush ishin të parët ishte fare e qartë në vitin 1994 dhe është krejt e qartë edhe sot. Kush ishin të dytët nuk ishte ende shumë e qartë në vitin 1994, por është shumë e qartë sot. Por edhe në vitin 1994 ishte bërë e qartë se cilët ishin disa nga “lugetërit” e kohës së demokracisë. Tani në Kuvendin e VIII të PD-së disa të demaskuar prej vitesh paraqiten nga Sali Berisha si të rikthyer me misionin e shpëtimit të Partisë. Kuvendi i VIII i PD-së na bëri të besojmë dhe se u dashkan marrë si profetike fjalët e një mocionisti e padisti, Idriz Bashës, që banon në Bruksel, shkruar në gazetën “Aleanca” të Pashkos, Imamit e Cekës më datën 27 tetor 1993: “Në PD ka përsëri mocionistë. Le të shpresojmë se këta do të priten më mirë se të parët. Në mos kështu brenda 2 vjetësh populli do të japë verdiktin e tij”. Zhvillimet e fundit, sidomos Kuvendi VIII i PD-së, provuan se “kryemocionisti në PD” paska qenë vetë kreu i PD-së Sali Berisha. Ai u pajtua përkohësisht për aryse karrieriste me luftën që i bëri krahu i djathë atij të majtit në PD në vitet 1991-93 dhe me përjashtimin e mocionistëve Pashkos, Imamit, Zogajt e të tjerëve. Atë që e paralajmëronte Basha se do ta bënte populli për dy vjet e bënë rivalët politikë të Berishës për 4 vjet, rrëzuan me dhunë pushtetin e Berishës. Mocionistët e Pashkos ishin në anën e socialistëve. Tani po këta mocionistë janë në krye të PD-së, sepse Berisha u bashkua me ta. Por këtë nuk e bën vetëm Berisha, e bëjnë të gjthë ata që shkojnë pas tij, e bën edhe Kuvendi VIII i PD-së. Për të arritur deri tek Kuvendi i kthimit të PD-së në parti të mocionistëve të vitit 1992 Berishës i janë dashur plot 5 vite manovrimesh këmbëngulëse dhe të paskrupullta.Fushata që u kurorëzua me triumfin e Pashkos e të Imamit në Kuvendin e VIII të PD-së nisi në tetor të vitit 2000 pas humbjes së PD-së në zgjedhjet lokale. Lajmëtari i kësaj fushate ishte Mero Baze me “propozimin e tij” që Berisha t’i vihej punës për të “krijuar një front të ri politik nga Zogaj, tek Baleta”( nga e majta në të djathtë). Pak më vonë fushata do të merrte një emërtim zyrtar në PD “Fillimi i ri”. Pak nga pak do të bëhej e qartë se synimi ishte rikthimi i PD-së në pozitat që ishte kur hyri në qeverinë e stabilitetit në vitin 1991 bashkë me të majtën, kur politika e PD-së ishte haptazi e majtë. Pas pesë vitesh kjo fushatë ka përfunduar me rikthimin në PD të një numri shumë të vogël ish drejtuesish të saj të përjashtuar, të atyre që e kompromentuan më shumë PD-në dhe që e sulmonin me politikë e me armë, sidomos në vitin 1997. Nga e djathta PD-ja nuk tëhoqi asgjë. “Fillimi i ri “ i Berishës ndeshi në rezistencë edhe brenda në PD. Është shumë domethënës një shkrim me titull “Ftesat, dialogu dhe idhnakët!” botuar në gazetën berishiane “55” më 9 mars 2001.Në atë shkrim shprehej pezmatim që :”Ftesa e Berishës për të gjithë demokratët e vetëlarguar, ka ngjallur çuditërisht një reagim negativ edhe tek ata intelektualë që deri dje e akuzonin Berishën si politikan të ashpër. Këta politikanë duke propaganduar me të madhe idenë që ekzistonte vetëm në kokat e tyre, atë të “totalitarizmit berishian”, u gjendën jashtë loje nga ftesa e fundit e liderit të opozitës. Çdokush është i lirë të zgjedhë ikjen nga një forcë politke, por nuk duhet të abuzojë me arsyet që e çuan në atë vendim”. Propaganda berishiane vërtitej ende në mjegullën e nismës berishiane. Madje në atë shkrim vihej dhe njëfarë kufiri që nuk mund ta kapërcenin ata që do të riktheheshin : “Edhe diçka e fundit për të ikurit dhe të rikthyerit. Dera e PD-së është hapur për të gjithë demokratët, por nuk është e moralshme që “gjeneralët” e larguar kur PD-ja ishte në opozitë, të venë kusht për rikthim, mbajtjen e gradave që kishin njëherë! Edhe po t’i tolerojë Berisha, nuk i tolerojnë demokratët e lënë në baltë nga ata, pikërisht kur rreziku ndaj PD-së ishte më i madh se kurrë ndonjëherë”. Kështu “Fillimi i ri” ishte shpallur vetëm për të tërhequr të përjashtuarit nga PD-ja, pra mocionistët. Kushte më të rënda ishin për ata që u larguan vetë kur PD-ja ra në vështirësi, për “karrigethyerit” Ruli, Shehi e më vonë për ata që krijuan PDR-në si Pollo, Shehu, Xhaferri etj. Tani të përjashtuarit janë radhitur në rrethin më të ngushtë pranë Berishës, kurse të tjerët nuk kanë marrë guximin, ose nuk pranojnë të përfitojnë nga “amnistia me kushte” berishiane. 25 prill 2005 Abdi Baleta Rubrika: “NOSTALGJIA E GAZETAVE” Më 23 prill 2005 në vigjilje të hapjes së Kuvendit të VIII të PD-së gazeta berishiane “55” për rë mburrur “poltikën e re” të Berishës një shkrim me titullin e madh “Berisha: PD dhe unë kemi evoluar, por mbetemi të përkushtuar ndaj qyetarëve”. Sipas Fjalorit të gjuhës shqipe të evoluosh do të thotë të ndryshosh, të zhvillohesh ngadalë e shkallë-shkallë. Fjalori i frëngjishte “Le Petit Robert” e saktëson dhe më mirë kuptimin e kësaj folje : të kalosh nëpërmjet një seri ndryshimesh fazash progresiste. Në fjalët e Berishës ka kundërthënie: flitet për evoluim, por ndjehet nevoja për të siguruar qytetarët se PD e Berisha mbeten të përkushtuar ndaj tyre. Mund të flitet për evoluim kur lëvizja është përpara e jo mbrapa. Kurse faktet dëshmojnë se Berisha dhe PD-ja kanë bërë lëvizje mbrapa, duke u rikthyer pas 13 vitesh në pozitat e Pashkos, Imamit e të tjerëve, të cilët PD-ja i dëboi nga radhët e saj si bartës të një politike të majtë. Qysh prej asaj kohe Pashko Imami dhe të “rikthyerit “ e tjerë të sotëm në PD e thelluan armiqësinë e tyre ndaj lëvizjes demokratike në Shqipëri. Ata u bënë pjesëmarrës aktivë e drejtues të rebelimit të armatosur në vitin 1997 për rrëzimin e pushtetit të PD-së dhe më vonë qeveritarë e këshilltarë të lartë në qeveritë socialiste. Për të kuptuar se Berisha dhe PD-ja nuk kanë evoluar, por kanë degraduar politikisht mjaftojnë disa refenca në fotografitë, titujt e shkrimet që botoheshin dikur në organin e PD-së gazetën “RD” ose në organin e PS, gazetën “ZP” që merret në mbrojtje të dëbuarit nga PD-ja. Më 9 korrik 1998 në gazetën “RD” botohej një fotografi e Arben Imamit me armë në krah bashkë me një grup rebelësh të armatosur. Fotografia madje ishte e manipuluar nga propagandistët e “RD-së” sepse Imamit i kishin vënë në kokë dhe një pështjellak si të terroristëve islamikë, çka e bënte më të egër reagimin armiqësor të gazetës së Berishës kundër Imamit. Në “Rilindja Demokratike”, 26 korrik 1998 binin në sy titujt; “Dosja e zezë e Sarandës. Ata që sot janë në pushtet, dje kërkonin të shembnin Parlamentin e t’i jepnin një mësim të mirë kryeqytetit, Imami dhe Peshkëpia: “Marshoni drejt Tiranës” Në tekst shkruhej : “Të gjithë ata që intervistoheshin merrnin 10 deri në 20 mijë dhrahmi, po kështu edhe ata që pozonin. Njerëzit porositeshin të flisnin vetëm greqisht. Edhe atyre që nuk dinin greqisht u mësoheshin fjalët qysh më parë. Njerëzit që do të intervistoheshin piketoheshin e përzgjidheshin nga veprimtarët e OMONIA-s. Krerët e Aleancës dhe Miço lëshojnë kushtrimin Etapat e revolucionit po shkonin siç dëshironin ideatorët dhe organizatorët e tij. Pas dorëzimit dhe shkatërrimit të marinës dhe pasi qe shpallur gjendja e jashtëzakonshme mbërrijnë në Sarandë për të përgëzuar kryengritësit gjeneralët Imami dhe Peshkëpia. Me këto grada ata ishin graduar realisht, siç ishin graduar dhe shumë të tjerë. Me rastin e ardhjes së tyre organizohet një tubim ku ata të dy dhe Thoma Miço bëjnë thirrje për të mos u dorëzuar, për t’u bërë ballë forcave të Berishës e Gazidedes që kishin “marshuar” drejt Sarandës dhe me zjarr e me hekur po mbytnin popullin. Ata u shprehën hapur për revolucionin popullor, kryengritje të armatosur, marshim drejt Tiranës, për të pushtuar parlamentin, për t’i dhënë një mësim të mirë Tiranës që nuk po ndiqte shembullin e Vlorës, Sarandës e Tepelenës (tre rrethe që gjer atë ditë ia kishin bërë fora). Në darkë i gjithë shtabi u vu në lëvizje, u regjistruan njerëz, u bënë gati autobusët dhe makinat e tjera që do të niseshin. Mos i kurseni djemtë, o sot o kurrë, pushteti nuk merret pa gjak. Këto ishin shprehimisht fjalë të inçizuara të Arben Imamit. Ndërsa Thoma Miço ka thënë: “Nuk kemi ç’presim më nga ky shtet dhe nga ky vend. Ju, popull i Sarandës jeni të zgjuar, jeni trima, nuk e duroni robërinë dhe dini si ta gjeni shpëtimin. Të nesërmen Imami dhe Peshkëpia kanë marshuar drejt Gjirokastrës e Tepelenës. Të hipur mbi tanke dhe të veshur ushtarakë ata kanë dhënë intervista. Imami ka deklaruar se jepte dorëheqje nga funksionet partiake dhe se vihej në krye të kryengritjes popullore. Atij i qe premtuar roli i komandantit të përgjithshëm. Akoma nuk ishte hapur divizioni i Gjirokastrës dhe nuk ishte arritur marrëveshja politike e shqiptarëve. Kjo marrëveshje këtyre gjeneralëve u erdhi si bombë, se hesapet ishin bërë ndryshe. Dhe sot gjeneral Imami e ka kthyer pllakën sikur me të dhe figurën e tij të mos ketë ndodhur asgjë. Ai e hëngri fjalën, u kthye në partiçkën e tij për t’u futur në atë strofkën e ministrit pa ministri dhe t’u japë mend shqiptarëve se si bëhet kushtetuta. Në “Rilindja Demokratike”, 9 korrik 1998 binin në sy titujt “Shtabi Qendror i Revolucionit ndërton planin e shkatërrimit të shtetit në qytetin jugor. Gjeneral Imami dhe Peshkëpia zbarkojnë nga Korfuzi. Ja si u godit policia dhe ushtria në Delvinë” Ndër të tjera shkruhej : “Media greke, Shtabi i Revolucionit dhe Gjeneralët Imami e Peshkëpia Pas hapjes së reparteve ushtarake dhe armatosjes së një pjese të madhe njerëzish, gjendja u rëndua si në qytet dhe në fshat. Krismat terrorizuan banorët ditën dhe natën. Parakalimet e turmave me makina e armatime krijuan një situatë paniku. Organizatorët e kësaj gjëme tani filluan të dilnin në prapavijë për t’i dhënë trajtat e një lëvizjeje popullore, ku partia nuk kishte punë. Në tubimet që filluan të mbahen në qendër të qytetit oratorët partiakë u spostuan me lezet dhe nxorën në skenë njerëz të tjerë që përfaqësonin kryengritjen popullore. Përveç disa emrave që janë përmendur, nisën të dalin edhe oratorë të tjerë që e mbanin veten si demokratë, si p.sh., Luan Laze, Qazim Veizi e të tjerë. Në tubimet që u bënë ritual i përditshëm, bëhej thirrje për të marshuar drejt Tiranës, flitej për shikasit që kishin hyrë në qytet me listat e njerëzve që do të asgjësohenin. E gjithë propaganda bëhej që situata të mbahej e ndezur dhe destabiliteti të thellohej akoma më shumë. Gjatë sulmit mbi batalion, mbi repartin e tankeve dhe atë të Rusanit, gjatë tubimeve ishin të pranishëm gazetarët grekë të Megës, Antenës, Skait etj. Ata dhe njerëzit që i shoqëronin diktonin veprimet që do të kryheshin. Ata paralajmëronin një ditë më parë se ç’do të ndodhte të nesërmen. “Kryengritësve” iu dha zemër ardhja nga Korfuzi ato ditë e gjeneralëve Arben Iami dhe Ridvan Peshkëpia, të cilët bënë një rikonicion në frontin e jugut dhe deklaruan se kishin ardhur për t’u vënë në krye të kryengritjes, si të dërguarit e Shtabit Qendror të Revolucionit.” “Rilindja Demokratike”, 20 prill 1994 Preç Zogaj pranon publikisht se ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit Më në fund Preç Zogaj e pranoi publikisht në gazetën e tij se ka qenë bashkëpunëtor i Sigurimit. Edhe pse ai përpiqet të justifikohet me “moshën e adoleshencës” dhe faktin se ka vepruar “kundër vullnetit” të tij. Deri tani akuzave që i janë bërë disa krerëve të PAD për këtë ata i janë përgjigjur me “argumentin” që kjo bëhet për hakmarrje nga PD, po tani? Me çfarë guximi do të dalë përpara opinionit P. Zogaj si politikan e gazetar, kur mban mbi vete këtë njollë të zezë. Me çfarë guximi mund të flasë PAD përpara shqiptarëve që e dijnë mirë se çdo të thotë bashkëpunëtor i Sigurimit. P. Zogaj thotë se “Zoti e ndihmoi” që të mos i bëj keq njeriut. Vështirë të besohet që të nënshkruash deklarata për Sigurimin pa i bërë keq askujt. E habitshme duket kërkesa e Zogajt për një ligj të drejtë për dosjet, pasi deklaron publikisht se kush ka qenë. Sidoqoftë Zogaj është mirë të shohë ligjet çeke ose polake për këtë. Në njërin prej këtyre ligjeve ish-bashkëpunëtorëve të policisë sekrete u ndalohet edhe të botojnë nëpër gazeta kurse P. Zogaj jo vetëm që ende vazhdon të shkruajë por guxon edhe të akuzojë të tjerët se po dhunojnë demokracinë. Njerëz të tillë me të cilët demokracia po tregohet tepër e gjerë meritojnë të marrin dënimin për atë çfarë i kanë shkaktuar një populli të tërë e jo të lejohen që me paturpësi të ngrihen sot e të japin leksione demokracie. Çfarë leksionesh mund të japin tani për demokracinë “intelektualët” e Sigurimit të Shtetit në PAD. Çiftelia e këputi telin e saj të fundit por janë ende Piktorët që mbajnë penelin në dorë e Gjelat që këndojnë. VËZHGUESI. Në “Rilindja Demokratike”, 22 maj 1998 shkruhej “Dy Spartakët (është fjala për Ngjelën e Brahon, shënim i “Rimëkëmbjes”) mund të ndeshen si gladiatorë sot, pas kaq muajsh, në një arenë luksi, që nuk ngjet fare me arenën e përgjakur, ku e katandisën vendin Braho dhe miqtë e tij vitin e kaluar. Nëse z. Ngjela ka fjetur në tokë neutrale (siç e quante ai hotel Rognerin) në kohën e krismave të marra në kryeqytet, Spartak Braho është i akuzuar disa herë nga shtypi se ka qenë yshtësi i atentatorit të Shkallnuerit, që hodhi bombën mbi presidentin Berisha, i cili po u fliste qindra simpatizantëve të Partisë Demokratike në fushatë elektorale. Vetëm mrekullia bëri atëherë që të evitohej masakra, por është për të vënë duart në kokë, që para njeriut, i cili dyshohet si organizator i planit të një gjakderdhjeje të paprecedent në Shqipëri, t’i varet në qafë dekorata e misionarit të së vërtetës. “Zëri Popullit”, 26 qershor 1992 Ç’ndodhi dje në parlament Këto largime demonstrative krijuan një situatë të nderë në parlament. Z. Baleta si gjithnjë në situata të tilla, me një agresivitet të pashembullt, sulmoi me akuza të pavërteta të gjithë ata që u larguan nga parlamenti. Kështu p.sh., ai tha se zotërinjtë socialistë u larguan sepse e dinin që Partia Demokratike do të lexonte në fund të kësaj seance një deklaratë shumë të rëndësishme. Në fakt, siç u infromuam nga drejtuesit e grupit parlamentar të PS, askush nuk kishte dijeni për një gjë të tillë. Në mjediset e parlamentit pëshpëritej vetëm se, grupi parlamentar i PD kishte zhvilluar gjatë gjithë natës, ose deri në orët e vona të natës, një mbledhje mjaft të rëndësishme. Pas shfrimeve të tipit Baleta, befas nga salla ngrihet deputeti Minga, i cili në emër të grupit parlamentar të PD lexoi një deklaratë të gjatë në të cilën sulmonte ashpër deputetin Pashko për qëndrimin që mbajti ai në parlament, lidhur me largimin nga Shqipëria të z. Hajdari. Kjo deklaratë, e cila u filmua dhe u bë e njohur për opinionin publik nga TV dje dhe mbrëmë, ishte një sensacion i vërtetë për parlamentin, ashtu siç është në të vërtetë edhe për opinionin publik shqiptar. Nga sa lihet të kuptohet nga deklarata, në Partinë Demokratike, lufta në mes moderatorëve dhe ekstremistëve të djathtë, ka hyrë në një fazë të rrezikshme. Mbas largimit në mënyrë të bujshme të z. Ceka, braktisjes së Shqipërisë nga z. Hajdari dhe dënimit shembullor që PD i bëri z. Pashko, njerëzit pyesin të shqetësuar “Kush e ka radhën tani?”, “Çfarë po ndodh në PD?”. Rreth këtij problemi sot në Shqipëri ka shumë diskutime dhe hamendje. E vetmja gjë që mund të thuhet me siguri është: “Në këto ditë të vështira që kalon Shqipëria, në horizont po shfaqen kërcënueshëm retë e zeza të një revanshizmi të egër djathtist, i cili kërkon të vendosë një diktaturë të re, edhe më të egër se ajo që kaluam. Ndërkaq çdo gjë mbulohet me një propagandë marramendëse me ngjyrime demokratike. Në këto momente tingëllon shumë aktuale thirrja e njohur e J. Fuçik, i cili nga qelitë e burgut paralajmëronte bashkëatdhetarët e vet, në prag të luftës së dytë botërore, me fjalët proverbiale: “Njerëz ju kam dashur, jini vigjilent”. Korrespondenti i “Zërit të Popullit”. PËRSE MBANI PASHAPORTË SHQIPTARE Z. MOLLA? Të premten në mbrëmje, dt. 22 prill po ndiqja emisionin “Zonë e Lirë” në TV Arbëria të drejtuar nga gazetari Arian Çani. Të ftuarit e emisionit në fjalë ishin shumë “politikanë” të ndryshëm të cilët drejtuesi i emisionit u bënte pyetje të ndryshme lidhur me atë ç’ka ata i ofrojnë elektoratit të tyre, pasi siç dihet jemi në prag zgjedhjesh dhe interesi im për të dëgjuar se çfarë u premtojnë ata shqiptarëve më bëri që të ngulitem mirë para TV-së. Z. Çani pyetjet për secilin i kishte të goditura për shumicën prej tyre dhe pse kishte raste kur ato ishin herë ngacmuese e herë përkëdhelëse. Përgjigjet e të ftuarve herë më bënin për të qeshur e herë për të ardhur keq dhe kjo mesa kuptoj unë vjen si rezultat i vizionit të ngushtë, por dhe të varfër të “politikanëve” tanë. Pas një “ngrohje” që më dhan ëfjalët e thjeshta dhe kuptimplota të z. Dashamir Shehi, në studio i ftuari i radhës ishte Paskal Milo. Pas disa fjalësh boshe (siç e ka zakon), gazetari Çani iu drejtua me pyetjet rrufe të cilave Milo duhej t’u përgjigjej vetëm me “por” ose “kundër”. Pyetja e parë ishte: “Z. Milo a jeni pro ose kundër miratimit të rezolutës së çështjes çame në parlamentin shqiptar?”. Dhe atëherë “MOLLA” (Milo në greqisht do të thotë mollë) me paturpësinë më të madhe dhe me një lloj krenarie si të ishte para eprorëve të tij grekë iu përgjigj shkurt dhe prerë “KUNDËR”. Nuk u befasova natyrisht. Pyetjet ishin të shpejta dhe pa mundur t’i bëjë analizë përgjigjes së tij, gazetari bëri pyetjen e dytë: “A jeni pro apo kundër largimit të Hirësisë së Tij kryepeshkopit të Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, z. Milo?” “Molla” me të njëjtën krenari prej çiraku iu përgjigj “KUNDËR”. Përsëri nuk u befasova. Pyetja e radhës ishte: “Jeni pro apo kundër për hapjen e një shkolle të mesme në gjuhën greke në qytetin e Korçës?” Dhe me paturpësi prej tradhëtari “Molla” iu përgjigj “PRO”. Shumë shpejt erdhi pyetja e fundit nga drejtuesi i emisionit: “A jeni pro apo kundër për hapjen e një shkolle greke në Himarë?” Papritmas “Molla” iu përgjigj “KUNDËR”. Sinqerisht qesha. E si të mos qeshja me këtë sharlatan dhe tradhëtar të kombit që me paturpësinë më të madhe para shqiptarëve, pasi kishte marrë votat e eprorëve të tij më përgjigjet që dha dhe, natyrisht, me bekimin e pushtuesit të Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare kërkoi të na linte me përshtypjen e një atdhetari të ndershëm e patriot!!! Jo z. Molla, nuk i ha populli shqiptar këto lloj filmash që ju dhe politikanë të tjerë që njihen tashmë nga të gjithë bëni prej vitesh në kurriz të interesave kombëtare, për të cilat me shekuj janë mbrojtur me gjakun e bijve më të mirë të kombit tonë. Ç’kujtoni ju z. “Molla” se bashkë me të tjerë do të mund të shisni interesat kombëtare thua se janë orendi shtëpiake tuaja dhe mund të bëni Pazar me to? Kush jeni ju? Duhet ta dini fort mirë ju dhe gjithë ata që janë vënë në shërbim të atyre që mbajnë të pushtuara tokat çame, që kanë bërë masakër mbi popullin çam, të atyre që mbajnë ende ligjin e luftës, të atyre që me ndihmën e disa çirakëve si puna juaj shkatërruan Shqipërinë tonë duke vjedhur paratë e piramidave që ju me shokë ngritët, të atyre që vrasin, masakrojnë bashkëatdhetarët tanë emigrantë duke i shfrytëzuar ata në mënyrë ç’njerëzore, të atyre që grisin flamurin e kombit më paqedashës në Botë, të atyre që mbajnë të pushtuar (me ndihmën e çirakëve të zellshëm) kishën ortodokse autoqefale shqiptare, se shqiptarët kanë ditur dhe do të dinë të mbrojnë interesat e kombit tonë dhe çështjen kombëtare dhe nuk kursejnë as jetën dhe gjakun e tyre për t’i mbrojtur ato, ashtu siç kanë bërë ndër shekuj. Ashtu siç bënë edhe në Kosovë dhe në Maqedoni. Dhe atëherë ta dini fort mirë se as vrima e miut nuk do t’ju nxerë ju dhe të gjithë çirakët e tjerë. Natyrshëm lind pyetja: Përse mbani pasaportë shqiptare z. Molla? Agron Spahiu SI PËRDORET EMRI I MYFTARAJT KUNDËR KUJTIMIT TË AZEMIT Shtabet propagandistike berishiane me sa duket kanë mbetur shumë të pakënaqura nga ndikimi i pakët i shkrimit "Historia e marrëdhënieve të Berishës dhe të Nanos me SHBA-në", botuar nga 1-7 prill 2005 në gazetën "Republika" dhe po e ribotojnë në gazetën "SOT". Për kotësitë e mbrapshtitë e këtij shkrimi kemi shkruar në artikullin "Pse i duhen Berishës "Kundër-realitetet shqiptaro-amerikane". Tani vetëm i rikujtojmë lexuesit se shtabet propagandistike berishiane emrin e Kastriot Myftarajt e kanë përdorur si pseudonim, sepse interpretimet spekuluese që i interesojnë tani politikës së Sali Berishës për marrëdhëniet me Turqinë bien ndesh me deklaratat që ka bërë Azem Hajdari pak kohë para se të humbiste jetën në atentatin që u krye kundër tij. Në revistën e përdyjavëshme "Koha" nr. 19, datë 16 shtator 1999 është ribotuar një intervistë që Azem Hajdari i kishte dhënë revistës turke "Tempo" dhe ishte botuar në këtë organ më 5 gusht 1998. Ndër të tjera Azemit i ka qenë drejtuar edhe kjo pyetje :"A mund të na flisni për pikëpamjet tuaja për Turqinë dhe mendimin tuaj përKosovën. Në përgjigje Azemi është shprehur : "Unë jam një njeri shumë optimist. Unë dija gjithçka para ngjarjeve të 1997-tës. Historia ndryshoi para syve tanë. Ne ishim të pafuqishëm dhe s'mund të bënim gjë. Për Shqipërinë filluan të diskutonin si më 1915. Njerëzve nuk mund t'ua shpjegonim gjendjen. Në gjithë Ballkanin mbizotëronin mendimet antiamerikane. Kjo ndodhi edhe për shkak të mospërfilljes së turqëve. Më 1997 sikur qeveria turke të mos deklaronte se "Ne nuk do të lejojmë që Shqipërisë t'i cënohet integriteti territorial" Shqipëria mund të ishte ndarë". Politikën që vendosi kufijtë shqiptarë dhe atë të ndarjes së Shqipërisë e ndjek qeveria greke. Greqia ka njerëz në qeverinë shqiptare. Dhe këta njerëz pengojnë hyrjen e europianëve në Shqipëri. Serbët po luajnë rolin që kanë pasur në kryqzata mesjetare. Ata thonë se "Kosova o do të jetë e jona, o s'do të ekzistojë fare….". Shihet qartë se Azem Hajdari një vit pas ngjarjeve të vitit 1997 vlerësonte si shpëtimtar për Shqipërinë rolin që luajti Turqia dhe theksonte se rreziku vinte nga Greqia e Serbia. Kurse shtabet propagandistike berishiane 8 vite më vonë përpiqen ta paraqesin punën krejt ndryshe, sikur ishte Turqia ajo që kishte vënë në rrezik Shqipërinë dhe kishte bërë që Amerika të merrte anën e Greqisë kundër shqiptarëve. Shtabet propagandistike berishiane kur duan të përligjin servilizmin e Berishës para Greqisë vënë Kastriot Myftarajn të nënshkruajë e të botojë shkrime me trillime sikur Berisha po i përmbahet një "realpolitike të shkëlqyer" që gjoja e kishte përpunuar Azemi. Kur duan të përhapin akuza kundër Turqisë heshtin për deklaratat e botuara të Azemit dhe trillojnë se kanë marrë vesh nga të tjerë se turqit paskan pas futur në qorrsokak Sali Berishën dhe i paskan detyruar grekët të bëjnë deri ndërhyrje ushtarake në Shqipëri. Kështu "vrasësin me pagesë në publicistikë", Kastriot Myftaraj, shtabet propagandistike berishiane e përdorin pa pushim për të shtrembëruar qëndrimet politike të kun dërshtarëve të gjallë dhe të Azemit të vdekur. Kësaj veprimtarie të ulët i shërbejnë edhe gazetat që i botojnë të tilla spekulime. 24 prill 2005 Abdi Baleta "JURISTËT E MEKSIT" NDËSHKOHEN NJËRI PAS TJETRIT Në shkrime të mëparëshme në "Rimëkëmbja" kemi shkruar gjërë e gjatë për vendimin e mbrapshtë gjyqësor që dha një treshe e Gjykatës së Apelit e përbërë nga Edmond Gogo, Shpresa Beça e Tom Ndreca për të përmbysur një gjykim të drejtë të gjykatës së shkallës së parë në çështjen "Meksi kundër Baletës" dhe për të plotësuar në mënyrë të kundraligjëshme e arbitrare kërkesën e pabazuar të ish-kryeministrit "demokrat " të Shqipërisë", i cili kishte kërkuar dëmshpërblim moral në dollarë meqenëse " e kishin fyer me aludime" . Edhe sikur të duam ta harrojmë këtë çështje ku është zbuluar karakteri i ish-kryeministrit shqiptar që drejtësinë e kupton si spekulim dhe puna e mbrapshtë që bëri gjykata e Apelit në Tiranë nuk na lënë faktet që dalin herë pas here në mbështetje të këtyre konstatimeve e vlerësimeve që kemi bërë. Në shërbim të makinacionit politik të Aleksandër Meksit të kurdisur me anë të spekulimit gjyqësor u vunë disa juristë. Sëpari një avokat që kishte marrë dorë tek Janullatosi si jurist. Pastaj një treshe gjyqtarësh në Gjykatën e Apelit që ka bërë arsyetimin më absurd që mund t'i bëhet një vendimi gjyqësor të paligjëshëm dhe arbitrar. Pastaj u gjet me qiri meksian një përmbarues gjyqësor si Ilir Kiço Kapedani që vuri në veprim gjithë marifetet që dinte për të kërkuar zbatim sa më të shpejt të vendimit . Ka gati një vit që është njoftuar në shtyp se ky përmbaruesi i zellshëm Ilir Kapedani është pushuar nga puna për shkelje të rënda ligjore në kryerjen e detyrave të përmbaruesit. Këto ditë gazetat njoftojnë se pas kontrolleve që janë bërë nga inspektorët e Ministrisë së Drejtësisë në Gjykatën e Apelit në Tiranë janë vërejtur shkelje të shumta e të rënda nga gjyqtarët në zbatimin e ligjeve dhe në gjykimin e zgjidhjen e çështjeve. Deri tani Këshilli i Lartë i Drejtëisë me propozimin e Ministrit të Drejtësisë ka shkarkuar nga detyra nënkryetarin e Gjykatës së Apelit dhe po përgatiten masa të tjera ndëshkimore kundër kryetarit të Gjykatës , Muharrem Kushe, si dhe disa gjyqtarëve, duke përfshirë dhe Edmond Gogon e Tom Ndrecën ( shih gazetën "Panorama" 22 prill 2005). Pra midis shkelësve të ligjit figurojnë edhe emri i Kushes, ish bashkëpunëtor me Meksin kur ky ishte kryeministër, si dhe i gjyqtarëve Gogo e Ndreca, që u kujdesën aq shumë ta përdhosnin ligjin për të ndihmuar ish-kryeministrin Meksi e gruan e tij Dhurata të realizonin intrigën e tyre gjyqësore se gjoja ishte fyer Aleksandër Meksi kur i kujtohej fakti i vërtetë se babai i tij ka qenë oficer dhe me aludine ishte krijuar "pështhjellim fyes" për personin e ish-kryeministrit. Nuk jemi interesuar të mësojmë nëse kjo çështje përfshihet në shkeljet ligjore të konstatuara në punën e këtyre gjyqtarëve. Por vemë në dukje se nuk kemi gabuar kur disa herë publikisht kemi bërë të njohur qëndrimin tonë se nuk mund të ndërtohet shtet ligjor me "Gogo-Kondi gjyqsor". Kontrolli i Ministrisë së Drejtësisë në Gjykatën e Apelit në Tiranë po e mbështet me fakte këtë vlerësim. Në gazetën "Albania" të datës 22 prill 2005 janë veçuar si titull shkrimi fjalët kërcënuese të gjyqtarit të shkarkuar Dalip Bushi drejtuar mnistrit të drejtësisë z. Xhafa "Je në gjak me mua po më shkarkove". Ja deri ku paska mbërritur arroganca e njerëzve të gjyqsorit në Shqipëri që shpallin vetëgjyqsinë më ekstreme me terma të Kanunit kur edhe Kanuni nuk e parashikon rastin për të cilin flitet. Për këtë gjendje të mjeruar në gjyqsorin shqiptar ka "meritën"e tij të madhe edhe kryetari i këtij gjyqsori Thimio Kondi që edhe kur i kërkohet ndërhyrje për të frenuar përdhosjen e drejtësisë nga arbitrariteti gjyqsor refuzon të shqyrtojë rastin që ka të bëjë me spekulime politike nga një ish-kryeministër. Arsyet përse ndodhin gjëra të tilla mbase ka filluar t'i zbulojë vetë gjyqtari i ndëshkuar Dalip Bushi që i paska deklaruar gazetës "Albania" më 22 prill "Ju tregoj klanet kriminale në politikë e drejtësi". Bushi i ka përqëndruar akuzat e tij tek kryeministri Nano. Po ish-kryeministri Meksi si e ka sigurar gjithë atë kujdes të veçantë për të në Gjykatën e Apelit?! Kur Meksi ishte kryeministër ka pas bashkëpunim të mirë me avokatin Muharrem Kushe, që më pas u bë kryetar i Gjykatës së Apelit. Muharrem Kushe në shtyp është përfoluri për përfitime të padrejta materiale nëpërmjet veprimesh të papajtueshme me detyrën e një gjyqtari, për pasuri të vëna në mënyrë të dyshimtë. Muharren Kushe e ka tërhequr në Gjykatën e Apelit juristin Gogo, të cilit iu ngarkua ta zgjidhte çështjen "Meksi kundër Baletës" ndryshe nga sa e kishte zgjidhur gjykata e shkallës së parë dhe siç e kërkonin Aleksandër e Dhurata Meksi. Drejtësia e ngatërruar do të prodhojë me sa duket shumë histori të tilla, meqenëse "klanet kriminale" të politikës qenkan vepruese në drejtësi. 24 prill 2005 Abdi Baleta PASHKO, MEKSI, MILO, CEKA- SHTAB POLITIKO-FETAR I JANULLATOSIT Para disas ditësh në Tiranë u organizua promovimi i librit të Anastas Janullatosit "Globalizmi dhe ortodoksia". Edhe pa e lexuar një libër të tillë nga titulli e kupton që është një punim me prirje më shumë politike se fetare. Anastasi është, ashtu siç thonë, intelektual i kompletuar dhe di të bëjë mirë punën e tij politike nëpërmjet fesë. Prandaj edhe e kanë dërguar në Shqipëri më shumë në rolin e guvernatorit të një "province greke" se të kryepeshkopit ortodoks. Promovimit të librit të Janullatosit shtypi nuk i ka bërë ndonjë jehonë të madhe siç mund të mendohet për një shtyp që mezi pret t'i jepet rasti të tregojë dashamirësi ndaj çdo gjëje greke. Edhe kjo duhet të jetë rrjedhojë e mençurisë së vetë Janullatosit që e di masën sa duhen pickuar ndjenjat e shqiptarëve që të mos kalojnë në padurim. Por një kanal televiziv e bëri propagandën aq sa duhet për këtë promovim. Në ekranin e këtij kanali televizv arritëm të dallonim se kishte auditor të zgjedhur me kujdes për të nderuar autorin e libri dhe ata që bënin referate vlerësuese ( lexo lavdëruese) për librin dhe vetë autorin. Në atë mjedis na zuri syri vetë kryetarin e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, zotëri Ylli Popën, ish-këshilltarin e Janullatosit. Por më shumë tërhoqën vemendjen të ngarkuarit me referatet e rastit si ish-kryeministri i Shqipërisë Aleksandër Meksi, ish zëvendës-kryeministri i Shqipërisë Gramoz Pashko, ish-ministri i jashtëm i Shqipërisë, tani deputet Paskal Milon, ish-minstri i brendshëm i Shqipërisë, arkeologu e deputeti Neritan Ceka. Kuptohet vetvetiu që nuk mund të mungonte kryetari i PBDNJ-së deputeti minoritar Vangjel Dule që është dhe bir shpirtëror i Janullatosit. Kishte dhe të tjerë, por nëpërmjet sekuencave televizive nuk fiksohen dot të gjithë. Më shumë ra në sy reklamimi i Gramoz Pashkos që tani pas kalimit të tij në PD si vëlla siamez partiak me Sali Berishën, ka hyrë shumë e papritmas në modën politike. Janullatosi na tregoi qartë se çfarë shtabi politik me "personalitete shqiptare" ka rreth vetes dhe cilët janë më të adhuruarit e tij në politikën shqiptare. Burrat që vlerësuan lart veprën e Janullatosit janë gati të gjithë të besimit ortodoks, me prejardhje nga viset jugore të Shqipërisë që grekët i quajnë Vorio-Epir i ngushtë. Edhe Neritan Ceka me prejardhje fetare myslimane është gati njësoj i pranueshëm si ata të tjerët në dashamirësi nga Janullatosi. Grekët dinë t'u dërgojnë mesazhe cinike dhe në jetën e përtejme viktimave të urrejtjes së tyre kur pasardhës apo njerëz të lidhur me pasardhësit e këtyre viktimave i kanë tërhequr në rrethin e "Fortlumturisë greke Anastas". Ceka është dhëndër në familjen e Petro Nini Luarasit që e masakruan grekët sepse ishte atdhetar shqiptar edhe në punët e fesë e të shkollës. 24 prill 2005 Abdi Baleta JOZEFINA DHE BESNIKU NA NXORRËN MALLIN E MAJAKOVSKIT Në prag të Kuvendit të VII të PD-së, që kishte për detyrë kryesore të paiste Berishën me dy çertifikata kuvendore, atë të kryetarit të vazhdueshëm të partisë dhe të kandidatit për kryeministër, në rast se fiton PD-ja, bashkëpunëtorët më të ngushtë të Berishës në PD u mobilizuan për ta bërë fakt të kryer mandatimin e Saliut për të dyja detyrat. Më 20 prill në gazetën "Albania" lexuam dy deklarata të forta për të ngritur edhe më lart kultin e Sali Berishës në PD dhe për të motivuar pretendimet e tij për më shumë peshë në politikën shqiptare. Gazeta kishte ndërtuar një titull të madh"Jozefina Topalli: Sali Berisha, kryetar i pazëvendësueshëm i Partisë Demokratike". Poshtë këtij titulli vazhdonin në disa kolona shpjegimet e Jozefinës. Por kot t'i lexoje sepse gjithë ndjenjat e mendimet e nënkryetares për kryetarin ishin derdhur qysh në fjalët e zgjedhura si titull. Një shkrim më i vogël kishte për titull më pak të dukshëm fjalët e Besnik Mustafajt "PD-ja identifikohet me Sali Berishën". Gazeta"Albania" e kishte respektuar shkëlqyeshëm masën e trajtimit protokollar. Fjalët e nënkryetares së PD-së i kishte bërë titull të madh. Fjalët e sekretarit për marrëdhëniet me jashtë i kishte lënë si titull më të vogël. Por ama forcën e kishin njësoj, si fjalët e Jozefinës dhe të Besnikut. Të dy, me shprehjet që kishin përdorur të çonin mallin e vjershës së Majakovskit në fillim të vitve 1920 në Rusi, kur poeti nopran i revolucionit, që më vonë vrau veten, bënte vjershëm për Leninin e Partinë Bolshevike si dy binjakë që historia për mëmëlindëse u kishte dhënë dashurinë. Ata që kanë pasur rastin të mësojnë në shkollat e komunizmit vjershën e Majakovksit e dinë se çfarë emocionesh shkaktonte ajo nëse njeriu elinte veten të gllabërohej nga forca poetike e fjalës e përdorur për politikë. Ai që i ka mësuar një herë nuk mund të harrojë kurrë më vargjet e Majakovskit : "Kur themi Lenini, nënkuptojmë Partia dhe kur themi Partia nënkuptojmë Lenini". Flalët e Jozefinës e të Besnikut të citura nga "Albania" për identifikimin e Berishës me PD-në tingëllonin si recitim pasionant i këtyre vargjeve në një përkthim të lirë por në adresë të Berishës e të PD-së. Vetëm tri ditë më vonë këtë "majakovskiadë" shqiptare të Jozefinës e të Besnikut do ta banalizonte shumë Sali Berisha kur mbajti raportin e tij në Kuvëndin e PD-së ku ishte dhe kapitulli "Unë Sali Berisha…". Të nesërmen sa për të shpëtuar nderin e personalitetit njerëzor të individëve të veçantë në PD para delegatëve të Kuvendit Uran Butka do të bënte një kritikë për këtë vetëlavdërim të çuditshëm të Berishës. Natyrisht Butka e kishte davanë të humbur, sepse nuk do të ngriheshin të tjerë ta mbështesnin. Fjalët e Jozefinës "Berisha kryetar i pazëvendësueshëm i PD-së" dhe të Mustafajt "PD-ja identifikohet me Sali Berishën" ishin shumë më rënduese në mendjet e gjuhën e delegatëve. Berisha sapo ishte paraqitur si "Faraoni i demokracisë". Butka mori disa reagime zevzeke nga njerëzit e presidiumit që frigoheshin se bënin herezi po të heshtnin për kritikën ndaj "kryetarit të pazëvendësueshëm". Butka u shpërblye edhe me një koment cinik nga vetë Berisha në korridor para një kamere televizve se e konsideronte veprimin e Butkës si shprehje të demokracisë së madhe që lejohet në PD. Këtë interpretim të "kryetarit të pazëvendësueshëm" nxitoi ta përforconte me servilizëm edhe propagandisti i tij i papërtueshëm Mero Baze. Të dy këta në vend që të jepnin ndonjë vlerësim serioz se sa qëndronte kritika e Butkës, nxituan të reagonin me komente cinike për "demokracinë në PD" që ka qenë gjithmonë për t'i qarë hallin. Ata që nuk e njohin mirë "praktikën demokratike" të Berishës mund të mos e dallojnë cinizmin pas komentit që ai bëri për kritikën e Butkës. Por ata që dinë se Berisha në vitin1991 këmbënguli deri në fund në PD që grupi parlamentar të ndryshonte edhe Ligjin kushtetues që Saliu të zgjidhej president pa kandidaturë alternative i dëgjon me neveri sigurimet e Berishës për "demokracinë e madhe" që zbaton në PD dhe në politikë në përgjithësi. Jozefina e Besniku bëjnë mirë që të mësojnë ta recitojnë të plotë vjershën e Majakovskit si himn të Partisë Berishiane. 24 prill 2005 Abdi Baleta __________________________________ Do you Yahoo!? Yahoo! Small Business - Try our new resources site! http://smallbusiness.yahoo.com/resources/ ------------------------ Yahoo! Groups Sponsor --------------------~--> In low income neighborhoods, 84% do not own computers. At Network for Good, help bridge the Digital Divide! http://us.click.yahoo.com/HO7EnA/3MnJAA/E2hLAA/KDuplB/TM --------------------------------------------------------------------~-> Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine, besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder shqiptar... Per tu anetaresuar ne liste e-mailo: shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx Per ta lene listen e-mailo: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx ================================================================== Yahoo! Groups Links <*> To visit your group on the web, go to: http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/ <*> To unsubscribe from this group, send an email to: shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx <*> Your use of Yahoo! Groups is subject to: http://docs.yahoo.com/info/terms/

Subject: Rollie Keith deputeti kanades jep doreheqjen - msg#00158

List: politics.region.albania.shqiperia

Previous Message by Date: click to view message preview

Next Message by Date: click to view message preview

Previous Message by Thread: click to view message preview

Next Message by Thread: click to view message preview

Recent Threads

Recent Comments: